GÜL NE DEMEK? ADI BAŞKA OLSAYDI BU KADAR GÜZEL KOKMAYACAK MIYDI... (shakespeare)

cengiz özkan-daha senden başka yarmı yoktu | izlesene.com

yaşanılası kalmamıştı artık hayatın dinginleşen göksümde
uzakların türküsünü muska diye iliştirirken gözlerimin buğusuna
geceleyin ayazların ortasında kalakalmışsam sokak taşlarının tozu misali
güneşler doğmasada olur ayın şavkıyla avunur avuç içlerim

ketum

zeki müren-ahımı hicranımı | izlesene.com

Durmaksızın koşmak öldürecek beni
Kimliğim bende değil galiba.
Haytayım birazda budala
Hangi yana dönsem gözlerim kanıyor
Sızılı bir ney yakarıyor sanki her bakışımda
Külümde yok yangınlarımın ardında,
Dumanım ise isli ve kapkara.
Hergün işliyorum dantel dantel göksümü
Hergün yalvarıyorum yaradana al beni
Göremiyorum artık güneşleri
Kör bir dilenciyim yaşamın her zerresinde
Avuçlarım yaralı,dilim isyanın her hali.
Ölüm yakamı senden kurtaramayacağım değimli?
yerim yurdum bellidir ben kayıpken
aynaların önünde yoktum,
varlığım sanrı idi.


ketum

Ölümün uçsuz ve iştah kabartan huzuru!
Güneş yine üzerime doğdu sabahın seherinde yankılanan ezanların sonrasında.
Tüm çıplaklığıyla gözlerimin içinde kaybolan dirimim,yadsıyamadığım yanlızlıklarım,sabahlarıma inat gece karanlıklarına hayran oluşum ve aykırı duruşum.
Şirpençesini sineme geçirmiş şahin bakışlı,titrek mum alevleri edasındaki korkularım ve yüreğimin yerinden fırlayacak kadar attığı zamanlarıma inat duraganlığım,aklımın başımdan gidişi ve sonrasındaki aklıma başıma alabilmek için verdiğim müthiş çabam.
Yaşayabilmek hayli çetrefilse artık,zincirlerin herbiryandan kol gezdiği mekanları arşınlarken ve ellerim kanarken,yanarken temmuz güneşlerinde,buza kesmişken ellerim şubat soğuğunda,sığanacak limanlar ararken ben daha bir kırıldım,daha bir ürktüm ve çok daha fazla korktum tepemden tırnağıma kadar soluk alışverişlerimden.
Denizleri arşınlayabilmekde yoksa serde,dağbaşından bırakamıyorsam kendimi ölümün uçsuz ve iştah kabartan huzuruna,yarınımda bir papatya yaprağı bile yoksa,neye yarar alçakça akan hayatı alkışlamam!
Ebediyet medhiyeleri iştah kabartadursun ben bir elimi bırakıverdim iki elimle yapıştığım fani olanın yakasından.


Gecenin karanlığında bir parça aydınlık bulabilirmiyim diye iç geçiriyorum,derinden ahh ahh diye inleyen nefesimle yalınız ve ketum...
Nice sırlarımı ve eskiyen yanlarımı en köhne mezarlıklara gömüyorum ve buraki kendimi birde dışarıdan göreyim diye hemen çekip gitmiyorum mezarlıkların dışına.
Görüyorumki orada yatanda benim bana dışarıdan bakanda ben!
İlginç...
Derken dilimdeki mısraları dudaklarım heceliyor..
Avuçlarımın arasındaki yaralı kalbim
Titrediğin kadar ağladığında su oluverdin.
Sessizliğinin çığlıklarıyla yankılanırken meydanlarda
En tenha koyaklarda üryandın ortada.
daha sonra;

Bir damla kan içtim ben...

Ateşleri ağzımla ben harladım...

Ben gençliğimin ücra denizinde boğuldum...

En içli türküyü dudaklarımla ben heceledim...


ketum