"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

Droga do Mandalay jest w pewnej czesci autostarda. Nazwijmy to umownie autostrada. W kazdym razie jechac po niej mozna calkiem calkiem, zwlaszcza w klimatyzowanym autobusie. I choc powstala o niej piosenka, to ja jednak innej drodze poswiecic chce nieco uwagi. Mnie rozbroila doszczetnie droga z Bagan do Inle Lake, ktora przebylam w lokalnym autobusie w polowie zapelnionym westernami a w 6/8 lokalsami (to nie blad matematyczny, jestem po mat-fizie i wiem co mowie, takie rzeczy sa mozliwe, w kazdym razie widzialam na wlasne oczy), a ze ja przezylam, sama sie dziwie. Otoz autobusy lokalne zaprojektowane sa dla ludzi w birmanskim rozmiarze, ktory nieczesto przekracza 160 cm. Dla wiekszosci bialych oznacza to koniecznosc spakowania nog w karkolomny zestaw podbrodowy, co wyklucza jakiekolwiek poruszanie nimi przez np. 12 godzin. Kiedy wsiadlam do autobusu na miejscu obok mnie juz sie rozsiadl wielki czlowiek z Hameryki, z twarzy bardzo przypominal Gerarda Depardieu, moze 10 lat mlodszego. Buzi poswiecilam jeno przelotne spojrzenie, ale jego nogom znacznie wiecej! Otóz zajmowaly one bezczelnie po skosie cala przestrzen przeznaczona teoretycznie dla moich nog. Ja swoje moglam umiescic w przejsciu, ale od razu wiedzialam, ze tylko na krotko. Bo w przejsciu ustawia sie zwykle plastikowe zydelki dla podroznych wsiadajacych po drodze. Siedzacy po drugiej stronie przejscia Brazylijczyk popatrzyl na mnie z politowaniem i lekko podkurczyl swoje kopytka, które tez byly slusznego rozmiaru. Juz po 15 minutach jazdy wsiedli zydelkowi podrozni. I zaczela sie katorga. Alex, Brazylijczyk probowal jakos ustapic mi pola, ale na nic sie to zdalo. Co chwile wstawal, niby po to zeby zrobic zdjecie (powtarzal co chwile, ze czegos takiego jeszcze w zyciu nie widzial, zeby zmiescic tylu ludzi w jednym autobusie), ale wydaje mi sie, ze marzyl po prostu o tym, zeby rozprostowac nogi. Szczesciarz, bo ja wstac nie moglam, po prostu nie bylo miejsca. I moze byloby to nawet zabawne, gdyby nie fakt, ze podroz trawla 14 godzin. W upale. Klimatyzacji brak. Nie wiem jakim cudem wysiadlam z autobusu, ale bylo to jedna z najpiekniejszych chwil w moim zyciu. Do czasu. Bo potem byla taksowka. Jakims cudem wlasciciel stwierdzil, ze spokojnie wchodzi do niej 6 osob (oprocz niego). Z plecakami. Dwoma na lebka najczesciej. Ja nie wiem, jak mysmy to przezyli. A trzeba dodac, ze drogi w Birmie sa lata swietlne odlegle od doskonalosci. Zatem ja sie domagam, zeby powstala piosenka Road to Inle Lake, bo to glebsze przezycie niz Road to Mandalay, a na pewno pozwala na duzo blizszy kontakt czlowieka z czlowiekiem.