Sessizliğin Çalar Ölüm Notası

Elimi yüzüme yüzümü aynalara bulaştırdım
Yalnız değilim ben yüzümü hüzünle tanıştırdım
Yazdıklarıma karamsarlık en çokta hüznü karıştırdım
Tek rakibim kendim! Kendimi kendimle yarıştırdım
Çekil karışma! ben kendimi hüzne alıştırdım
Ayrıştırdım anlamına göre hayatın bana kattıklarını
Gördüm!pesimistliğin optimistliği uçurumdan attığını
İşittim! Beni aydınlıkta bulamayıp karanlıkta aradıklarını
Yeraltında adımı kulaktan kulağa fısıldadıklarını ..


Sürmenaj neden hep karamsar yazar? (neden?)
Çünkü O bir Karamsar Yazar
Cümleniz şahit defterim kelimelere mezar
Kelimelerin kuyusunu kalemim kazar!


Karanlıklar içinde bir pesimist bana bakar
Hiçbirşey görünmez yalnızca donuk bakışlar
Ben ona yaklaştıkça o bana doğru adım atar
Göz göze bakışmalar ardından pesimist bir kibrit çakar
Ah aynalar karşımdalar...yansımalar...


Aynalarda hep bir yabancı göründüm, karanlığa büründüm
Ben bütündüm tek tek parçalara bölündüm
365 gün öldüm 6 saat güldüm!
Kendimle pek çetin dövüştüm yalnızlık savaşında
Ortaya çıkardım güneşin her batışında
Ay ile konuşurdum, o bana ben ona bakardım
Ayla karışık yağardım geceye, en güzel hecelere akardım
Gözyaşlarım deniz, müsvettelerimden gemiler yaptım
İçine duygularımı yükledim kaptanıydı kalbim...

Karamsar yazar karanlıkta yazar
Kelimeler ben kadar karamsar


Karanlıklar içinde bir pesimist bana bakar
Hiçbirşey görünmez yalnızca donuk bakışlar
Ben ona yaklaştıkça o bana doğru adım atar
Göz göze bakışmalar ardından pesimist bir kibrit çakar
Ah aynalar karşımdalar...yansımalar...


Sürmenaj mahlas Keyhar
2011
Karamsar Yazar