"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

Jest jak jest. Ta i poprzednia podroz realizowana jest w wariancie solo. I choc na poczatku towarzyszyly mi wielkie obawy: czy sobie poradze, czy mi poda ktos pomocna dlon w przypadku klopotow, co sie stanie, gdy na przyklad zachoruje... to teraz z wielkim przekonaniem podpisuje sie pod tytulem tego postu. Da sie samemu. Samej. Nie tylko da sie, ale jest to wielce przyjemne. Powodow jest kilka, a najwazniejszy to ten, ze sie czlowiek bardzej otwiera na otoczenie. I latwiej nawiazuje kontakty. I jest bardziej skory do szukania drugiego czlowieka, cokolwiek mialoby to znaczyc. Rowniez z lokalsami. A jak sie juz taki kontakt nawiaze, to czas jakos przyspiesza, nie ma nudy, a nawet czasem go brakuje. A swiat staje sie jeszcze bardziej ciekawy, bo ubarwiony opowiesciami innych towarzyszy podrozy. Kazdy ma jakas histore do opowiedzenia. do wysluchania. Ja po raz pierwszy stwiedzilam (alez mnie to polechtalo mile), ze stalam sie juz kims w rodzaju eksperta od Azji Pld-Wsch. I ze ludzie wysluchuja moich opninii o tym, gdzie warto pojechac. Ale slucham tez i ja. I tym wszystkim, ktorzy uczynili te podroz ciekawa, niezapomniana, wesola chce w tym miejscu podziekowac (ha! sa tacy, ktorzy sie tego dopominaja, choc nie znaja polskiego, czytali blog i zauwazyli brak wzmianki o swej osobie). Zatem czynie swoja powinnosc, tym bardziej, ze jest ona przyjemna.
Pewne przekrece imiona, ale poprawie je jak tylko sprawdze pisownie
Marie i Matthieu z Francji, ktorzy byli mi podpora podczas treku w Sapa i z ktorymi wypilam morze wina ryzowego. Oraz za perfekcyjna wymowe 'Zubrowki', ktora Matthieu zdaje sie lubic...
Ian z Singapuru i Olga z Wladywostoku - za to, co powyzej i za wspaniale klotnie kobiet ze Wschodu z mezczyzna z Zachodu. I za to, zeby Ian wreszcie zrozumial, ze kobietm ze Wschodu daje sie zawsze nieparzysta liczbe kwiatkow. I za 'reunion' w Pradze.
Rejean i Jacques z Quebeck, ktorzy nie pozwolili, zebym jadla sama kolacje (a jest to najmniej przyjemny aspekt podrozowania samemu) i ze sie tak fajnie nam gadalo, mimo roznicy wieku.
Alina z Bolonii za kilka godzin przegadanych na schodach hoteliku i za cala reszte.
Trojka z Niemiec - Igor, Knut i Matthias, ktorzy raportowali mi sms-ami sytuacje pogodowa w Hue i Hoi An, gdzie w koncu sie ponownie spotkalismy swietujac urodziny Mata. I ktorzy rozsmieszali mnie do lez niemiecka wersja tytulu 'Czterej pancerni i pies' 4 Panzersoldaten und ein Hund.
Simone z Holandii, ktora miala identyczne poczucie humoru i cala reszta naszych pogladow tez byla identyczna.
Michael z Freiburga - za poranny spacer do wioski rybackiej, gdzie przy kawie rozstrzasalismy problemy swiata.
Ania z Wroclawia i Thomas z Wiednia - ze w koncu moglam mowic po polsku!
Kenny z Belgii, ze sie nam tak fajnie lezakowalo na plazy...
I jeszcze wielu innych... Czasmi bezimiennych, czasmi imiennych, ale bez ktorych ta podroz nie bylaby wlasnie taka.
A kiedy przyjdzie czas sie rozstac, to nic. Pozostaje lezenie w hamaku i patrzenie w gwiazdy. I tez jest fajnie. Szczegolnie, kiedy sie slucha 'Finlandii' w wykonaniu Lindy i Swietlikow. A gwiazdy sa jak... tak blisko.