"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

Wietnamczycy maja to niesamowite szczescie, ze obie rosliny udaja sie w ich zroznicowanym klimacie. Probowalam obu finalnych produktow i chociaz za smakosza sie nie uznaje, to zdecydowanie jestem za kawa. Przyrzada sie ja tutaj w nieco inny sposob, ustawiajac na szklance lub filizance metalowy kubek do ktorego najpierw nasypuje sie kawe a potem zalewa wrzatkiem i przciska sitkiem. Kubek od spodu jest podziurkowany, przez dziurki splywa do kubka bardzo aromatyczny napoj, zawierajacy w sobie wiecej smaku i esencji niz niejedno wloskie espresso. Wietnamska kawa jest bardzo gesta, jakby tlusta, czarna jak smola i ma lekki posmak slodyczy. Slodycz jest naturalna, pochodzi z kawy i moze wlasnie to jest tajemnica sukcesu tego napoju. Smak ma w sobie cos tajemniczego, mrocznego jak jej kolor. Pija sie ja o poranku, w poludnie i pod wieczor. W ilosciach podobnych do espresso, ale bardzo czesto do szklanki z goraca kawa Wietnamczycy dodaja wielkie kawalki lodu w celu otrzymania napoju chlodzacego. Dosypuja tez do kawy cukru, dolewaja wody, mleka slodzonego i prosto od krowy, mnie jednak najbardziej smakuje najprostsza wersja bez zadnych dodatkow.
A herbata? Zielona, dobra, ale nie kryje w sobie zadnej tajemnicy...