roslin

Jeszcze jakiś fan kotów nie zna filmów z serii Simon's Cat? Jeżeli tak — to koniecznie musi nadrobić zaległości. Ja tymczasem, dostałem w swoje ręce książkowo–komiksową edycję „Kota Simona”. Najpierw przerzuciłem kilka kartek, by wieczorem oddać się *khem* lekturze. I, krótko mówiąc, nie jestem zawiedziony.

Książeczka w grubej oprawie, ładny papier i proste, a zarazem genialne rysunki. Przeglądanie tomiku to świetna zabawa — Simon, podobnie jak w filmach, świetnie uchwycił różne zachowania mruczków. W głównym bohaterze bez trudu można odnaleźć własnego zwierzaka. Jedyny minus — bardzo szybko się kończy.

A, a — dyski dwa
szare, bure obydwa.
Nic nie będą robiły
tylko się kręciły…

Od dość dawna w moim desktopie siedzi kilka dysków. Nie dlatego, że mam na nich jakiś RAID czy backupy, ale… po prostu nie chce mi się porządkować danych. [; W ten sposób na jednym jest aktualny system, na drugim jest /home z poprzedniej instalacji itd.

Wracając do wesołej twórczości z początku, to dyski (przynajmniej moje ;) się kręcą. 7200 obrotów/minutę × kilka sztuk = dobrze ponad 20000 o/m! Niby nic w tym dziwnego, ale jak złapią „odpowiednią” częstotliwość, to słychać buczenie. Takie „sinusoidalne” (pozdro Qlawy!):
szum… szum… uuuuUUUUUUUuuuu… szum… szum… uuuuUUUUUUUuuuu… szum…

Po jakimś czasie jest to *strasznie* irytujące. Bałagan na poszczególnych nośnikach sprawia, że praktycznie używam tylko jednego — tego, na którym jest obecnie system. Resztę można więc wyłączyć. Krótkie poszukiwanie naprowadziły mnie na hdparm. Krótka lektura man pozwoliła wyszukać ciekawsze opcje: -C, -y i -Y.

Czym prędzej wprowadziłem swój plan w życie wyłączając /dev/sd{b,c,d} i, w ten sposób, pozbywając się natarczywego buczenia… na chwilę. Bo natarczywe buczenie szybko powróciło. Po krótkiej analizie „jak one się wybudzają?” okazało się, że winny jest smartd, a następnie, po ponownym cyklu uśpienie/wybudzenie, za współwinnego uznano hddtemp. Winni zostali skazani na /etc/init.d/foo stop, a ja zostałem skazany na ciszę. (:

Urocze. (:

Ciapcie widziałem już w różnych miejscach, ale tutaj pojawiła się zupełnie jak hiszpańska inkwizycja.

Ciekawy post loudmaxa, cytuję w całości:

Here's my prompt string:

PS1='\[\033[01;32m\]\u@\[\033[01;31m\]\h[\w]:`if [[ $? != 0 ]]; then echo "( "; else echo ") "; fi`\[\033[00m\]'

If the previous command succeeds it shows me it's happy:

user@host[~]:) /bin/true 
user@host[~]:)

If the previous command fails, it's sad:

user@host[~]:) /bin/false 
user@host[~]:(

Oczywiście całą magię robi ta linijka:
:`if [[ $? != 0 ]]; then echo "( "; else echo ") "; fi`

Mój prompt już się do mnie uśmiecha. (: