Ale ogień jest także jednym z czterech żywiołów, których siła potrafi być dla człowieka niszczycielska. Nie potrafimy ognia dotknąć, objąć, do końca zbadać. Ogień potrafi niszczyć i zabijać, oślepiać i palić.
Jedną z przyczyn naszej fascynacji ogniem, jest być może to, że podobnie jak w nas samych – dostrzegamy także
i w nim niezwykły związek życia i śmierci. Jest w nas bowiem coś, co przemija i obraca się w popiół, ale jest także światło, które żyje, które nieustannie wznosi się ku niebu, które rodzi ciepło i pokój serca. Mówimy o ogniu miłości, który rozpala nasze serca i pobudza do działania, ale także mówimy o płomieniu pożądania, które potrafi wszystko zniszczyć.
Słyszymy dziś o językach jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym. Jak w wielu innych miejscach Biblii, ogień zwiastuje szczególną obecność Boga – tak i tutaj ogniste języki wskazują na szczególne działanie Osoby Ducha Świętego. Warto sobie zadać pytanie, jakie działanie Boże zwiastuje nam ogień Ducha Świętego.
Duch Święty rozpala na nowo żar wiary i nadziei
w sercach Apostołów. To on dodaje im odwagi i uzdalnia ich do wyjścia i głoszenia wielkich dzieł Bożych – Ewangelii, całemu światu. Płomień Ducha oczyszcza ich serca ze strachu i zwątpienia – rodzi w nich nowe siły i zdolności, których sami się po sobie nie spodziewali. Duch Święty budzi ich i uzdalnia do nowego życia.
Ten ogień Ducha Świętego z wieczernika jest jednak przede wszystkim płomieniem miłości – jest znakiem spełnionej obietnicy Chrystusa – w inny sposób jest On nadal obecny we wspólnocie Kościoła. To Chrystus, w Duchu Świętym sprawia, że nasza obecność tutaj ma w ogóle sens. Cała liturgia dokonuje się w przestrzeni Ducha – bez Niego byłaby tylko teatrem pustych gestów. Bo cud Pięćdziesiątnicy dokonuje się także i dziś. Duch wieje gdzie chce, i jak chce. On nie przestaje działać w sercach ludzi.
Czasami to jego działanie jest podobne do pożaru, który potrafi nagle przemienić całe dotychczasowe życie człowieka. Potrafi wypalić to wszystko, co może przytłaczało i zniewalało od długiego czasu.
Ale częściej jego działanie jest delikatnym językiem ognia, który ogrzewa nasze serce, uzdalnia je do czynienia dobra, pomaga mężnie znosić przeciwności dnia codziennego i właściwie wybierać. Światło tego płomienia rozświetla ciemności naszych serc i pozwala nam dostrzec samych siebie we właściwej mierze – nazwać dobro i zło po imieniu. Jest delikatnym światłem, które czasem po długim czasie pozwala uklęknąć u kratek konfesjonału.
Duch Święty nieustannie pobudza nas do działania, do życia. Bez Jego żaru serce człowieka pozostaje zimne i niedostępne. Potrzebujemy Ducha Świętego – Pana i Ożywiciela – bo bez Niego jesteśmy martwi.
Ale Duch Święty przychodzi tam, gdzie jest wzywany – on zastaje uczniów zgromadzonych na modlitwie w wieczerniku. Oni wyczekują wypełnienia obietnicy Chrystusa – Kiedy nadszedł wreszcie dzień Pięćdziesiątnicy! To słowo „wreszcie” wskazuje na ich wyczekiwanie, jakąś niecierpliwość, wielkie pragnienie, które wreszcie zostaje zaspokojone.
O dar Ducha Świętego trzeba więc prosić, trzeba otworzyć mu serce – On nie wpycha się do naszego życia na siłę.
Wołajmy dziś o ten Święty Żar Ducha. Niech przyjdzie do naszych serc, niech rozpali w nas na nowo ogień prawdziwej miłości do Boga, siebie i drugiego człowieka. Niech przepali, oczyści i umocni to, co w nas wątłe i słabe. Niech będzie światłem naszej codzienności.
Przyjdź! Przyjdź Duchu Święty, i zmiłuj się nad nami!