Niedawno skończyłem czytać "Drogę Dzikiego Serca" i ktuś mi powiedział, że rzeczywiście mam w sobie takie dzikie serce - baaardzo mnie to połechtało
Bardzo chciałbym, by to serce było dzikie, ale przede wszystkim żywe. Bo tylko takie serce potrafi poruszać innych. Serce Pana Jezusa, choć jest włócznią przebite, to jednak nadal jest gorejącym ogniskiem miłości. Do ogniska nikt paluchów nie wkłada, ale może się przy nim ogrzać, można coś w nim ugotować i uczynić zdatnym do jedzenia, ale można się też poparzyć. W ognisku jest coś nieprzewidywalnego, coś, czego nie można zamknąć, ogarnąć.
O jakże ja chciałbym, by to moje serce było takim ogniskiem.
Narazie jednak często to ognisko przygasa i samo potrzebuje Tego, który na nowo doda mu powietrza, pozwoli mu na nowo się rozpalić. Teraz jest taki czas!
Jezu... uczyń nasze serca według serca Twego!