เคยสังเกตตัวเองมั๊ยว่า
ทำไม เราจึงขี้เกียจ
ทำไม เราจึงไม่อยากทำงาน
ทำไม เราจึงไม่อยากตื่น
สิ่งที่ขัดกับความสะดวก สบาย หรือความบันเทิง นั่นแหละคือต้นเหตุแห่งความจน
ผมโชคดี ตรงที่ ได้มีโอกาสรู้จักกับบุคคลที่ประสบความสำเร็จในชีวิตหลายท่าน
ผมพบว่า สิ่งหนึ่ง ที่เค้าเหล่านั้น แตกต่าง โดยสิ้นเชิงกับคนอย่างผมนั่นคือ
ความคิดนั่นเองครับ
ผมเคยถามตัวเองว่า ถ้าให้ผมไปพบ นายกรัฐมนตรี หรือแม้แต่พี่เบิร์ด ธงไชย
ผมคงไม่กล้า ถามว่าทำไมถึงไม่กล้า ผมตอบได้ว่า ผมอาย
ถามต่อว่าทำไมต้องอาย คำตอบที่ได้คือ ไม่รู้
ทำไมผมต้องอายด้วย
ผมเป็นดารารึก็ไม่ใช่
ผมเป็นคนดังรึก็ไม่ใช่
ผมกลัวว่าผมจะทำตัวไม่ถูก และขาดความมั่นใจในตนเองมากกว่า
แต่ถ้าเทียบกับบุคคลที่ประสบความสำเร็จ
ผมว่า แม้แต่ประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกา
พวกเค้าก็สามารถขอจับมือได้อย่างไม่เคอะเขิน
เนื่องจากพลังแห่งความมั่นใจนั่นเอง
ผมมองย้อนกลับไปสมัยเมื่อยังเด็ก
พ่อ แม่ของผม สอนให้เป็นคน มืออ่อน หัวอ่อน
เป็นสิ่งที่ถูกต้องสำหรับวัฒนธรรมไทย
แต่สิ่งหนึ่งที่ผิดพลาด และยังติดตัวผมมาอยู่จนทุกวันนี้คือ ความกลัว
ผมถูกเลี้ยงโดยคุณย่า ซึ่งเป็นคนโบราณเอาซะมาก ๆ
สมัยก่อนที่บ้านจันทบุรี บ้านผมเป็นบ้านไม้เก่า
ผมเป็นเด็กกำลังหัดคลาน พอคลานไปไกลหูไกลตาหน่อย
ย่าก็ตบกระดานเสียงดัง ผมก็ร้องไห้รีบคลานอย่างลุกลี้ลุกลนกลับมาหาย่า
ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่เป็นอย่างนี้ แต่แม่ผมเล่าให้ฟังว่า
ไม่เคยรู้เลยว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น
จนมาเห็นด้วยตาตัวคุณแม่เอง แต่ก็สายไปเสียแล้ว
ผมเป็นคนที่ขี้ตกใจและขี้กลัวชนิดฝังในเลยล่ะครับ
มีเหตุการณ์นึงเมื่อเร็ว ๆ นี้ที่ผมตกใจคือ
ผมกำลังนั่งอ่าน นสพ.อยู่ริมสระน้ำในมหาวิทยาลัย
อยู่ ๆ กังหันน้ำก็ทำงานขึ้นมา เสียงกังหันตีน้ำ
ทำให้ผมตกใจ หน้าสั่นเลยทีเดียว
นี่เป็นเหตุการณ์ล่าสุดนะครับ ดีทีไม่มีใครเห็น
แต่เหตุการณ์หนึ่งที่ผมจำฝังใจเลยคือ
ผมกำลังนั่งเล่นอยู่ในห้องนอน
ปรากฏว่า น้าปีนบันไดขึ้นมายืนมองที่หน้าต่าง
ผมหันไปเห็นเข้า ผมตกใจหน้าสั่นเลย
ทั้ง ๆ ที่ผมเห็นว่าเป็นน้า และไม่ได้เห็นเป็นผีแต่อย่างใด
แต่ผมกลับตกใจกลัวสุดชีวิต
น้าหัวเราะลั่นเลย แล้วเอาไปบอกแม่
และนั่นเอง ทำให้ผมรู้ว่าผมถูกเลี้ยงมาอย่างไร
โชคดีที่คุณแม่รู้ก่อน ไม่อย่างนั้น น้องชายของผมคงมีชะตากรรมที่ไม่ต่างกัน
คุณแม่จึงเลี้ยงน้องชายผมเองไม่ได้ให้ย่าเลี้ยง
สาธยายมาซะยาวเลย
ความยากอยู่ที่จุดเริ่มต้น ผมได้ยินคำนี้มานานมากแล้ว
แต่เมื่อคืนผมดู เพลิงทระนงตอนจบ ได้ยินคำนี้มา
ก็เลยนึกขึ้นได้ แล้วย้อนมองดูตัวเอง
สังเกตว่า เวลาจะทำงานอะไรซักอย่างนึง
ถ้ายังไม่ได้เริ่มทำแล้วละก็ จะบ่ายเบี่ยง ขี้เกียจ
มันยากอย่างโน้นอย่างนี้
แต่พอได้เริ่มทำแล้ว มันก็หยุดไม่อยู่จริง ๆ
เอาละเมื่อรู้จักตัวเองแล้ว ทำงานได้แล้วนะเรา ...
Werner Attic Ladder