Pasażer na gapę

I całe szczęście! Bo chociaż ominął mnie największy wysyp, to mam ich serdecznie dosyć! Lubię je jeść, pić z nich sok, ale zrywanie ich na masową skalę to dla mnie największa kara. Nie wiem, jakiś uraz z dzieciństwa, albo co. Tak już mam, że jak widzę to czerwone paskudztwo na krzakach to pryska cały mój optymizm. I choćbym nie wiem jak, postanowił sobie, że w tym czy przyszłym roku podejdę do sprawy inaczej, bardziej "przyjaźnie" to i tak mam ochotę podlać je jakimś chwstoksem albo innym randapem. Ale to i tak pewnie by nic nie dało...
Więc pozostaje mi czekać, aż się skończą na dobre, czyli do pierwszych przymrozków. Oby jak najwcześniej