Hokka gibi

ölü toprağı serpildi üzerime sanki, yerde bir şeyim ben; yerle bir. öldüresiye vurmadın, sen ki karıncaya hatır sorarsın; incelikten kırılacaksın. ben mi güçsüz düştüm sen mi hazırlıklı geldin, dayanabilir miydi buna dizlerim. tek, ayakta kalayım istedim, olmadı, sendeledim, sendeledim. hatta denedim, doğrulmaya çalışsam da darmadağın yüzümle yerdeyim ben, yerle bir. sayılar geriye doğru uçuşurken başım döndü, uyudum sanki. ve sanki rüyamda seni gördüm, şampiyonluğunu kutluyordun bensiz.

ne o sensin ne de bu ben.

nakavt konulu piyesi oynuyoruz, yazan, yöneten bir başkası. o başkası da ne seni tanıyor ne beni, olmadık hikayeleri dayatıyor bize vurdulu kırdılı. perde kapandıktan sonra yüzüme gülsen ne fayda. kulis, ayna, makyaj, kostüm, ne sen osun ne ben bu. inanasım gelmiyor bunların oyun olduğuna, ah william ne yalancısın! yerdeyim şimdi, kimseyle değil, yerle bir.

Yollarda gezer