My OperaBİR GÜNDE OLMAZ AMA BİRGÜN OLUR ...
Thursday, September 5, 2013 11:59:05 PM
O değil de hani diyorum hazır fok balıkları da yalnızken bunu bahane edip kutuplara kaçsak da orada tam donarak ölecekken ateş yaksak, nesli tükenmekte olan fok balıklarını avlayanları avlasak ve ateşte onları kızartsak ama yemesek. Fazla mı acımasız olur?
Hani aykırı olsak diyorum. Herkes gerginken, silahlar çekilmişken, ateş emri beklenirken, ortaya çelik yeleğimiz olmadan atlasak ve bu saçma, barbar düzene koca bir kahkaha atsak..
Bunca şaşırmış, yolundan sapmış, dünya hayatına aldanmış bir kalabalığın içine dalıp, kulak zarını patlatırcasına ÖLÜM VAR diye bağırsak, ardından bir yetimin elinden tutup ölümün soğuk elini sıcak yapsak. Olmayacak şey değil de; paraşütle atlamaktan korkuyoruz diye yüksek bir binanın tepesinden paraşütsüz atlasak..
Bildiğimizi yapsak da ayıplanmasak. Hiç olmayacak yerde, hiç gülünmeyecek bir espri yapsak da sadece kendimiz katıla katıla gülsek. Bize aptal deseler ama hakkımıza girmeseler, günah işlemeseler. Dünyanın bu saatten sonra düzeleceği yok zaten de insanlar kendi içlerindeki dünyayı düzeltseler ne olur ki, ne ölür ki ...
Diyorum ki aşık olsak; zahirde görünmeyene, gönülde belirene. Onsuz adım atmasak, düşünmesek, konuşmasak. Hem ölsek ama aynı zamanda da yaşasak. İki tane kolumuz var, iki tane elimiz var diyerek sadece iki kişinin elini tutmak yerine gönülden yeni kollar yeni eller oluştursak. Severek uzatsak ellerimizi. Sınır tanımasak, sinir tanımasak. Değişmez bu düzen, gitmez bu şeytan diyenlere bir çelme taksak. Olmayacak şey söylenmez ama uçsak göklerde çocuklarla... Bizi kanadımızdan vurmaya çalışsalar ama vuracak kanat bulamasalar.. Nasıl olurdu ki? Niye olmasın ki?
Deseler ki 'bir gün uyanacak herkes'. Şimdi uyanık olduğunu sananlar yine alınmasa üzerlerine, devam etseler kendilerine zarar vermeye ama çocuklara dokunmasalar. Bahar hiç söndürülür mü? Bahar olmadan yaz gelir mi hiç? Çiçekler koparılırsa güzellik kalır mı dünyada? Uyansak uykudan çiçekler eşliğinde. Kış hiç olmasa, gönüller donmasa, sadece sevgi olsa çocuksu, saf ve sade. Desek ki hep bir ağızdan, hep bir gönülden ÇOCUKLAR ÖLMESİN! Onlarsız hayat mı olur, onlarsız bahar mı olur? Açsak gözlerimizi sonsuzluğa, dursa katliamlar, sussa silahlar, çınlamasa kulaklar, ölmese çocuklar, ağlamasa çocuklar...
Hani aykırı olsak diyorum. Herkes gerginken, silahlar çekilmişken, ateş emri beklenirken, ortaya çelik yeleğimiz olmadan atlasak ve bu saçma, barbar düzene koca bir kahkaha atsak..
Bunca şaşırmış, yolundan sapmış, dünya hayatına aldanmış bir kalabalığın içine dalıp, kulak zarını patlatırcasına ÖLÜM VAR diye bağırsak, ardından bir yetimin elinden tutup ölümün soğuk elini sıcak yapsak. Olmayacak şey değil de; paraşütle atlamaktan korkuyoruz diye yüksek bir binanın tepesinden paraşütsüz atlasak..
Bildiğimizi yapsak da ayıplanmasak. Hiç olmayacak yerde, hiç gülünmeyecek bir espri yapsak da sadece kendimiz katıla katıla gülsek. Bize aptal deseler ama hakkımıza girmeseler, günah işlemeseler. Dünyanın bu saatten sonra düzeleceği yok zaten de insanlar kendi içlerindeki dünyayı düzeltseler ne olur ki, ne ölür ki ...
Diyorum ki aşık olsak; zahirde görünmeyene, gönülde belirene. Onsuz adım atmasak, düşünmesek, konuşmasak. Hem ölsek ama aynı zamanda da yaşasak. İki tane kolumuz var, iki tane elimiz var diyerek sadece iki kişinin elini tutmak yerine gönülden yeni kollar yeni eller oluştursak. Severek uzatsak ellerimizi. Sınır tanımasak, sinir tanımasak. Değişmez bu düzen, gitmez bu şeytan diyenlere bir çelme taksak. Olmayacak şey söylenmez ama uçsak göklerde çocuklarla... Bizi kanadımızdan vurmaya çalışsalar ama vuracak kanat bulamasalar.. Nasıl olurdu ki? Niye olmasın ki?
Deseler ki 'bir gün uyanacak herkes'. Şimdi uyanık olduğunu sananlar yine alınmasa üzerlerine, devam etseler kendilerine zarar vermeye ama çocuklara dokunmasalar. Bahar hiç söndürülür mü? Bahar olmadan yaz gelir mi hiç? Çiçekler koparılırsa güzellik kalır mı dünyada? Uyansak uykudan çiçekler eşliğinde. Kış hiç olmasa, gönüller donmasa, sadece sevgi olsa çocuksu, saf ve sade. Desek ki hep bir ağızdan, hep bir gönülden ÇOCUKLAR ÖLMESİN! Onlarsız hayat mı olur, onlarsız bahar mı olur? Açsak gözlerimizi sonsuzluğa, dursa katliamlar, sussa silahlar, çınlamasa kulaklar, ölmese çocuklar, ağlamasa çocuklar...
