แม่ก็รู้ว่าลูกรัก นั้นมีความภักดี พ่อก็รู้ว่าลูกมี กตัญญูต่อแผ่นดิน

วัดเอ๋ยวัดโบสถ์ ตาลโตนดเจ็ดต้น
ขุนทองเจ้าไปปล้น ป่านฉะนี้ไม่เห็นมา

คดข้าวใส่ห่อ ถ่อเรือไปตามหา
เขาก็ร่ำลือมา ว่าเจ้าขุนทองตายแล้ว

นั่งรถยนต์เรไร นั่งรถไฟนกแก้ว
ส่งเสียงแจ้วแจ้ว ว่าเจ้าขุนทอง เจ้าขุนทอง

เจ้าออกจากบ้าน เมื่อตะวันเรืองรอง
แล้วหันมาสั่งน้องน้อง ว่าพี่จะไปหลายวัน

ไปเพื่อสิทธิเสรี เพื่อศักดิ์ศรีชาวบางระจัน
โอ้เจ้านกเขาขัน แล้วเจ้าขุนทองก็ลงเรือน

สะพายย่ามหาดเสี้ยว ซึ่งใส่หนังสือแสงเดือน
ทั้งสมุดที่ลบเลือน ด้วยรอยน้ำตาแต่เมื่อคืน

ขุนทองเจ้าร้องไห้ อยู่ในเรือนจนดึกดื่น
ว่าดอกจำปีถูกปืน ตายอยู่เกลื่อนเจ้าพระยา

ลูกเอ๋ยหนอลูกเอ๋ย เข้าอย่าเฉยเชือนชา
แม่มาร้องเรียกหา นี่พ่อมาตั้งตาคอย

เจ้ามิใช่นักรบ ที่เคยประสบริ้วรอย
รูปร่างก็น้อยน้อย เพราะเรียนหนังสือหลายปี

แม่ก็รู้ว่าลูกรัก นั้นมีความภักดี
พ่อก็รู้ว่าลูกมี กตัญญูต่อแผ่นดิน

แต่ใครเขาจะรู้ เพราะเขามิใช่พระอินทร์
มนุษย์อาจได้ยิน แต่อำนาจมาบังตา

ลูกบอกว่าลูกรู้ จึงสู้แบบอหิงสา
แม่กับพ่อก็รอมา หลายเพลาหลายเพล

ดอกโสนบานเช้า ดอกคัดเค้าบานเย็น
ออกพรรษามาตระเวณ ที่อนุสาวรีย์ทูน

ไม่มีร่างเจ้าขุนทอง มีแต่รัฐธรรมนูญ
พ่อกับแม่ก็อาดูร แต่ภูมิใจลูกชายเอย