lakedaimoniaekath

Περιμενα καιρο να δω μια κινηση ... Τα λογια με εξαντλησαν.Ομως αρχισε να με επισκεπτεται εκεινη...καθε μερα καθοταν πλαι μου περισσοτερες ωρες..κι οσο με κοιταζε εβλεπα πως αρχισε να κλεβει τα χαρακτηριστικα μου... Μολις ειχε αρχισει να ανατελλει ενας ηλιος μονο για μενα.Η κορουλα μου...και τοτε μια σκια μπηκε και την εκρυψε. Ετσι αρχισε αυτη η επισκεψη...κλεβοντας το γελιο και το φως μου.Μετα βρηκα μια σπιθα και αφησα ελευθερα την ιδια την Φωτια να με μαθει να λεω ΟΧΙ.Να μου δωσει δυναμη για ολα.Και ηταν για μενα αγαπη αγνη,ερωτικη,παθος,σεβασμος και εμπνευση μου. Ομως ηρθες εσυ και μου δανεισες χαμογελο.Αρχισα να πιστευω οτι ισως να ζησω και εγω λιγη ευτυχια.Κλεψε κι εσυ λιγο απτη ζωη οταν σε κλεβει παντα...μα τοτε ηρθε ξανα εκεινη η μαυρη σκια και εκεινη η Μοναξια εγινε συγκατοικος μου...μου ξεκαθαρισε πως τωρα πια ειμαστε ενα,δεν μας ξεχωριζει κανεις και θα μεινει εδω οσο να σβησει καθε ιχνος που θα θυμιζει εκεινη την Πολεμιστρια...την Εκατη.