Operowo-kibicowsko-umalowanym okiem

źródło

Stało się. Po 16 dniach górowania nad Ptasim Gniazdem, górowania nad całym sportowym Pekinem, bycia w sercu sportowego (i nie tylko) świata, ogień olimpijski zgasł. Smutno..

Ostatnie dwa tygodnie były okresem przesiąkniętym sportem. I to w najróżniejszych dyscyplinach, często takich, z którymi mam do czynienia rzeczywiście raz na cztery lata. To były dwa tygodnie wczytywania się rano w wyniki z nocy, śledzenia potem w Internecie wyników "na żywo" czy też czasami "prawie na żywo". Strona oficjalna była momentami toporna, momentami bardzo nie-userfriendly, ale w niektórych przypadkach dawała radę. Do tego było oczywiście niezmordowane Z czuba, których relacje często uzupełniały suche wyniki. W domu pierwszą rzeczą było włączanie telewizora i śledzenie do końca zmagań danego dnia, a czasem też i oglądania powtórek, chociaż to nie było już to samo, co oglądanie na żywo bez znania wyniku końcowego.

To były piękne dwa tygodnie dla takich zapaleńców sportowych, jak np. ja Oczywiście jeszcze piękniej by było, gdyby Igrzyska odbywały się w normalniejszej strefie czasowej i dało się oglądać jeszcze więcej live, ale cóż, jakaś sprawiedliwość musi być, chociaż i tak mamy fuksa, bo 4 lata temu Ateny, za cztery lata Londyn, więc w porównaniu do takich Stanów mamy sporo przewagi

Za cztery lata liczę na jeszcze więcej możliwości śledzenia zawodów, a tak naprawdę to marzy mi się prawdziwe live, czyli wyjazd na jakieś zawody i przeżycie w końcu tego olimpijskiego ducha w samym sercu wydarzeń. I to jest mój osobisty Plan Czteroletni

Już przed wojną Mieczysław Fogg śpiewał "Jeżeli pana, proszę pana, gnębi pech, odpukaj pan, odpukaj pan". Jak widać jednak nasi sportowcy nie odpukali, sugerując się chyba słowami zespołu BigCyc "Polacy zawsze mają pecha, na szczęście ciągle mamy czas, ani Holendra ani Czecha, pech prześladuje tylko nas".

Do tego większość tego pecha miała wiele wspólnego z cyfrą siedem. Uważacie, że to szczęśliwa cyfra? To popatrzcie sami:

• Agata Korc zajęła 17. miejsce w eliminacjach na 50m stylem dowolnym, do półfinału zabrakło jej 0,07s
  
• Otylia Jędrzejczak zajęła 17. miejsce w eliminacjach 100m motylkiem, 9. miejsce w eliminacjach 400m stylem dowolnym oraz nieszczęsne 4. miejsce w finale swojego koronnego dystansu 200m motylkiem
  
• Mateusz Sawrymowicz zajął 9. miejsce w półfinale na 1500m stylem dowolnym, do finału zabrakło 0,77s
  
• Marcin Dołęga przegrał brązowy medal tylko większym ciężarem ciała niż rywal. O ile był cięższy? O 0,07 kg. To tyle co paczka chrupek kukurydzianych
  
• dziś dwójka kajakarzy Adam Seroczyński i Mariusz Kujawski przegrała medal o 0,072s

Mniej "siódemkowe" oznaki pecha:

• Katarzyna Baranowska zajęła 9. miejsce w eliminacjach 400m stylem zmiennym
  
• drużyna łuczników zdobyła 222 punkty, w każdym innym ćwierćfinale prócz naszego dawałoby to awans
  
• obydwie nasze sztafety 4x100m nie zmieściły się w strefie zmian, przypadek mężczyzn boli bardziej, bo byłyby znaczne szanse w finale
  
• czwórka kobiet w kajaku przegrała brąz o 0,048s

Od samego początku igrzysk mówiłam, że wciąż mamy jakiegoś pecha, wciąż brakuje nam tej odrobiny szczęścia. Czasem w losowaniu (chociażby konie w pięcioboju), czasem w ułamkach sekund, czasem jednego punktu.. Wiem, że szczęście sprzyja lepszym i pewnie tym można wytłumaczyć to, że nam go zabrakło.
Po Atenach wydawało się, że pecha mieliśmy dość i na następne igrzyska może nam odpuści. Okazało się, że wredny to typ i nie ma litości. Strach się bać, co będzie w Londynie. Rozpoczęcie igrzysk planowane jest bowiem... na dzień 27.07.2012.

PS. Wielką pomocą przy tworzeniu tej notki był cykl Polskie Problemy Olimpijskie. Dzięki quentin za codzienne notowanie

Brzmi znajomo? Bo dla mnie niestety bardzo.
Żal, ogromny żal.. Wydawało się, że w końcu po tylu latach uda nam się coś ugrać na Igrzyskach. Pojechały trzy drużyny, drużyny, które naprawdę miały spore szanse na medal. Rzeczywiście, najmniej liczyłam na siatkarki, bo sygnały płynące z drużyny nie były dobre. Brak „chemii” z trenerem, brak atmosfery, tej sportowej zaciętości nie mogły przynieść niczego dobrego.

Łaskawszym okiem patrzyłam na siatkarzy. Wprawdzie Liga Światowa wyglądała źle (chociażby ta wpadka z Egiptem) ale jednak była nadzieja, że to tylko wypadek przy pracy. Początek turnieju na Igrzyskach wskazywał, że rzeczywiście tak było. Piękne zwycięstwa, zawodnicy „rosnący” po każdej wygranej, coraz lepsza atmosfera. Pierwszy set z Brazylią pokazywał, że nawet z „kanarkowymi” jesteśmy w stanie powalczyć. Mecz z Rosją - że nasi chłopcy są fajterami, że potrafią i chcą do końca. Dawali kibicom sporo wiary i nadziei na sukces. Włosi mieli być łatwiejszym znacznie celem.

Podobnie piłkarze ręczni. Jechali „po cichu”, nie było o nich tak głośno jak o pozostałych dwóch drużynach. W grupie walczyli bardzo dzielnie. Frajerską porażkę z Hiszpanią można było im jakoś wybaczyć, zwłaszcza po pokonaniu mistrzów olimpijskich Chorwatów. Islandczycy wydawali się drużyną na pewno do pokonania.

Dzisiejszy ranek miał być piękny, miał być okraszony awansem obydwu naszych drużyn do strefy medalowej. Rywale nie byli najmocniejsi, na pewno do pokonania, zwłaszcza przez drużyny będące „na fali”. A tymczasem – walczyli jak nigdy, przegrali jak zawsze… Może i dobrze, że tego nie widziałam, pewnie zaoszczędziłam sobie kilku siwych włosów.

Większość pisze, że walczyli pięknie, że bardzo się starali. Ok, wszystko fajnie. Tylko dlaczego mamy się pocieszać tylko piękną walką? Dlaczego musi nam to wystarczyć? Dlaczego zamiast medalu mamy tylko kolejną do kolekcji piękną porażkę?
Mi samo piękno nie wystarcza...

Rzadko zdarza mi się wzruszyć przy okazji sportowych wydarzeń. Przeważnie są emocje, jest adrenalina, jest "power", czasem gorycz i żal, czasem radość, łzy niemal nigdy.
źródło

Ale dziś to się stało. Właśnie wtedy, gdy hymnu słuchała nasza czwórka podwójna. Szczególnie gdy pokazywano Konrada Wasielewskiego i jego ogromne emocje. Gdy widać było ogromne wzruszenie na twarzach całej czwórki. Jednak sentymentalna białogłowa ze mnie czasem

Mamy dziś już złoto, srebro (czwórka wagi lekkiej bez sternika) i brąz (niespodziewany sukces Agnieszki Wieszczek - tu była adrenalina a nie łzy). A przecież mocno wszyscy wierzymy, że to jeszcze nie koniec "złotej" a przynajmniej "medalowej" niedzieli

Po srebrnym medalu szpadzistów jeszcze piękniejszą niespodziankę sprawił nam kulomiot Tomasz Majewski
Nie dość, że rano wygrał kwalifikacje bijąc swój rekord życiowy o 7 cm, to w zawodach bił go o kolejne 17cm i następne 30cm, co daje nam razem 54 centymetry!! Niesamowity występ.

Oby kolejni nasi reprezentanci wzięli przykład z Tomka i pokazali, że oni też potrafią. Skoro w Wodnej Kostce nam totalnie nie poszło (Sawrymowicz na koniec nie awansował do finału swojej koronnej konkurencji), to może w Ptasim Gnieździe pójdzie nam lepiej?
Czy to miejsce rywalizacji będzie bardziej szczęśliwe dla naszej ekipy? źródło