Myślę, że dobre więc publikuję. To tekst jednego z moich znajomych.

Poeta napisze,
Świat jest piękny!
Jak okret szybujacy w błękicie nieba,
Jak codzienny oddech lasu, jak...

Wlasnie, jak co?

Poeta napisze,
Życie to odwieczna pogoń za sensem,
Podróż która kończy sie szczęściem,
Lśniący jak srebro poranek,

Poeta napisze...

Lecz w życiu różnie bywa,
Poranek zmieni sie w promienny dzień,
A dzień,
W noc.
Ciemną noc która spowija wszysto,
Pod swym mrocznym plaszczem,

Poeta napisze,
Pieniądze, po co mi one?
Wystarczy muśnięcie miłosci abym był szczęśliwy,
Wystarczy ciepły oddech drugiej osoby,
Wystarczy błękit nieba, wystarczy plusk wody w strumyku,

Poeta napisze,
Wystarczy tak niewiele,

Ale jak wielu osobom nie jest dane zaznać szczęścia,
Kamienie na drodze życia ranią ciało i duszę,
Sprawiają że człowiek czołga się jak zwierz,
Znika dawna duma,
Znika wszystko,

Poeta napisze,
Co ty bredzisz czlowieku,
Świat jest piekny!
Kazdy nikły blask ksiezyca, każde źdźbło trawy,
-daje nadzieję,

Poeta napisze...

Ale gdy poeta zejdzie na ziemię,
Z krainy marzeń, obłudy,
z krainy Wiecznych Łowow,
Przekroczy Styks, rzeke prawdy,
I otworzy od dawna zamkniete oczy,
To zobaczy zupelnie inny, nieznany swiat,
Gdzie ponury żniwiarz codziennie zbiera plony,
Zobaczy to wszystko,
Co jest szare, jak popiół w który zmienia się człowiek,
Beznadziejne, puste, stracone,
Jak ciało w bezwładzie,
Bez zycia,
Wtedy poeta dostanie natchnienia,

To jest wlasnie to!!!!

To jest to!!!

O czym,
Poeta... nie napisze