Pasażer na gapę

Tak się wabi pies mojego kolegi i jego - już teraz - żony (Pozdrawiam!). To także nowy nabytek naszego działu. W pracy ma się rozumieć. Ten Nikon, ma kilka zalet: po pierwsze jest lustrzanką; po drugie, jest odseparowany od reszty aparatów; i po trzecie - najważniejsze - nikt nie chce nim robić zdjęć, ponieważ... trzeba się nauczyć go obsługiwać. Ponieważ mamy tylko trzy sprawne aparaty z sześciu, i do tego wszystkie zajęte, więc żeby nie komplikować sobie i innym życia, aparacik ujrzał światło dzienne. Trochę ciężki, ale ujdzie. No to działamy! Niestety mam mało czasu i muszę robić zdjęcia w trybie auto, co mi trochę nie pasi. Ale jakoś przeżyję. Trzeba będzie kiedyś sobie go wypożyczyć na weekend. Tylko kurcze obiektyw ma za mały. 18-55 mm. Cóż, może okaże się lepszy od tego co już mam??

Wracałem do domu, kiedy zadzwoniła żona. Złe wieści. Starsza córcia leży chora w domu, a z młodszą wylądowała w szpitalu.

Wieczorem miałem już serdecznie dosyć. Ciągle coś ktoś ode mnie chce. A to coś tam niezrobione (a było zrobione, tylko się nie chciało komuś poszukać), a to jakiś babol poszedł i muszę się z niego tłumaczyć.
Najgorsze jest to, że jak robisz swoją robotę, i z czystym sumieniem możesz powiedzieć że zrobiłeś ją dobrze, a ktoś ci mówi, że to nie było potrzebne.
I jeszcze szkoła.
Byle do piątku... Następnego