"The world is like a book, one who doesn't travel reads only one page"

Na wstępie muszę odwołać gromy, które ciskałam pod adresem monachijskiego lotniska. Nic niefajnego się nie stało, nie było żadnych niemiłych niespodzianek, nadprogramowych (oraz programowych) kontroli. A nawet było trochę śmiesznie. Niemiecka pani pracująca dla Qatar Airways omdlała prawie na widok mojego pełnego imienia i nazwiska. Próbowała je wymówić 3 razy, bez powodzenia, zatem na koniec poprosiła, abym nie oddalała się od bramki, bo ona sobie nie wyobraża, że miałaby mnie wywołać przez mikrofon w przypadku mojego zagubienia. Kolega jej skwapliwie przytaknął i również oświadczył, że nie będzie mnie wywoływać. Obiecałam, że pozostanę w pobliżu. I tak też uczyniłam. Ponieważ było sympatycznie, podałam im pomocną dłoń, żeby przetłumaczyć jedną taką panią, co to nie mówiła w żadnym zagranicznym języku. Czym ich sobie dodatkowo zjednałam. I na koniec, przy boardingu, było wesoło, bo pani od zasmarkanych linii lotniczych ujrzawszy moje oblicze wykrzyknęła: The lady with the most difficult name in the world! I śmiałyśmy się długo i szczęśliwie... I ta miła pani dała mi takie ładne miejsce w samolocie, tuż za biznes klasą, co znaczy, że mogłam sobie nóżki wyciągnąć, a w zasadzie to moja prawa stopa podróżowała cały czas w biznes klasie.
Zasmarkane linie lotnicze oczywiście na taki brzydki przymiotnik nie zasługują. Wprost przeciwnie. Są bardzo udane i serwis ichni wielce sobię cenię. Patrzyłam dzisiaj na listę ich wszystkich połączeń, 100 miast 'zagranicznych', robi wrażenie. W zasadzie latają wszędzie. To znaczy tam, gdzie ja chciałabym latać, czyli do Azji. I Europy. Poza Polską. No właśnie. W czym Bukareszt lepszy od Warszawy? Zapytuję nieśmiało, czy jest szansa na uruchomienie bezpośredniego połaczenia do Polski? Jest biuro w Warszawie, ale czy to jaskółka od wiosny, czy coś się naprawdę zapowiada? A najlepiej, to niech do WRO latają. Albo do Krakowa. Będą mieli bliżej, niż do WAW
Zabijam trzecią godzinę nudy na lotnisku w Ad Dausze... Zostały jeszcze trzy... Pierwszą zabiłam za pomocą kanapki typu Club Sandwich. Piszę 'typu', bo to chyba nie jest normalne, że w takiej kanapce znajduje się Paprykarz Szczeciński? Smakiem, konsystencją, kolorem była to w każdym razie bliska krewna naszej puszkowej ciapki. Ale dopóki nie zostanie otwarty nowy port lotniczy w Ad Dausze, czyli w 2012 roku, nie ma co liczyć na wyszukane jedzenie tutaj, jeśli się lata jako ekonom oczywiście...