Seweryn Groza

Bazgroł konferencyjny z Poznania.

Kiedy mam dużo nudnej roboty nawet internetowe newsy stają się atrakcją. Dzisiaj akurat, w trakcie dryfu po portalach dowiedziałem się, że:

1. Vera Lynn (rocznik 1917) żyje i ma się dobrze.
2. Wydali jej właśnie składankę, która wskoczyła od razu na pierwsze miejce top twenty.

Nuda, nuda, nuda. Ale przy okazji wszędzie wklejają jej wielki szlagier - najsławniejszy song drugiej wojny światowej. I przypomniałem sobie, dlaczego kiedy to słyszę po plecach idą mi ciarki. Chodzi o zakończenie Doktora Strangelove.




Oto co zrobił Kubrick: piosenka, która podtrzymywała na duchu British Army stała się dla mnie raz na zawsze jakimś hymnem trupim.

A potem sobie przypomniałem, że przy Lili Marleen zawsze się jednak wzruszam i pomyślałem, że z Marleną nie dałoby się zrobić tego, co zrobił z Verą Strangelove. Co świadczy poniekąd o tym, że sztuka może krzepić serca i pozostać sztuką; nawet Kubrick nic tu nie wskóra.




Tylko że, pomyślałem dalej, największy szlagier Edith też był śpiewany dla żołnierzy, i to dla Legii Cudzoziemskiej robiącej właśnie w Algierii krwawą jatkę. Dedykowała im, mój Boże!, Non, je ne regrette rien. Ale to jest piosenka, którą może użyć każdy do wszystkiego.

Peter Murphy:

Byłbym naprawdę dobrym nikim
Pan Coca-Cola
i Pan Premier
mieliby mnie zupełnie gdzieś

A tak, niestety, mam już potąd
stękania,
słońca,
przykrych snów

Szczególnie męczą mnie wakacje
i dzień za dniem.

Chodzą trupy po mieście
i ulotki rozdają

Niegolone, koszmarne
- Obywatelu!
- Halo!

- Pan sobie kupi roaming trupi!
- Pan trupi roaming kupi!

Dzwonić do nieboszczyków
- pomysł nie całkiem głupi?