"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

Melduję się z kolejnej wysepki. Ta poprzednia, teraz już mogę zdradzić, to była Perhentian Kecil. Absolutny hit tego krótkiego wypadu do Malezji.
A teraz jestem na Tioman.
Tioman też jest OK, ale właśnie pada, więc za chwile przestanie mi się podobać.
I strasznie dużo tutaj Polaków. Jak to powiedział Kuba, jesteśmy tu największą mniejszością, albo nawet i większością.
Na Tioman dotarłyśmy za pomocą nocnego autobusu, który spóźnił się jedyne dwie godziny już na starcie. Zatem jeśli jakiś Malaj próbuje Wam wcisnąć, że Transnasional to najbardziej wiarygodna i godna zaufania linia autokarowa, to mu nie wierzcie. Wszystkie inne dysponują nowocześniejszymi autobusami i przyjeżdżają o czasie. Oraz przynajmniej jedna osoba na pokładzie włada językiem Szekspira, a co za tym idzie można z nią nawiązać dialog o czasie przyjazdu na miejsce docelowej, czy też najzwyczajniej spytać, czy jesteśmy już na miejscu. A w tym naszym autobusie nikt nie wiedział i nie ablał po angielsku, więc się denerwowałam, czy my aby nie przejechaliśmy miejsca przeznaczenia.
Ale nie przejechaliśmy.
I już w mikro porcie spotkałyśmy 4 Polaków. Następnych dwóch się pasło na wyspie.
Jak dotąd Malezja była jedynym krajem Azji Południowo-Wschodniej, w którym nie spotkałam ani jednego Polaka... Ale czasy się zmieniają. Widać, zaczynamy jeździć jak, nie przymierzając, Holendry...
Tioman nie jest takie fajne, jak Perhentian, ale ujdzie. Z rzeczy istotnych dla Polaków należy tu nadmienić, iż Tioman jest strefą wolnocłową, w związku z tym, ci którzy utrzymywali się w przymusowej abstynencji spowodowanej horrendalnymi cenami piwa na stałym lądzie, tutaj mogą popaść w upojenie alkoholowe prawie za bezcen. Tak czyni znakomita większość wczasowiczów tutaj.
Nie pada teraz. Teraz leje... jak z cebra. Idę spać zatem, nie mam zamiaru stawać w szranki z monsunkiem. Niech sobie pada. Wyśpię się za wsze czasy