Green side of my life...

Kolejny dzień to szybkie zakupy, kilka zdjęć budzącego się do życia Wrocławia w pięknej pogodzie oraz przejazd do Karpacza.
Postanowiłem pojechać dłuższą, wolniejszą jednak bardziej malowniczą trasą, drogą krajową 35 a potem krajową 5. Najprostsza droga to wjazd na autostradę i zjazd na krajową 5, ale w Świdnicy można taniej niż we Wrocławiu zatankować na Shell'u. Jak się potem okazało, po drodze każda stacja miała podobny poziom cen, około 20 groszy niższy niż stacje przy wyjeździe z Wrocławia.
Jadąc tą trasą, podróż trwa około 3 godzin. Trasa biegnie przez malownicze pola i lasy, a w oddali cały czas towarzyszą nam Sudety. Im bliżej Jeleniej Góry i Karpacza tym więcej serpentyn i ostrych podjazdów/zjazdów. Po około 2,5 - 3 godzinach dotarłem do Karpacza. W ciągu tych dwóch lat nie zmienił się on znacząco. Tego dnia, zdążyłem jeszcze udać się na ruiny zamku Chojnik, z którym to zamkiem jak z każdym innym wiąże się legenda. Jest to legenda o Kunegundzie, córce władcy zamku. Kunegunda nie chciała od razu wychodzić za mąż, dlatego wymyśliła dla ubiegających się o jej rękę rycerzy zadanie. Każdy kto chciał prosić o rękę Kunegundy miał objechać na koniu zamek, a że zamek leży nad przepaścią, i w trudnym terenie, śmiałkowie spadali w tą przepaść. Kunegunda w wieku 21 lat już jako stara panna zapragnęła wyjść za mąż, gotowa była znieść tą próbę. Na zamku pojawił się śmiały rycerz z Krakowa, piękny młodzieniec, o wielkich zasługach. Kunegunda zakochała się w nim, i powiedziała mu, iż w świetle jego zasług nie musi on przechodzić próby. Rycerz jednak uparł się spróbować. Jako jedyny objechał on zamek na koniu, a uradowana Kunegunda była gotowa na oświadczyny. Rycerz jednak zdjął rękawice i pokazał obrączkę, po czym wyśmiał Kunegundę i rzekł do niej, że nie przyjechał prosić o jej rękę, lecz zakończyć morderczy proceder przez który tylu śmiałków postradało życie. Rycerz odjechał do Krakowa, a Kunegunda nie mogąc znieść upokorzenia rzuciła się z wierzy w przepaść. Do dziś nocami błąka się po wierzy zamkowej razem z Rycerzami, którzy stracili życie w przepaści pod zamkiem.

Pojutrzem już tak niedługo, sądny dzień. Oby dotrwać, oby się udało, wysiłek ostatnich lat. Drugi stopień i, hmm i co. I koniec laby, a początek życia. Trzeba będzie zająć się czymś monotonnym np. bungee, wspinaczką, albo kartingiem.

Coś się zaczyna, coś się kończy, takie jest już to życie. Choć rzadko myślę przemijaniu, tak w dni takie jak dziś zdaje sobie sprawę, że życie jest ulotne a śmierć sama wybiera porę, w tym przypadku za wcześnie o dobre 20 lat za wcześnie.

Zaczyna się nowy etap, praca, praca, praca, kończy się na dobre 'dzieciństwo', nie wiem czy z tego czy z innych powodów, tęskno mi za beztroską moich nawet tych krótkich wypadów do Wrocławia, zupełnie jakby tam był inny świat pomimo, iż jest taki sam. No i liczę na tą pizze

Te święta były żałosne, bez wyrazu, bez sentymentu, bez uczucia. Od kilku lat jest tak samo. Poza tym, czekam na wpis do rejestru, na regon, pieczątka już zaprojektowana i daj Boże 15.01 ruszamy z działalnością.

Internet, telefon, radio, transmisje danych, wszystkie te media stworzono, aby ułatwić ludziom wymianę danych, komunikacje, coraz więcej ludzi w tym ja zauważyło, że poprawiając komunikacje w ten sposób troszkę ubiliśmy komunikacje interpersonalną. W autobusach, tramwajach ludzie są zamknięci w swoich 'bańkach', jak w skafandrach przeciwwirusowych, każdy w swojej mp3, swoim sms'ie. Kiedyś łatwiej było porozmawiać z kimś nawet obcym w MPK niż teraz, teraz każdy nawet znajomy jest obcy. Ludzi z ciekawą niesamowitą osobowością jest ogrom, możemy śmiać się, żartować bawić, ale o dziwo, przez net. W rzeczywistym świecie, zamienia się parę słów lub wygłasza monolog. A czasami nawet cześć się nie usłyszy. Ironią jest to, że zwiększając możliwości komunikacji, doprowadzamy do stanu, wymiany krótkich zwięzłych porcji informacji. Cóż kiedyś zatęsknimy za spotkaniami na żywo.