W betlejemskiej stajni jest Maryja, płacząca z zadziwienia i szczęścia. Jest i Józef, czuwający i zatroskany.
W betlejemskiej stajni jest wół i osioł. Ten pierwszy jest symbolem narodu Żydowskiego, który przez długie lata niósł na swych barkach ciężar prawa Starego Testamentu, ale tutaj – w stajni, przy Dzieciątku, jest już wolny. Niech wół z betlejemskiej stajni będzie dziś także symbolem tych wszystkich jarzm, problemów i ciężarów, które nosimy na swoich barkach przez cały rok.
Osioł, to symbol pogan, noszących na sobie ciężar różnych pogańskich bożków. Bożkiem mogę stać się sam dla siebie, gdy będę myślał tylko o sobie; o tym, co dla mnie wygodne, nie licząc się ze zdaniem i dobrem drugiego człowieka. Bożkiem mogę chcieć być dla innych, gdy na każdym kroku będę robił z siebie gwiazdę, którą inni mieliby się zachwycać. Moim bożkiem może być też druga osoba, pieniądze, samochód, komputer czy telewizor… Jakim bożkom składam co dzień ofiarę mojego czasu, mojej obecności.
Osioł w naszej kulturze jest także symbolem głupiej upartości, przekory. Jak często to ona właśnie, jest przyczyną naszych kłótni i nieporozumień
Dziś przy żłóbku możemy więc to wszystko co w nas jest z wołu i z osła złożyć Chrystusowi u stóp i poczuć się naprawdę wolni.
Stajenka nie jest lśniąco wysprzątana. Leżą tam nieczystości i obornik wymieszane ze słomą i sianem. Ale jednocześnie stajnia jest wciąż na nowo sprzątana, wciąż na nowo trzeba uprzątnąć zalegający obornik, przyłożyć słomy i siana. W stajni wciąż jest coś do zrobienia, coś do wyczyszczenia. A nawet i obornik okazuje się być przydatny jako nawóz w ogrodzie.
I takie też jest moje wnętrze – moje serce. Także ono nie jest idealnie czyste. Jak w stajni, tak i w moim sercu wciąż na nowo zbierają się różne nieczystości. Także w moim sercu zalega obornik złości, egoizmu, obornik niedokończonych małżeńskich kłótni, niedomówień, niewypowiedzianych i poranionych uczuć. Ileż tego czasem zalega w naszym sercu.
Ale dokładnie tam, nie gdzie indziej, tam gdzie leży cały nasz życiowy obornik, gdzie są wół i osioł, tam chce narodzić się Bóg. W dzisiejszą noc nie muszę się łudzić, że jestem w stanie coś więcej wykombinować na spotkanie z Bogiem. Nie mogę dać nic innego poza stajnią mojego serca.
Ale właśnie dzięki temu mogę wyraźniej zobaczyć wielką miłość Boga. On chce się w nas narodzić, nie dlatego, że mamy mu coś do zaoferowania, ale tylko i wyłącznie dlatego, że nas kocha i pragnie nas zbawić.
Chrystus wchodzi dziś w ten chaos stajni mojego serca i oświetla go swoim blaskiem. Wół i osioł mogą klęknąć przy żłobie wolne od tego, co im ciąży, ogrzewając swoim oddechem Nowonarodzonego. A zwyczajna stajnia mojego serca, uprzątnięta na tyle na ile potrafię, napełniona tą przedziwną obecnością, staje się nagle miejscem, które zaczyna przyciągać wielu gości: aniołów, pasterzy, królów.

Teraz już spokojnie mogę więc Wam i sobie pożyczyć – niech nasze serca będą jak stajenka…