Jesteśmy zamknięci w akwarium:

Wszystko nabiera barw i wyrazistości. Zielone poranki nie pachną jeszcze Tobą, ale na pościeli czuje lekki obłok Ciebie i wtulona w podusze po prostu kocham. Budzi mnie słońce i dlatego mój poranek nie jest szary, zieleń lata rozjaśnia mój pokuj tworząc atmosferę wesołości przypominając mi dzieciństwo. Noc nie jest już tak czarna i ostatnio odpuszcza mi, może już nie potrzebuje mojego towarzystwa, bo coraz częściej daje mi piękne sny i spokojną noc…



„Głupota moja zasłoniła mi oczy – nie widziałam, nie rozumiałam,

Lecz ważne jest to, że znów widzę

Lecz choć mogę już patrzeć to nigdy nie przysłonie Ci oczu tak byś nie mógł widzieć

Choć łatwiej by było gdybyś zapomniał

To cieszę się, że widzisz

Przynajmniej nie mam już sensu zasłaniać oczu….”