Myśl I.

Ja Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku i królestwie…

Święty Jan pisze księgę Apokalipsy zesłany na wyspę Patmos, uczestnicząc w ten sposób w tragedii prześladowań pierwotnego Kościoła. To co możemy na pewno dziś zrobić, to stanąć tak jak św. Jan, współuczestnicząc w bólu rodzin tragicznie zmarłych osób, poprzez naszą modlitwę. Ta wspólnota modlitwy, o której czytamy w dzisiejszym pierwszym czytaniu, jest znakiem działania Boga w świecie. Ta wspólnota modlitwy szczególnie jest dziś potrzebna, by tych, którzy cierpią i ulegają zwątpieniu po stracie najbliższych, podtrzymać na duchu. W niedzielę Miłosierdzia Bożego prośmy o to miłosierdzie dla wszystkich tragicznie zmarłych i o pocieszenie dla ich rodzin.
Myśl II.
Bóg daje nam dziś słowo pocieszenia, na które nie powinniśmy zamykać serca. Jak kiedyś Apostołom zamkniętym w wieczerniku z obawy przed Żydami, tak dziś naszym sercom pytającym o sens tego, co się wczoraj wydarzyło, Zmartwychwstały Chrystus mówi:

Pokój wam!

Pomimo tego wszystkiego co się wydarzyło, nie traćcie nadziei.

Przestań się lękać! Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

Śmierć nie ma już więc ostatniego zdania. To Chrystus ma klucze śmierci i Otchłani – On jest Panem Życia i dzięki niemu śmierć, choć jest zawsze doświadczeniem trudnym, nie ma już nad nami władzy. Dzięki Jego Zmartwychwstaniu ostatnie słowo nie należy już do śmierci, ale do życia, które w Bogu nigdy się nie kończy.

I choć nas zasmuca nieunikniona konieczność śmierci, znajdujemy pociechę w obietnicy przyszłej nieśmiertelności. Albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy.

(z prefacji pogrzebowej)