"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

No nie, żeby Negombo posiadało jakieś nieziemskie uroki, co to to nie. Chociaż nie wiem za bardzo, bo jest tu zupełnie ciemno i nic nie widać. Bombo Negombo polega na tym, że jest w Azji, czyli tam gdzie przynależę.
Zatem nietrudno się domyśleć, że jednak te wszystkie samoloty jakoś poodlatywały na tyle dobrze, żeby mnie tu dowieźć. Na drodze próbowało stanąć lotnisko w Monachium, które niniejszym wpisuję sobie na moją czarną listę lotnisk, mimo iż stamtąd się wraca :) To znaczy ono było już na mej czarnej liście, ale teraz wysunęło się na czoło peletonu. Ale żeby nie psuć sobie humoru, nie zamierzam wracać pamięcią do tego miejsca.
Update:
Aha. Jeszcze nie mówiłam, że byłam wczoraj na Malediwach.
Może nie do końca byłam, ale samolot ze mną na pokładzie tam był przez godzinę. Tego nie było w moich wakacyjnych planach. Dubaju zresztą też nie, ale tak wyszło. Co do Malediwów... Z samolotu wysiadła tam dosyć pokaźna grupa białasów. Mieli wakacyjne stroje i nastroje. Wielu z nich w wieku poniżej mojego. Jakoś żal mi się ich zrobiło, że nie mają fanu w życiu, skoro lecą na wakacje akurat na Malediwy. Przecie tam nic nie ma, po co więć lecieć tak daleko, żeby zobaczyć nic?
Wracając do Negombo, które jest bombo... Już wiem o nim nieco więcej. Po pierwsze mają pyszne krewety, którymi zainaugurowałam wczoraj kulinarne peregrynacje lankijskie. Bardzo się ma dusza raduje, a żołądek jeszcze mocniej, że ta wysepka jest taka mała i że teoretycznie wszędzie powinny być dostępne te przesympatyczne szare, wielkookie, czułkaste stworzenia. Śniadanie też udane, lokalne, curry z plackami roti i kokosowym sambalem, ostrość zupełnie akceptowalna, zjadłam wszystkie chili, a pot nie zrosił mej skroni.
Negombo posiada następujące atrakcje: morze, czy też raczej ocean, targ rybny i plantacje ryb suszonych, plażę koralową, ale nie za bardzo, po kilka świątyń następujących wyznań: katolickiego, muzułmańskiego, buddyjskiego i hinduistycznego i naciągacki ogród ajurwedyjskich roślin, gdzie głupim turystom pokazuje się rośliny kuchenne w stanie rośnięcia (pieprz, cynamon, imbir, goździki, gałkę muszkatołową), a potem masuje się ich olejkami i maściami, że niby z tych roślin zrobionymi i rzeczone olea i paściochy próbuje się sprzedać w niezwykle korzystnej, aczkolwiek wciąż horrendalnej cenie. To zgadnijcie, czy kupiłam tam coś czy nie? Chociaż w sumie masaż nie był zły, zapytałam więc czy jak kupię jakiś preparat, to czy tego studenta co mi masaż wykonywał też dostanę w komplecie, bo niby jak mam sobie sama kark masować lub głowę? Niestety, studentów nie dołączają, więc niech nikt się nie da nabrać, ostrzegałam.
Chęć wyjazdu w charakterze mego masażysty wyraził kierowca tuk-tuka, Arun. Bardzo sympatyczny człowiek, wszędzie ma pełno znajomych i kuzynów, których chce przedstawić i ci oni prawie zawsze mają jakieś ciekawe rzeczy w ofercie. A to na przykład pokazanie targu rybnego z dokładnym opisem ryb tam mieszkających po syngalesku lub pokazanie świątyni buddyjskiej w zamian za szczytny datek na renowację. Azja, prawdziwa Azja :)
A tu znowu leje i jest wielka burza.
A przecież muszę wyjść zjeść prawnsy. Koniecznie. Nieodwołalnie.
Jutro Anuradhapura. Hm... pierwszy raz nie potrafię zapamiętać nazw miejsc, do których się wybieram.