AŞK; 'A'cıya 'Ş'eker 'K'atmaktır

Üstad Sezai Karakoçun dediği gibi..

"Ey Müslüman; İslam'ı öyle diri ve sağlam
yaşa ki, seni öldürmeye gelen sende dirilsin."


İnsanın her konuda zaten kendini anlatmasının en güzel yolu 'hâl dili'.. Söylemi ve eylemi birbiriyle çatışmayan müslümanlardan olmamızı nasip etsin Rabbim..

hristiyanlığın özü zaten haktır değiştirip tahrif edilmiş kutsal kitap. ahir zamandayız asılları çıkacak elbet Te tüm dinler İSLAMİYET TESLİMİYET HANİF DİNİ Kİ HEPSİ BİRBİRİNE EŞİTTİR ADI ALTINDA TOPLANACAK bırakın mezhep birliğini tek din yaşanacak ALLAH NURUNU TAMAMLAYACAK .HZ MEHDİ VE HZ İSA İLE AÇIĞA KAVUŞUR HERŞEY.
BU ARADA MÜMİN KALBİNİ KURAN NURU İLE AYDINLATMAZSA ve temizlemezse islamiyei hakkı ile yaşamazsa her türlü telkine açık olur

Yazıya önce merakla başladım, sonra şu semt pazarına çorap almaya gidip de çelik tencere seti ile dönünce gülmeye başladım, ve yazının sonuna dek gülümsemelerim devam etti, Misyoner'nin müslüman olmasını çok tatlı bir mizah diliyle anlatmışsınız

Wallahi ben işin maneviyat bölümüne hiç girmedim, komik bir yazıydı Tommy'in nasılda tatlı tatlı Müslüman oluşunu anlatan güzel ve komik bir yazıydı...

Size katılıyorum sevgili funya, çünkü bende sizin gibi gülerek bitirdim yazıyı...

Sevgiler

yazıda tommy müslüman olmamış anladım

ayça writes: ...Fırsatını kolluyorum; bunların hepsini Protestan etmezsem bana da Mahmut demesinler!... Vallahi süperdi yurdum insanı işte

okuyacam şiamdi kafam çalışmıyor pek

canim funyacigim
yüzümde bir gülümseme ile okudum bu hikayeni,
bencede cok komik bir tarafi var...
yani sana kesinlikle katiliyorum
adamcagiz misyonerlik icin geliyor ve
en sonunda kendisi dininden olup müslüman oluyor
paylasimin icin tesekkürler...

bana pek komik gelmedi.. belki benim, insanlarda üslup konusunda hassasiyelerim biraz fazla bu aralar ondan.. siz böyle deyince yanlış mı aldım mesajı diye düşünmüştüm.. dedim yazının kaynağına bir bakayım, yazı çok eski galiba tam kaynağını bulamadım ama Ahmet Turan Alkan'ın köşesinde, bir şahsın günlüğünden alınma bir yazı yanlış anlamadıysam. hatta bir yazıya daha rastladım.. onu da paylaşayım..

***

Ahmet Turan Alkan

Sevgili Ahmet Ağabeyim,

Beni hatırlayacaksınız. Ben Mahmut. Hani vaktiyle tuttuğum günlükten bazı alıntılar yaparak “misyon” başlığı altında yayınlamıştınız ya, o Mahmut işte.

O günden bu yana başımdan neler geçti, biraz anlatmak, daha doğrusu dertleşmek istiyorum; bu satırları yayınlamanız için, hâlimden haberdar olmanız için kaleme alıyorum ama isterseniz yayınlayabilirsiniz de; benim için mahzur yok.

Evvela kitaptan başlayayım; “İslâm’ın selefî boyutlarına dinamik bakışlar” isimli bir kitap yazmıştım da basılacaktı ya, o kitap basıldı işte. Lakin iyi tanıtım yapamadık mı nedir, hâlâ bizim fakirhanenin misafir odasında balyalarla duruyor. Yayıncım yüz binlerce satıştan bahsedince sevinmiştim çünkü o kitabı ben mukayeseli ilahiyat bilgimden aldığım özgüvenle yazmıştım; bence önemliydi. Baskıya geçeceğimiz günlerde yayıncım, “şimdilik bin tane basalım, kampanya için sağa sola dağıtırız; müteakip baskıların üzerine otuzuncu, kırkıncı baskı diye etiket koyarız, Türkiye’de âdet böyle.” dedi. Ardından, “Elim sıkışık, şu ilk binin parasını sen denkleştirsen ne iyi olur; motora birkaç damla benzin damlatsak kâfi, gerisi kendi yağıyla kavrulur, çok kitap satarız.” dedi. Olur dedim. Eşim Sabiha’nın bileziklerini bozdurduk. Kitap basıldı, matbaadan kolileri arabaya yükleyip eve getirdim. Yayıncım ortalarda yok. Bir hafta sonra karşılaştık, “Mahmutçuğum bu tip eserler 28 Şubat’tan önce iyi piyasa yapıyordu. Biz hatâ ettik ama sakın kitapları elden çıkarma.” deyip bir ara sokağa saptı ve kayboldu. O günden beri görüşemiyoruz kendisiyle.

Önemli değil ağabey; ders oldu benim için. Evde İngilizce kursu vererek üç-beş kuruş ekmek parası kazanmaya uğraşıyorum. Sabiha da dışarıya dantel örüyor. Geçenlerde hesap ettim, iki yüz tane kitap satabilsem Sabiha’ya bir dikiş makinesi alabileceğim ama nerede? Bir ara kaldırıma serip satayım dedim, belediye zabıtası yakama yapıştı.

Bu arada birkaç dergiden teklifler oldu. “Nasıl Müslüman oldum” konulu röportajlar yapmak istedilerse de ben razı olmadım. Aslında iyi de olurdu ama o günlerde seyrettiğim birkaç televizyon tartışması yüzünden vazgeçtim.

En iyisi anlatayım da dinle ağabey.

Bizde televizyon yok. O akşam apartmandaki komşularımızdan biri

akşam yemeğine davet etti, sağ olsun. Ben ona hac hâtıralarını anlattırmaya çalışıyorum, o ise nasıl Müslüman olduğumu merak ediyor. Derken televizyonda misyonerlik konulu bir tartışma programı başladı. Ev sahibim oraya mıhlanınca nezaketen başladık seyretmeye.

Şimdi ağabey vaziyet şöyle; bilirsiniz bu tip programlara üç türlü adam çağırıyorlar. Birincisi bizim eski misyoner arkadaşlar. Türkçede nasıl “Kambersiz düğün olmaz” diye bir tâbir varsa misyonerlik tartışmaları da bunlarsız olmuyor. Bazılarını tanıyorum, hepsini değil ama nasıl adamlar olduklarını biliyorum. Fevkalade sabırlı, iyi eğitim görmüş, hitabeti bilen, umûr-ı hariciyesi kuvvetli kişilerdir. İkinci tip, televizyoncuların el altında tutup ihtiyaç hâlinde görüşlerine müracaat ettikleri ilâhiyatçı hocalar. Bu tipleri sen benden iyi tanırsın ağabey. Yani ne desem boş! Üçüncüsü ise geçimini bu yoldan sağladıklarını düşünmeye başladığım, her işten anlayan, özellikle Türkiye’yi tehdit eden yıkıcı ve zararlı fikir akımları ve teşkilatlar konusunda uzman olduklarını ileri süren bazı yazarlar. Bunlar bir nevi tarafsız hakem vazifesi görür gibi duruyorlar ama konu alevlendiği zaman hemen ilâhiyatçıların safına geçiveriyorlar. Tabii, programı yöneten ve sunan televizyoncuları da unutmamak lâzım. Bunların başlıca vazifesi, herhangi bir gerçeğin tartışılarak ortaya koyulmasından çok tartışmacıları birbirine düşürmek, kavga-gürültüyü fişteklemek neviinden kışkırtıcılıklar yapmak galiba.

Neyse ağabey uzatmayayım; program başladı. Benim eski dava arkadaşlarımdan bir misyoner papaz konuşuyor. Daha bir dakika olmadan adama sataşmaya başladılar. Bu misyoner takımı neredeyse profesyonel tartışmacıdır; asla kızmazlar, tahriklere aldırış etmezler, nezaketlerini hep korurlar. Şimdi papaz aşağıdan alıp terbiyesini bozmadıkça, ötekiler adamın üstüne üstüne gidiyorlar. Olmadık lâflar, aşağılamalar, hatta bir ara o ilahiyatçı hoca öyle bir atasözü kaçırdı ki ağzından, ben oturduğum yerde mosmor kesildim.

Neticede program bitmeden izin isteyip evimize döndük. Evde Sabiha’ya dedim ki, “Sabiha, benim Müslümanlığım şurada altı aylık bir şey. Ben kendime acımıyorum, sizinkilere acıyorum.” Sabiha anlamadı, “Ne demek o Mahmut?” dedi. Ben de dedim ki, “Bu programı seyreden tarafsız bir seyirci olsan ve sana deseler ki şu tartışmacılardan hangisi daha çok İslâmi özellikler sergiliyor, yani alçakgönüllü, sabırlı, terbiyeli, ağzından çıkanı kulağı duyan filan... Ne dersin?” Sabiha da “Papaz daha terbiyeli bir görüntü verdi; ben oyumu papaza verirdim.” cevabını verince, “Tamam işte” diye haykırdım. “Bu adamlar İslâm’ı yücelteceğiz, Müslüman mahallesinde salyangoz sattırmayacağız derken sergiledikleri kabalık, ağzı bozukluk ve hoşgörüsüzlükle İslâm’a en büyük fenalığı yapıyorlar. Bu programları seyredenlere neticede Müslümanlığı kötü gösteriyorlar ama diğer yandan kastetmemiş olsalar da misyonerlere büyük destek vermiş oluyorlar, ben işte buna acıyorum.” dedim.

Sabiha anlamadı; “Ne yani, sen fikir mi değiştirdin şimdi?” diye sordu. Gerçek niyetimi ve üzüntümü anlatana kadar akla karayı seçtim Ahmet Ağabey. Şimdi rica ederim bana doğruyu söyle. Ben mi alınganlık gösteriyorum yoksa bu adamlar bilerek veya bilmeyerek halkı Müslümanlıktan mı soğutuyorlar.

Selam ve hürmetlerimi kabul ediniz sevgili ağabeyim.

Din kardeşiniz Mahmut.

***

Bugünlerde cemaate İngilizce dersleri vermeye başladım; sabah namazını
topluca edâ ettikten sonra kuşluk vaktine kadar ders veriyorum.
Kuşlukla öğle arasında tefsir dersleri yapıyoruz.
Beni artık iyice kendilerinden zannediyorlar

Rica ederim.. ne kabalığı!

Ben içeriğe takıldığımı belirttim sadece..

Gerçekten yazıyı okurken gülmemek mümkün değil

Ava giden avlanır sonucu çıkardım.
Gülmedim. Gülemedim. Ama birazcık gülümsedim.

ajanlık yapmak için girdiği ülkenin vatandaşı olmuş

iki yazıyıda ilk defa okudum vede birbirinden güzel, anlamlı yazılar.. yarı mizaç dili ile anlatıldıgı için komik gelebilir ilk yazı ama daha çok ders çıkarabileceğimiz türden yazılar olduğunu düşünüyorum.. acı olansa ikinci yazıdaki tespittir..

"Ben mi alınganlık gösteriyorum yoksa bu adamlar bilerek veya bilmeyerek halkı Müslümanlıktan mı soğutuyorlar."

(bazı nedenlerden dolayı bir türlü oturup adam gibi okuma fırsatını bulamamıştım o yuzden yorumum biraz gecikti kusuruma bakma canım)

güzelmiş yahu, pek hoşuma gitti.. resmen okurken seyretmiş kadar oldum

ben anlamadım şimdi Mahmut gerçekten inanıyor mu ,inanıyormuş gibi mi yapıor.s

rain-a writes: bende ahmet turan abinin yazısını gazeteden ilk okuduğumda hem gülümsemiştim hemde böyle ciddi bir konuya mizahi yaklaşımıyla dikkat çekmesinden dolayı bir kere takdir etmiştim Allah razı olsun