"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

Na sam koniec.
Udało mi się rozwikłać zagadkę malezyjskich kocich dziwacznych ogonków. I to rzutem na taśmę, bo informacji udzielał pan taksówkarz odwożący nas na lotnisko. Niestety, Malezja okazała się być krajem barbarzyńców, bo kocie ogonki ulegają tam skróceniu celem zapobiegania szkodom, które hasające koty mogłyby poczynić w składach porcelany. Czyli w domach. Czyli tam, gdzie na półkach stoją dzbanki, wazy, figurki i inne drogocenne bibeloty. Bo przecież koty na całym świecie czynią straszliwe spustoszenia na półkach za pomocą swoich rozhuśtanych, wibrujących, wymachujących ogonów...
Malajowie są bardzo chętni do rozmów. Na bardzo różne tematy zresztą. Z takim panem od wynajmowania wifi, co mieszkał w blaszanym domku 2x2 metry na wyspie Perhentian Kecil, pogadałam sobie o ekologii, marnowaniu papieru, e-bookach, jakości prozy Paulo Coelho, możliwości przeprowadzki do Malezji, poziomie życia i zarobkach tamże.
Albo z panem kierownikiem guesthouse'u z Malaki o Polsce, jej rozwoju, Euro 2012, kryzysie ekonomicznym, życiu w Japonii, potrawach malajskich, języku, itd...
Tam ludzie mają jeszcze czas i przede wszystkim ochotę na niespieszne pogaduszki z obcym człowiekiem...
Tutaj... tutaj, niestety dużo rzadziej...