SíðUmyndblÖg Gests og Siggu

Nýtt myndaalbúm frá Datca

Í dag var gaman, í gær var gaman, á morgun verður vonandi gaman. Dagurinn í dag sker sig samt sem áður úr því að 1. Júlí er meiri merkisdagur en dagurinn í gær og dagurinn á morgun. Því að í dag er dagur sjósins eða Pósedons eða sjómanna... tyrknesku kunnáttan skilaði okkur ekki alveg nákvæmlega hver á þennan dag. En við höfum ákveðið að þetta sé sjómannadagurinn.
Byrjaði reyndar ekki vel þar sem við vorum rekin úr stæðinu okkar hér í Datca höfn. Þurftum að færa okkur til að flækjast ekki fyrir hátíðarhöldunum. Við skildum það svo þegar við sáum að mest af uppákomunum framfór í höfninni. Akkúrat í okkar stæði!
Sáum ekkert eftir að hafa fært okkur því við upplifuðum virkilega góðan og undarlegan dag. Var boðið um borð í Gúlletu (tyrkneskt skip) til að fylgjast með og þar slógum við í gegn þegar Gestur steig í gegnum sólbekk og hver einasti kjaftur í kjaftfullu skipinu hló að þessum feita túrista!!!!!
Annars ætlum við að hafa fá orð um þennan dag en í staðinn nokkarar myndir sem eru hér

Við erum komin frá Grísku eyjunum aftur „heim“ til Tyrklands. Að vísu erum við enn ólöglegir innflytjendur þar sem við höfum ekki skráð okkur inn í Tyrkland og komum ekki tl með að gera það fyrr en eftir tvo til þrjá daga. Kerfið er nefnilega þannig að það er ekki hægt að skrá sig inn í löndin nema á einstaka stöðum og þar sem okkur líkar rosalega vel við þann stað sem við erum núna á þá förum við ekki í leiðinlegt innskráningar þorp fyrr en okkur langar. Aðeins Guð og andskotin vita hvenar það er og þangað til verðum við ÓLÖGLEGIR INNFLYTENDUR í Tyrklandi (þvílík spenna sjæt maður).
Við erum byrjuð að skrifa um Grikklandsflakkið og hér kemur fyrsti hlutinn.
Það var með örlitlum trega, en þó miklum spenningi og ævintýraþrá, sem við yfirgáfum tyrkneska grund til að sækja Grikki heim. Fyrsti áningarstaðurinn var Sími. Við komum þar uppúr hádegi og við blasti fallegur bær. Lítil og pastellituð hús voru klínd upp um allar hlíðar. Okkur leyst bara vel á þetta.

Útsýnið í höfninni. Það eru ekki allir á litlum gömlum bát eins og við
Við hentum út akkeri og bökkuðum upp að bryggjunni (tók reyndar nokkrar tilraunir að bakka þar sem var einhver bölvaður straumur að flækjast inn í höfnina). Við tókum fyrsta deginum bara rólega og ákváðum að fara strax morguninn eftir að skrá okkur inn í Grikkland. Yfirleitt borgar fólk grískum agentum fyrir að sjá um pappírana og eru Grikkirnir frægir fyrir að gera skútufólki eins erfitt um vik og hægt er að skrá sig inn til að reyna að skapa atvinnu fyrir vini sína agentana. Við ákváðum að takast bara á við þetta sjálf, þar sem við höfum meira af tíma en peningum. Við lögðum því af stað og vissum að nú færi dagurinn í að rífast við Grikki. Við fórum fyrst til löggunar til að fá stimpil í passann. Þegar við komum á lögreglustöðina sátu dökkir karlmenn upp við alla veggi og bað lögreglan okkur vinsamlegast um að koma seinna. Við erum alveg sannfærð um að þarna hafi verið grippnir ólöglegir innflytjendur um borð í einhverjum bátnum. Nema kannski að þetta hafi verið line-up og verið að bíða eftir vitnum. Hvað sem því líður að þá fórum við bara á smá rölt og komum aftur og fengum þá stimpil og leiðbeiningar um hvað ætti að gera næst. Næsta stop var tollurinn. Þar þurftum við einnig að bíða eftir manninum, en hann var uppá sjúkrahúsi hjá konunni sinni. Svo kom hann og var óskup vingjarnlegur og gekk frá pappírunum fyrir okkur. Þá var bara eitt stopp eftir Harbour Masterinn og við sáum nú fram á það að þetta væri alveg að verða búið og að koma bjórtími. En það var nú aldeilis ekki rétt. Masterinn og vinur hans agentinn sem sat honum við hlið, voru ekki sáttir við pappírana og skildu bara ekkert í okkur að fara frá Tyrklandi án þess að vera með frumrit af öllum pappírum eins og t.d. vottorðinu um skoðun slökkvitækja. Við útskýrðum að þetta væru nú bara pappírarnir sem við höfðum fengið í hendurnar, en ég gæti alveg náð í slökkvitækin og sýnt þeim að þau virkuðu.Eftir mikið uml og æ og hótanir um að henda okkur úr landi datt Gesti í hug að segja að við gætum bara hringt í góðvin okkar Hasan, eiganda bátsins, og beðið hann um að senda pappírana. Þá svaraði Masterinn að það væri bara hægt að faxa þá með stimplum frá tyrkneskum Master (eins og hann hafi ekki vitað það allan tímann). Við fengum þá Hasan til að faxa pappírana (því að fax er auðvitað miklu betra en ljósrit, að öðru leiti sömu pappírar).

Glöggir lesendur (lesendurnir eru nokkrir en fáir þeira glöggir)hafa áttaði sig á því að þarna lengst niðri í vinstra horninu á þessari mynd af Sími er Aloan okkar!!! Engin smá smíði maður minn
Þá loksins loksins vorum við búin að standa í þessu veseni og gátum farið að labba upp á topp í bænum. Ætluðum bara að stökkva í bátinn og fá okkur smá bita áður. En þegar við höfðum verið korter í bátnum þá byrjaði ballið...
To be continued...

Nú erum við stödd á grísku eyjunni Tilos eftir að hafa flakkað frá grísku eyjunni Sími frá Tyrklandi. Af okkur er lítið að frétta nema það að ég Gestur fór í sturtu !!!! Og langar mig til þess að deila hálf nöktum likama mínum með ykkur. Til þess að þið njótið til fulls og skiljið heimskingaspekina sem að baki liggur verði þið að smella á myndirnar og sjá textan.

Þessar myndir eru ekki fyrir mæður og feður, bræður og systur, konur né kalla og enn síður fyrir fólk á aldrinum 3- 93...allir litlir feitir kallar hafa sinn innri Jóa Fel...ljósmyndir eru eins og veðurfræðingar...þær ljúga....njótið vel!!!


Zoolander my ass.



P.S. þetta er ekki bensín............................................................held ég...uuhhh???

Svo var komið að því að skutla Begga kallinum aftur til Marmaris þaðan sem ferjan átti að flytja hann til Rhodos. Það gekk ekki beint áfallalaust fyrir sig. Eftir að búið var að kveðja krókódílamannin og hina punglausu með tárum (ekki krókódíla tárum þó) þá lögðum við af stað. Fyrst þurftum við að ná okkur í Dísel á bátabensínstöð sem er stutt frá höfninni. Ení hú þá leggjum við að þessari bátabensínstöð og dælum í tankinn og á varabrúsann sem er ekki í frásögu færandi. Svo þegar búið er að ýta okkur frá bryggju þá dynja ósköpin yfir því að báturinn vill ekki fara í gír!!! Fastur í hlutlausum og hvorki hægt að stjórna honum áfram eða aftur á bak!!! Þetta var ekki mjög svo gott situasjon því nokkur vindur var og því rak okkur stjórnlaust í átt að grinningum sem voru rétt við bensínstöðina. Sem betur fer þá náðum við að öskra á bensín maninn og hann náði að grýta í okkur línu sem Beggi greip rétt í endan. Þannig gátum við dregið okkur aftur á bensínstöðina og bundið bátinn við.

Aziz er sá sem stýrir þeim her sem gerir við bátinn okkar og eins og bloggfærsla dagsins gefur til kynna þá hafa þeir alltaf nóg að gera.
Sem sagt mátti ekki miklu muna. Ástæðan var eins og Gvend grunaði; bilun ekki alvarleg en eins og margar bilanir alveg helvíti ópraktísk. Þegar búið var að laga þessa hlutleysu þá átti að sigla af stað en NEI...báturinn hristist og skalf eins og maður væri inní fullorðins leikfangi keyptu hjá Geira Max. Sem sagt önnur bilun en ótengd hinni fyrri!!!!! Hvað gerði Beggi eiginlega við dætur sjáfarguðanna?

Ahmed er þúsundþjalasmiður fyrirtækisins en lenti ekki í að gera neitt við fyrir okkur þennan daginn.
Um fimm leytið var Ali og hans lið búið að laga svona eitthvað eins og hann orðaði það og við gátum lagt af stað. Planið okkar var að sjálfsögðu orðið handónýtt þannig að við ákváðum að sigla stuttan legg í næstu vík þennan daginn og taka svo restina til Marmaris í einum rikk. Það gekk þó ekki svo vel fyrir sig því þegar Sigga ætlar að rífa upp seglin þá kemur í ljós að þar sem bóman er föst við mastrið er hún ekkert föst við mastrið!! BROTINN gæsaháls og ekki séns að sigla seglskútu bómulaus.

Svo er Ahmed líka með flottasta rassinn í bissnesnum.
Við tókum því bara nettan Díselrúnt með Begga um flottustu víkurnar og eyjarnar þarna í kring og sendum hann svo til Marmaris með rútu daginn eftir Sigga fór með honum þangað meðan ég hékk í Göcek og fór yfir allan bátinn með Ali og liðinu til þess að ganga úr skugga um að við kæmumst örlítið lengra frá landi næst án þess að allt bili. Það versta við þetta var þó að við vorum alltaf að kveðja regöttu sportidjótana frá Íslandi en alltaf komum við aftur.

Sulliman sá um að gera við bómuna þegar hún brotnaði í Begga heimsókninni.









Ali er vélarmaðurinn (var þó ekki að gera við vél á þessari mynd)og gerði við bæði titringin í skrúfuöxlinum og líka vandamálið með að ekki var hægt að setja bátinn í gír. Hvort tveggja þennan dag sem við ætluðum að skila Begga























Þetta er Serkan sem sér um að mála bátana. Við höfum samt ekki þurft að nota hann í annað en að drekka bjór og róa árabátnum. Þessi mynd er tekin þegar Gestur, Serkan og Ali fóru í rómantískan næturróður í höfninni í Fethiye.

Við erum nú stödd í Bozburun, en vegna netleysis höfum við ekki enn náð að setja inn færslur síðustu vikna og ætlum við því að byrja hér á framhaldssögu. Hún byrjar með ósköpum, hún byrjar þegar Beggi kom..

Beggi boí kominn með vonda veðrið til Tyrklands.
Já það er ekkert grín að fá Begga í heimsókn. Það var eins og hann hefði sofið hjá dætrum Pósedons og Ægis á sama tíma í óþökk guðana. Þegar við náðum í Begga til Marmaris gekk siglingin fyrsta daginn mjög vel, fínasti byr og ég, Gestur, svaf niðri í kaétu meðan Sigga og Beggi sigldu. Við gistum í vík sem heitir desibilitibúkú sem er virkilega fallegur staður en er ekki sérlega gott var fyrir veðri og vindum. Þar sem spáin var góð ákváðum við samt sem áður að sofa þar yfir nótt. Þegar við vorum loksins búinn að leggja bátnum og binda við eldgamlar og slitnar mooring línur þá tókum við eftir því að bandið sem er í sundstigan hafði losnað, fallið í sjóinn og var nú allt slitið og trosnað og því sennilegt að það hefði flækst í skrúfunni þegar við vorum að parkera. Þannig er að þegar það flækist í skrúfu þá má alls ekki keyra vélina því hún getur stórskemmst og stoppað. Það var því ákveðið að kíkja niður í skrúfuna um leið og við mundum vakna morguninn eftir. Nema hvað að um nóttina hefjast hefndir sjáfarguðanna fyrir gjörning Begga með dætrum þeirra og við vöknum um nóttina við endalausar þrumur og eldingar!!! Himnarnir lýstu upp kolsvört skýin og drunurnar fengu hárin til þess að rísa. Það var líka sú hugsun sem okkur fannst mjög óþægileg að reipið væri fast í skrúfunni og því ekki möguleiki keyra bátin af stað ef þessar eldgömlu trosnuðu mooringlínur mundu gefa sig. Þessi fallegi og illa varði staður gefur nefnilega ekki mikið plás til þess að reka því allt í kringum bátinn voru sker og klettar fyrir utan eina litla strönd sem hefði þá verið hentugast að reyna að reka á. Þannig að við Sigga liggjum upp í rúmi og horfum á eldglæringarnar út um loftgluggann sem er yfir rúminu okkar og teljum á milli eldinga og þruma til þess að sjá hvort stormurinn væri að nálgast eða fjarlægjast. 1001, 1002,1003,1004 dddrrrrruuuuunnnnnuuuuurrrrr  1001, 1002,1003,1004 dddrrruuuunnnuuurr  Fyrst virtist hann nálgast en eftir nokkra tíma fjarlægðist hann svo við sluppum við veðrið. EN þetta var sko ekki mjög þægilegt. Þannig að klukkan 7:00 um morguninn stökk ég í sjóin og skoðaði skrúuna og sá sem betur fer ekkert reipi sem þýddi að skrúfan hefur bara skorið reipið en ekki vafið því utan um sig.
Þar sem spáin tveimur dögum fyrr var góð og átti að vera gott veður næstu vikuna þá var ákvaðið að gista aðra nótt þarna. Til þess að vera viss um veðrið þá réru Beggi og Sigga í land á dinghynum og gengu á næsta fjall til þess að fá símasamband og hringja í Hasan og fá veðurspánna. Klukkutíma eftir að þau lögðu af stað á fjallið koma þau sveitt til baka og segja að Hasan hefði sagt þeim að óveður væri í aðsigi og við yrðum að komast í höfn og binda bátinn við bryggju sem fyrst. Nú voru góð rándýr því við vorum ca. 23 sjómílur frá þeim stað sem Hasan benti á að væri nokkuð öruggur. Hann fullyrti samt að veðrið kæmi seinnipartinn og ef við leggðum af stað strax mundu við sleppa við versta veðrið. ALLT var því sett í botn og rokið af stað. Tveimur tímum seinn fór veðrið að versna svo um munaði. Og svo versnaði það og svo eftir það þá versnaði það enn meira. Svo leið drykklöng stund í hoppandi og skoppandi korktappanum þangað til veðrið versnaði meira!!!  við vorum rúma 7 tíma að brjótast á móti vindinum og öldunum sem við áætlum að hafi verið það sem á íslensku er kallað því aumingjalega nafni hvassviðri sem okkur finnst ekki vera rassgat miðað við þetta helv.... Þar sem korktappinn okkar er ekki svo vel búinn að hafa vindmæli höfum við nú lagt saman upplýsingar úr þremur bókum um veður og siglingar og komist að því að lýsingin sem er svona,, Löðrið slítur sig úr öldufaldinum og ríkur í greinilegum rákum undan vindi. Holskeflur taka að myndast“ þetta eru 34 til 40 hnútar og fyrir okkur græningjana alveg yfirdrifið nóg af adrenalíni. Sérstaklega í ljósi þess að báturinn okkar er ellihrumur mjög og við höfðum ekki hugmynd um hvað vélin þyldi. Í stríðinu náðum við ekki nema 2-3mílna hraða og þökkum við Alóunni mikið fyrir að gefast ekki upp en vélin er frá 86 og aðeins félagarnir guð og satan vita í hvaða ástandi hún er. Þess má geta að Biblían (Sailing for Dummies)segir að þegar komið er að Gale eða hinu aumingjalega hvassviðri þá ,,...time to head home, no matter who you are.“ Við vitum að bókin var skrifuð fyrir US and A people og annað gildir fyrir víkinga en ení hú einum of mikil stuð og standpína fyrir okkur landkrabbana.

Gestur að leika sjávarguð að skamma Begga fyrir að sofa hjá dætrum sínum
Við komumst í í Tersane eyju fyrir myrkur en hún er flokkuð sem A shelter þar sem víkin er lokuð nánast allan hringin. Við höfum akkerað þarna yfir nótt nokkrum sinnum og alltaf gengið vel fyrir sig. Þessi nótt var því ólík hinum því akkerið losnaði og okkur rak í land. Þannig var að þrátt fyrir að vera, eins og fyrr segir A shelter þá blés töluvert þarna inn þessa nótt. Ég svaf því úti í cokkpitnum til þess að var tilbúinn að grípa inní ef akkerið mundi losna. Það gekk á ýmsu og hviðurnar komu úr öllum áttum og sumar helv..sterkar en alltaf hélt akkerið. Ég svaf því nánast ekkert þessa nótt en þegar klukkan var réttrúmlega fimm um morguninn var komið dúnalogn og búið að vera svoleiðis í svolítin tíma. Ég ákvað því að skríða uppí til hennar Siggu minnar og sofna þar í nokkra tíma áður en við sigldum í höfn í Göcek. Ég var búinn að liggja í kannski 15 mín þegar allt verður vitlaust og ein gríðar hviða kemur úr norðrði beint á stefnið og við sigga rjúkum á lappir þar sem okkur fannst eitthvað ekki vera rétt. Það passaði því þegar ég kom út small hann í fyrsta skiptið í grjótið og ég með baugana undir augunum og hundleiður á þessu ævintýri dúndraða vélinni í gang og setti í fullan gír áfram. Við það þá heldur vélinn bátnum frá landi og landlínurnar sem bundnar voru við grót í landi halda bátnum frá því að frá frá landi. Nokkurskonar ,,statusko“. Báturinn small tvisvar í grjótið og við óttuðumst að stýrið eða skrúfan væru skemd en hvort tveggja virtist virka þannig að meðan skratans norðan áttin var að blása sitt síðasta héldum við Alóunni á góoðum snúning frá landi. Þegar hægjast fór um þá ákváðumum við í ljósi þess að allt var í myrkri (ha ha ha ha) að það borgaði sig ekki að taka nætursiglingu heldur prufa að kasta akkeri aftur. Ég réri því í dyngíinum með akkerið og droppaði því svo úr honum eftir að slakað hafi verð á landlínunum og tesstaði svo með að bakka bátnum af fullum krafti í land. Akkerið hélt en þó á undarlegan hátt kannski vegna þess að í myrkrinu var erfitt að greina hvort báturinn hreyfðist eða ekki. Við leystum því festar og rendum út í tunglskynið rýnandi á eitthvað í myrkrinu sem gæti verið Göcek.

Hvað gerist??? Lifa hin þrjú þrjósku þetta af?? Hvað verður um bátinn?? Giftist Beggi stöðumælaverðinum eða dóttur bílageymslueigandans??? Getur verið að það sé sami maðurinn í skugga nætur??
Svar við þessum áleitnu spurningum koma í færslunni á morgun og einhvern annan dag.

Sæl Kristín og þið hin.
Þetta er Gestur Messagutti sem skrifar og það illa. Ég vill byrja á að þakka Kristínu okkar sérstaka einkaritara(hún er nefnilega mjög serstök) fyrir að bera fréttir af okkur. Við höfum reyndar verið annað slagið í tölvusambandi en nú eftir 32 mínútur förum við frá Sódómunni Marmaris út í langþráð ferðalag sem á að snúast um það eitt að stefna ekki neitt og gera ekki neitt nema það sem manni langar til. Ég hef verið það bissí í ,,fríinu" að ég er búinn að vera 5-6 vikur að lesa bókina ,,Birds With Out Wings" og nú ætlum vð að finna örugga vík og hanga þar í þrjá fjóra daga og gera ekkert nema lesa og synda í sjónum og stefna ekkert.

Mig langar því að segja bless í bili og minna fólk á Regöttu myndirnar sem eru hér. Myndirnar af siglingarkeppninni eru færri en ég ætlaði að setja inn en verð að gera það seinna þar sem talvan datt í golfið og allt í steik.

Já,sjaldan liggur ein báran stök,Sigga og Gestur voru búin að útbúa sig með 10 daga kost og ætluðu að láta úr höfn úr Marmaris,Gestur var að leggja síðustu hönd á að setja myndir inná síðuna,en viti menn,haldiði ekki að talvan hafi dottið í gólfið og virkar ekki,semsagt ekki gott mál,en vonandi tekst að gera við hana.
Fyrir þá sem ekki vita hvað Klara er,þá vil ég útskýra það (sérstaklega fyrir mömmu Gests)Klara er 1/2 til 2/3 glas af sprite og svo er smábjór hellt útí,bara svona til að fyrirbyggja allan misskilning,svo þið haldið ekki að Gestur sé orðinn einhver áfengissjúklingur.
En það eru komnar inn einhverjar nýjar myndir úr regöttunni,svo endilega kíkið á þær.
kv Kristín

Hallooooooooooooooooooooooo
1 fu....ings comment,ef þið verðið ekki dugleg að commenta,þá skrifa ég ekki meira,ég er jú að þessu fyrir ykkur og vil fá smá feedback,skiluru
Þessi nörd sem commentaði,er það ekki Rúnar bróðir Gests????