Anna

Sevgili!

Kapına geldik; aşkı öğret bize; ve aşkını ver yüreklerimize...

Bir nihânîce gamzene gamzede âşıkların adına Hani uykuya dalınca kenti,
ve yalnız başına kalınca kendi
Hani yalnız gecelerde konuşmadan kalınca dilleri,
ve hâl üzre gönüller anlar olunca bütün dilleri Vicdan sesinden bîzâr kürek mahkumlarınca,
hani âşıkların hasreti özlemle karınca Hani gurbetin ucunda gönlüme gömen de seni, hani seni gurbet gurbet gönlüme gömende
Güneş ve ay nurunu aşkından alırken;
güneşin ışığı aya vurur gibi âşıkı aydınlatırken Gel ey Sevgili bir huzmecik bahş eyle âsî ve aciz üftadene,
ve umut ver peykin olmaya teşne kem zerrene Aşkları unutan bendene aşkını unutturma!

Her şey sen olsun şu dünyada ve olmasın sen olmayan dünya da