"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

Mam jakas awersje do Bali, ktorej podstaw nie znam i nie potrafie odnalezc. W zasadzie nie mam powodow do narzekan - dobry guesthouse, jedzenie powyzej indonezyjskiej sredniej, duzo atrakcji dookola Ubud, ale jednak... Moze to dlatego, ze koncza sie wakacje i na sama mysl o powrocie do pracy ogarnia mnie zniechecenie (to najlagodniejsze z okreslen, ktore przychodzi mi do glowy na mysl o pracy). Na szczescie.... Kolejny raz wakacje koncze w wysmienitym towarzystwie, nieformalnie zawiazanym podczas jednej z wycieczek dookola Bali. Wybuchowa mieszanka bardzo roznych typow poczucia humoru. Bawimy sie ze soba swietnie, ale tez bawimy Indonezyjczykow. Podczas spacerow, zanim ktokolwiek zblizy sie do nas z oferta transportu, taksi, masazu czy czegokolwiek, sami oferujemy im podobne uslugi wykrzykujac te same zachety, co Indonezyjczycy. Wanna massage? Cheap, cheap. Morning price, special price, transport included :-)). Im sie to bardzo podoba, czemu daja wyraz nie tylko gromkim smiechem, ale tez obnizeniem cen. Moze nikt przed nami tego nie robil? W kazdym razie obie strony sa zadowolone. Czasami dla zabawy udajemy, ze poprzedniego dnia wzielismy slub (6 osob) i dostajemy mnostwo zyczen. Albo zmieniamy kraje, z ktorych pochodzimy. A wieczorem, z naszym juz zaprzyjaznionym zespolem grajacym oczywiscie reggae, balujemy do rana konsumujac arak attack albo niesmiertelny Bintang.
Poranki za to bywaja trudne. Mam inwazje mrowek w lazience, walcze z nimi o dostep do toalety, raczej przegrywam, kazdego dnia jest ich coraz wiecej. Kiedy na talerzu dostaje kolejnego nalesnika z bananami (banana pancake) zaczynam miec odruchy wymiotne. Teraz przynajmniej mam zawsze kilka mrowek jako topping, ale nie wplywa to znaczaca na poprawe smaku. Czasami zmeczenie zabawa daje znac o sobie w malo ciekawych formach. Wczoraj w poszukiwaniu toalety wodzilam wzrokiem po okolicy ponad horyzontem, miast patrzec pod nogi. Wpadlam do kanalu burzowego, a poza jaka przybralam (z wykrecona noga i reka w powietrzu usilujaca ochronic trzymany w reku aparat) wystraszyla moich wspoltowarzyszy. Nina zbladla z przerazenia, byla pewna, ze zlamalam noge. Jednak pozbieralam sie szybko, otrzepalam podarte spodnie, osuszylam krew na kolanie i ... poszlam dalej. Z ochronionym aparatem w reku. Nawiasem mowiac, kolekcja sincow, zadrapan i otarc na moich nogach moglaby z powodzeniem zagoscic na konczynach jakiegos rozbrykanego 6-latka...
Czas zwiedzac....