Jeden z internautów (dzięki za pomysł do kazania , myślę, że bardzo trafnie skojarzył właśnie tę scenę z wiadomością, która w października zaskoczyła właściwie cały świat. Oto laureatem tegorocznej pokojowej nagrody Nobla, został prezydent USA – Barack Obama. W uzasadnieniu decyzji podano, że nagroda pokojowa została przyznana, za nadzieję, jaką Obama obudził w sercach wielu milionów ludzi. Ten sam prezydent został uznany w corocznych rankingach za najpotężniejszego polityka na świecie. Prowadzący dwie wojny prezydent, który zapowiedział zwiększenie kontyngentu wojskowego w Afganistanie – jest laureatem pokojowej nagrody Nobla, na zachętę.
Decyzja Komitetu noblowskiego jest w jakiś sposób symbolem naszych czasów, naszej kultury, dla której jedynym źródłem nadziei na przyszłość jest człowiek i to co on wytworzył. Dlatego właśnie trzeba robić rankingi na najpotężniejszego człowieka, bo im on potężniejszy, tym bardziej można mu zaufać. Co więcej politycy różnych maści i szczebli, z prawa i z lewa, trybunały tzw. praw człowieka i wszelkie różne instytucje same uwierzyły w to, że jednie one i nikt inny, potrafią człowiekowi dać nadzieję prawdziwie szczęśliwego życia.
Czy dotyczy to w jakiś sposób zwykłych ludzi? Chyba tak. Czy nie chlubimy się tym, że znamy kogoś ważnego, kogoś, kto może to lub owo nam załatwić, kto ma wpływy? A jeśli już nie znamy, no to chociaż mamy z nim zdjęcie.
Wystarczy jednak odrobina zdrowego rozsądku i popatrzenie wstecz na naszą historię. Zawsze gdy ludzie pokładali swoją nadzieję w sile jakiegoś „potężnego” człowieka skutkowało to morzem zła rozlewającym się po świecie. Czyż nie tak zrodziły się faszyzm i komunizm. Z nadziei pokładanej w człowieku.
Fragment Ewangelii, który dziś czytamy został zredagowany w ciekawy sposób. Najpierw św. Łukasz wymienia wszystkich wielkich ówczesnego świata, aby zaraz potem wskazać na kogoś, kto stoi jakby całkowicie na ostatnim szczeblu drabiny społecznej. Mówi o Janie Chrzcicielu, który nie w pałacach, ale na pustyni wzywa do nawrócenia. To właśnie on, ostatni ze wszystkich, ubrany w skóry zwierząt, żywiący się miodem, jagodami i szarańczą, a nie możni świata ubrani w jedwabie, wystawnie ucztujący i jednym skinieniem decydujący o losie wielu ludzi, jest tym, którego wybrał Bóg. To Jan Chrzciciel jest tym, który znękanym i zgnębionym przynosi nadzieję, zapowiada przyjście Zbawiciela. On jest lampą, która świeci w ciemności i zapowiada nadejście dnia.
Ten kontrast między możnymi tego świata, a postacią św. Jana ma nam przypomnieć jeszcze jedną ważną prawdę. Dzieje świata tylko pośrednio zależą od decyzji polityków, premierów i prezydentów. To Bóg jest Wszechmogący i to on jest tym, który nieustannie działa w świecie. Inicjatywa tak naprawdę spoczywa w ręku kochającego Boga.
Ten Bóg mimo, że jest Wszechmogący, to jednak zaprasza nas do współpracy. To my mamy przygotować drogi dla Pana, to my prostować ścieżki, wyrównywać góry i doliny. Wielka to praca, której Bóg od nas wymaga. Ale ma ona przede wszystkim wymiar duchowy.
Przemiana świata tak naprawdę zaczyna się w moim sercu. Może nie mam wielkiego wpływu na dzieje świata, nie mam władzy jak jeden czy drugi prezydent, ale mam władzę przemieniania swojego serca. Jakie góry egoizmu, pagórki lenistwa, kręte ścieżki kłamstwa i oszustwa są jeszcze do wyprostowania w moim sercu. Nie u męża czy żony, nie u sąsiada, czy sąsiadki, ale właśnie w moim sercu. Bez wątpienia mam co robić, i nikt mnie w tej pracy nie wyręczy.
I nie ma co odkładać tej pracy na jutro. Nie! Bóg działa dziś, tutaj i teraz i chce mojej współpracy od zaraz. Nie zmarnujmy więc tego świętego czasu Adwentu, który daje nam Bóg.
Bóg przybywa! Oby mógł przejść drogą przygotowaną – przeze mnie.