My OperaMy Friend
Thursday, July 12, 2012 1:15:52 PM
How would you feel, kung ung mahal mo tinawag kang "friend" while talking on the phone?
The story goes...
It was just an ordinary day, gising na ng 6:00 a.m, preparing myself para pumasok sa opisina. ligo, bihis, kain, tootbrush, pabango and tadaan.. ready to go na
but before that nag memessage ako sa mahal ko sa pinas, greetings and everything.
On my way to office, nakakamessage ko pa rin sya thru YM yun lang ang nabibigay sakin ng techy na gamit and i'm happy about it, still updated ka pa rin sa nangyayari kahit ganito kalayo ang pagitan namin. Isang oras ang byahe ko and usually umiidlip ako while nagtetake sya ng break nya, (4 hrs difference ng oras namin sa isa't isa). Dumaan ako sa isang supermarket, bumili ng load because i wanted to hear ung boses nya , masaya kase ako pag ganun. Hindi na kase kami nakakapag skype pero it's ok kaya namang gawan ng paraan.
I reached office, do my daily task, replying emails, updating websites, quotations, request and i'm done, pwede nako tumawag.
dial..
ring..ring..ringgggggggggggggggg!
Me: Kamusta seksi?
Sya: Ok lang ppo, ikaw dyan?
Me:Ok din naman, bisi ka ba?hindi ka kase nag rereply sa message ko, madami bang bisi mahal ko?
Sya: Mejo, pero ok lang, napatawag ka?
Me: Masama na bang tumawag?gusto ko lang marinig ang boses mo (insert kinikilig na tawa dito)
Sya; Hindi naman my friend..
and BOOOOM MY FRIEND.....
awts..
namutla, nabingi, nablanko..
and it hurts..
Sya: Tatayp ko na lang
Me: Hindi ok lang..
Humingi na sya ng sorry, but still i felt ashamed of myself:awww: ganun lang pala un?
I keep asking myself na, hindi ba talaga ako pwedeng ika-proud ng mga taong mahal ko?
or should i endure the pain and get used to it?
Maybe.
The story goes...
It was just an ordinary day, gising na ng 6:00 a.m, preparing myself para pumasok sa opisina. ligo, bihis, kain, tootbrush, pabango and tadaan.. ready to go na
but before that nag memessage ako sa mahal ko sa pinas, greetings and everything.On my way to office, nakakamessage ko pa rin sya thru YM
yun lang ang nabibigay sakin ng techy na gamit and i'm happy about it, still updated ka pa rin sa nangyayari kahit ganito kalayo ang pagitan namin. Isang oras ang byahe ko and usually umiidlip ako while nagtetake sya ng break nya, (4 hrs difference ng oras namin sa isa't isa). Dumaan ako sa isang supermarket, bumili ng load because i wanted to hear ung boses nya , masaya kase ako pag ganun. Hindi na kase kami nakakapag skype pero it's ok kaya namang gawan ng paraan.I reached office, do my daily task, replying emails, updating websites, quotations, request and i'm done, pwede nako tumawag.
dial..
ring..ring..ringgggggggggggggggg!
Me: Kamusta seksi?
Sya: Ok lang ppo, ikaw dyan?
Me:Ok din naman, bisi ka ba?hindi ka kase nag rereply sa message ko, madami bang bisi mahal ko?
Sya: Mejo, pero ok lang, napatawag ka?
Me: Masama na bang tumawag?gusto ko lang marinig ang boses mo (insert kinikilig na tawa dito)
Sya; Hindi naman my friend..
and BOOOOM
MY FRIEND..... awts..
namutla, nabingi, nablanko..
and it hurts..
Sya: Tatayp ko na lang
Me: Hindi ok lang..
Humingi na sya ng sorry, but still i felt ashamed of myself:awww: ganun lang pala un?
I keep asking myself na, hindi ba talaga ako pwedeng ika-proud ng mga taong mahal ko?
or should i endure the pain and get used to it?
Maybe.
