lakedaimoniaekath

Συζητω με κεινη..την διδυμη αδερφη μου που βρηκε πορτα ανοιχτη και εκανε καταληψη στην υπαρξη μου...Στην αρχη συστηθηκε ως "Μοναξια".ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ. Καθε ωρα μαθαινα και αλλα ονοματα οπως "Εγκατάλειψη" ,Υποκρισία , Θλίψη,Απόγνωση. Στην κουβέντα που τόλμησα να ρωτήσω "ΓΙΑΤΊ εμένα; τι έκανα για να μου στερήσεις την ανθρώπινη υπόσταση και να αφήσεις μια αχνή σκιά στη θέση μιας Πολεμίστριάς μου απαντά ευθέως "ΚΑΛΆ ΝΑ ΠΆΘΕΙΣ.Όταν άφησες την καρδιά σου σε χέρια που δεν έχουν χορτάσει και δεν γνωρίζουν την Αγάπη...που μπερδεύουν τα πάθη με τα συναισθήματα.Τότε καλή μου γίνεσαι Έρμαιο της Εμπιστοσύνης που δεν μπορεί να μην σκεφτείς πως θα ΠΡΟΔΟΘΕΊΣ.Έγινες θύμα δίνοντας η ίδια το όπλο γεμάτο στα χέρια τους και τους έμαθες πως να σημαδεύουν και έστησες την ψυχή σου για στόχο.ΤΙ ΠΕΡΊΜΕΝΕΣ! αποτέλεσματικοτατη η δολοφονεία." Προσβολές πρωτάκουστες γυρνούν στο νου μου.Λόγια λεπίδες μου κατακόψαν ψυχή καρδιά και ότι πιο όμορφο είχα. Έναν κήπο με κόκκινα τριαντάφυλλα, ήχους παραδείσου Χρώματα του ηλιοβασιλέματος και απέραντη τρυφερότητα .ΦΛΌΓΑ ήταν το κέντρο του ΑΝΕΚΤΊΜΗΤΟ ΔΏΡΟ που άφησα στα χέρια του. ΧΆΘΗΚΑΝ ΌΛΑ. Με μανία τον διέλυσαν.σιώπησες τώρα.Δεν έχουν τέλος τα δάκρυα και ο φόβος φεύγει. Τώρα γνωρίζω πως υπάρχει μαύρο απόλυτο. Έσβησε ο ήλιος εδώ που είμαι δεν μπορεί να με βρει κανένας. Στο μονοπάτι του Χάρου είμαι. Παω να τον βρω. Εκεί στην μέση του μονοδρόμου που πάει στον θάνατο με άφησες και έφυγες ήρεμος γελώντας.