Do strojenia potrzebny jest jakiś dźwięk odniesienia, zawsze ten sam, niezmienny. Ten dźwięk zwykle podaje się z tzw. kamertonu, którego widełki drgają zawsze z taką samą częstotliwością, zawsze wydając ten sam dźwięk. Najczęściej kamerton wydaje dźwięk a. To jest punkt odniesienia do stroju większości współczesnych instrumentów. Trzeba się dobrze wsłuchać w delikatny dźwięk kamertonu i od niego zacząć stroić cały instrument – struna po strunie, aż będzie z nich można wydobyć prawdziwą harmonię. Im ciszej wokoło, tym bardziej można się skupić i wsłuchać w dźwięk kamertonu.
Każdy z nas jest takim instrumentem, który gra melodię słuchaną przez innych ludzi. Jedni grają bardziej durowo – pełni radości i optymizmu, inni pochyleni pod krzyżem dnia codziennego grają w równie pięknych molowych tonacjach. Ważne jest to, czy grając czasem nie fałszuję, czy swoją melodią nie burzę harmonii orkiestry rodziny, grupy w pracy czy w szkole. Instrument mojego życia, struny moich talentów, moich słów, mojego spojrzenia muszą być nastrojone. W przeciwnym wypadku będą wprowadzały do otoczenia fałszywe dźwięki. Struny mojego życia muszę nastroić według dźwięku KAMERTONU.
Dla nas tym Kamertonem jest Jezus Chrystus, niezmienny i zawsze ten sam, ukrzyżowany Król królów i Pan Panów. Kamertonem Chrześcijan jest Krzyż Chrystusa. Mamy nasze życie dostrajać do głosu Chrystusa: Każdy, kto jest z prawdy słucha mojego głosu!
Dzisiejsza Ewangelia mówi nam, jaki dźwięk podaje nam Chrystus: to także a. A jak greckie aletheia – prawda: Ja się na to narodziłem, aby dać świadectwo prawdzie. A – jak łacińskie amor – miłość. Chrystus jest królem, który z miłości poniósł za nas śmierć.
Mamy dostrajać się do Chrystusa Prawdy tzn. żyć prawdziwie, nie fałszować w naszym życiu. Starać się żyć, nie okłamując swoich bliskich, nie koloryzując sytuacji rozmawiając ze znajomymi, dostrzegając jasne i ciemne strony rzeczywistości, nie tworząc fałszywego obrazu siebie. Żyć w prawdzie to, mieć odwagę przyznać się do tego, że nie jestem ideałem, że popełniam błędy, że czasem inni mają rację. Ale także znaczy to, znać i doceniać swoją wartość, dostrzegać to, co we mnie dobre. Pewne fragmenty symfonii, którą razem gramy są zarezerwowane tylko i wyłącznie dla mnie. Mamy żyć w prawdzie i miłości, którą wybrzmiewa postać naszego Króla.
Nie jest to łatwe, najpierw trzeba ten delikatny głos Chrystusowego Kamertonu usłyszeć: na modlitwie, takiej, na jaką mnie stać, w chwili milczenia, na Eucharystii, w słowie Bożym, w drugim człowieku. Jak mogę chcieć by dobrze brzmiały struny mego serca, jeżeli przed koncertem codzienności ich nie nastroiłem, nie dostroiłem się do Chrystusa.
Prośmy Chrystusa Króla o odwagę. Byśmy mieli odwagę dostroić się do Niego. Byśmy mieli odwagę delikatnie i powoli naciągnąć niektóre struny swojego życia – zmienić coś w swoim życiu, cały czas odnosząc się do Chrystusowego kamertonu. Trzeba niezwykłej delikatności, by nie porwać strun. Prośmy o odwagę włączenia się w symfonię prawdy i miłości. To jest najpiękniejsza muzyka kościelna, której patronuje św. Cecylia – muzyka naszych serc.

Chryste Zmartwychwstały, źródło harmonii prawdy i miłości. Otwórz nasze serca na Twój delikatny głos. Daj nam odwagę do zmiany naszego życia, byśmy nie bali się dostroić strun naszego życia do Ciebie, byśmy nie bali się brzmieć prawdą i miłością.
Chryste, Królu Wieków, któremu aniołowie i rzesze świętych śpiewają nieustanną pieśń uwielbienia – zmiłuj się nad nami!