hares yalçi

biz buğuyu kanat diye takınan iki aşıktık
söz vermiştik, asla ölmeyecektik
zaten göz kapamaya alışıktık

Şimdi yarısı bile kalmadı bende gözlerimin…

Tüm ertelemeler namına biriktirdiğim; biraz anne özlemi, biraz da parmakları serpiştirilmiş kendimsiz yüceltme paydoslarında, belinden kavranılan, “he ce le ne mez” korkaklığıma iliştirilmiş deliliğim. Sana değdiremediğim her dokunuşa, hayalimdeki çocuğumla dertleşir misali damızlık sözler sıralıyorum.

Kelebeklerin renk renk saçlarına asılan yalanlar kopunca ömürleriyle beraber, birbirlerine aşık iki ırmak gibi kaybolmak pahasına denizde sevişir saatler. Biri diğerini kovalarken ezdikleri güzelliklerin farkına varamazlar. Yaralı bir ayna misali çatladı mı düşleri insanın, normaller karışıveriyor. Küçük- dökük, kırık-büyük suretler… Peki aynadan pürüzleri silen biz değil miyiz? Ya kıran? Doğru olan hangi görünen? Bak, karışıverdim. Söyle, hangi pişkin hakikat idi ki dumura uğratabildi köylerini? Neydi desene gördüklerin? Pas tutan dudakları akşam kılan hüzünler çökmeye mi tutuşurlar günlerinde? Hey gidi kaf dağında sicim sicim insicam. Hey gidi dağında kaf kuklası oynatan…

Bülbüllere altın tasta dut ısmarlayan mezarlar gam tüttüler mi kurtulan olmazmış dillerinden. Baykuşlar hatip kesilirmiş. Öten uğursuzlar utanmadan kendi leşlerine sulandılar. Açsana, siyah dilencileri kapında kuyrukta kararma uğraşındalar. Üzerimde kırıntıları kalan gülücüklerini yalan fundalıkları ile süpürdüm. Yine de gırtlağımı kurutuyor, gözlerine susadım. Tutuklu tüm hallerin, serabım!

Tamamlayabileceğim hiçbir yanının olmadığını anlatan yokluğun ve eksiltebileceğim… Okyanusların teranesinde kuş olup gözlerime sinen buharlar dili kolu bağlı bakışlara mütercim ve inadına dağdağalı. Un ufak olsun dilerim vazgeçilmez mevsimlerin. Dolanır gökkuşağın boynuna, sallandırır seni doymak bilmez göklerin midelerinde. Ülserleştirir her leşin. Kefareti sonsuz kere ölümdür, sonsuz kere öldürmenin. Kefareti sensizlik kere ölümdür...

Hares YALÇİ

No comments