AŞK; 'A'cıya 'Ş'eker 'K'atmaktır

Mucize odur ki;
Bir köşede kavuşmuşuz ikimiz
Ama aynı zamanda
Binlerce mil uzağız ikimiz

güzel ifade

Günlerden bir gün küçük bir tırtıl gözlerini hayata açmış.

Doğal içgüdüleri ile hemen beslenmeye başlamış.Ne bulursa yemiş bir süre sonra yeterince büyüdüğünde kendine güvenli bir yer bulup bir koza örmeye başlamış.

Bu kozanın içinde geçirdiği uzun sürenin sonunda rengarek kanatlı bir kelebek olup çıkmış.

Minik kelebek uçabiliyor olmanın verdiği mutlulukla uçmaya başlamış.Dağlar tepeler aşmış ormanın her yerini dolaşmış derken vadiye gelmiş.Rengarek çiçeklerin bulunduğu bir vadiye.

Etrafına şaşkın şaşkın bakarken vadinin öbür ucunda bir papatya görmüş.

Bir anda afallamış ne düşüneceğini ne yapacağını bilememiş.Ne muhteşem bir çiçek diye geçirmiş içinden, vakit kaybetmeden yüzlerce renkli hoş kokulu çiçeğin üzerinden geçip doğruca papatyanın yanında almış soluğu.

-Merhaba papatya,sizi uzaktan gördüm ve yanınıza gelmek istedim.

Nazlı papatya şöyle bir bakmış konuğuna

-Merhaba demiş. Bende zaten yanlızlıktan sıkılmıştım.

Ve konuşmaya başlamışlar.

Kelebek ona hayat hikayesini nerede dünyaya geldiğini geçtiği ormanı tepeleri anlatmış.

Papatyada ona kendinden bahsetmiş.

Birbirlerinden gerçekten hoşlanmışlar.

Gece olunca beraber yıldızları ve ateş böceklerinin danslarını seyretmişler. Gündüz olunca kelebek kanatları ile papatyayı güneşin yakıcı ışınlarından korumuş.

Minik kelebek papatyayı çok sevmişti. O kadar çok sevmişti ki bir türlü onun yanından ayrılmamış, papatyanın da onu sevip sevmediğini merak ediyormuş.

Ama cesaret edipte bunu papatyaya söyleyememiş bir türlü, onu kırmaktan incitmekten kaybetmekten korkmuş.

Papatya da kelebeği çok sevmiş, ama bir türlü oda sevgisini söyleyememiş.

Duygularının karşılığı olmayacağından bu yüzden kelebeği kaybedeceğinden korkmuş.Böylece

iki sevgili yan yana ama sevgilerini paylaşmadan sürekli sohbet etmişler.

Böylece saatler saatleri kovalamış. Günler geçip de kelebek artık zamanı kalmadığını gücünün

tükendiğini anlayınca papatyaya dönmüş ve "üzgünüm ama senden ayrılmam gerekecek"demiş.

Papatya buna bir anlam verememiş.

"Neden" demiş.

"Yoksa yanımda mutsuz musun?"

"Hayır" demiş kelebek

"Bilakis sen benim hayatıma anlam kattın fakat biz kelebeklerin ömrü sadece üç gündür. Ve

bende ömrümü tamamladım. Artık kelebeklerin hiç ölmediği bir yere gitmeliyim."

Papatya bu duruma çok üzülmüş. Ama yapacak bir şey yokmuş zaten kelebek artık hiç gücünün

kalmadığını, daha fazla tutunamayacağını fark ettiğinde son bir gayretle papatyaya "Seni Seviyorum"

diyebilmiş ancak.

Papatya donakalmış. Sadece "ben de" diyebilmiş kelebeğin arkasından. Ardından da gözyaşlarına

boğulmuş içinden "keşke onun da beni sevdiğini bilseydim,

keşke ona sevdiğimi söyleyebilseydim." diye geçirmiş.

Papatya sevdiğinin onu sevdiğini bilmeden geçirdiği günlerin acısına dayanamamış.

Bir süre sonra yaprakları önce solmuş, sonra da dökülmeye başlamış.Her düşen yaprakta papatya içinden "seviyormuş" diye geçirmiş.

İşte o günden beri, bunu bilen aşıklar, sevgililerine sormadıklarını hep papatyalara sormuşlar.

Seviyor mu?
Sevmiyor mu? diye.....

SEVDİĞİNİZE, SEVGİNİZİ SÖYLEMEKTE GEÇ KALMAYIN.......

Hiç bitmeyen bir senfoni gibidir sen ve ben

Sen başlarsın, ben devam ederim,böyle sürer yıllar boyu bu Aşk,Hz. Mevlana da böyle diyordu taki ayrılığa kadar.

Sevgiler.

Bakmaya geldim yeni bir cevher var mı diye..

Ama yokmuş

Estafurullah,af etmek ne haddimize.

Sevgiler bırakırım şu köşeye sadece..

ne konak gerekir ne samanlik ne deniz derya
yanimda sen olduktan sonra cennet olur dünya