Nevereverland

Dwa ustępy z Thietmari merseburgensis episcopi chronicon:
"Albowiem lud jego wymaga pilnowania na podobieństwo bydła i bata na podobieństwo upartego osła. Jeżeli kto spośród tego ludu ośmieli się uwieść cudzą żonę lub uprawiać rozpustę, spotyka go natychmiast następująca kara: prowadzi go się na most targowy i przymocowuje się doń, wbijając gwóźdź przez mosznę z jądrami. Następnie umieszcza się obok nóż i pozostawia trudny wybór: albo tam umrzeć, albo obciąć ową część ciała."

"A jeśli znaleziono nierządnicę jakową, obcinano jej srom, by ją w ten szpetny i okrutny sposób pokarać, następnie zaś - jeśli godzi się o tym mówić - wieszano ów wstydliwy okrawek nad drzwiami domu, by uderzyć w oczy każdego wchodzącego, aby do opamiętania na przyszłość go przywiódł oraz ostrożności."

Tak oto opisywał biskup Thietmar w swej kronice przestępstwa seksualne w państwie Bolesława Chrobrego. Na takim gruncie wyrosłe prawodastwo poznańskie niewiele zmieniło przez wieki swój stosunek do grzechów cielesnych. Choć zaznaczyć trzeba, że i tak było jednym z najłagodniejszych w tej materii w Polsce.

Nasłynniejsze wyroki:

• W 1560 roku "utopioną została w rzece Warcie Katarzyna, córka Wojciecha Chwała za dopuszczenie się sprawy cielesnej z Żydem".
  
• W 1562 roku "Jan z Chorynowa za popełniony grzech cielesny z krową, spalony został żywcem." Ofiara gwałtu podzieliła los swego oprawcy.
  
• W 1571 roku "Jakub Plichta ścięty został, za to, iż mając żonę cudzołożył. Wraz z nim ściętą została wspólnica grzechu jego Małgorzata Torlofowna."
  
• 3 marca 1574 roku "Anna Ciślina utopiona została w Warcie za namawianie i wodzenie młdych dziewic do nierządu. Schwytano ją na gorącym uczynku, gdy pewnemu Francuzowi własną córkę Reginę, dziewicę 16-letnią do zaspokojnia chuci cielesnej zaprwadziła. Córkę Regnię osagano przed ratuszem rózgami i oddano na służbę z zagrożeniem jej losem matki, gdyby w ślady jej wstąpić miała."
  
• W 1575 rymarz Jan Oczko doprowadził do spalenia kolejnej krowy, samemu jej przy tym towarzysząc.
  
• W 1720 "ścięty został Michał Hakiewicz, piwowar poznański za popełnienie grzechu sodomskiego." Jego wspólnika w rozpuście potraktowano łagodniej - skazano na pół roku odosobnienia w Wieży Czerwonej, po czym obatożono na rynku i wyganano dożywotnio poza mury miejskie.
  
  Na obrazkach Thietmar z Magdeburga i małe auto da fe.

Dwa tygodnie temu, 26 marca, pewne grupy wyznaniowe obchodzić mogły rocznicowy dzień. Tego dnia, 1402 roku, a była to Wielka Niedziela, w poznańskim kościele Bożego Ciała po raz pierwszy w historii głowa państwa oddała publicznie cześć diabłu.
Bohaterem skandalu był goszczący w Pozaniu podczas świąt Wielkiej Nocy litewski neofita i Król Polski Władysław Jagiełło. Przebywawszy w kościele Bożego Ciała na nabożeństwie rezurekcyjnym najjaśniejszy pan ujrzawszy obraz Wniebowstąpienia poańskiego ciągniony dawnym zwyczajem w górę za pomocą sznurów, zapytał: "Czyjby był obraz?" gdy mu powiedziano, że Chrystusa Pana rzekł: "Dajcież mu świecę". Wkrótce potem spuszczono z góry obraz diabła, odmalowanego w postaci Smoka. Król znowu zapytał: "A to czyj wizerunek?" gdy mu powiedziano, że diabeł z nieba strącony: "Zapalcież mu - rzekł - dwie świece woskowe". Zapytany o przyczynę swych względów dla diabła miał wyrzec słowa, które w mowie naszej w przysłowie weszły: "Służ Bogu, a diabłu nie gniewaj".

Nosi mnie żeby coś napisać, ae jak to zwykle bywa nie mam za bardzo pomysłu na temat. Wrzciłem więc pocięte gazety do młynka do kawy i z tego co wypadło odczytałem, że napiszę mikro-recenzje openingów seriali. A właściwie "sekwencji tytułowych", trzymajmy się fachowej nomeklatury.

Openingi to jedno z moich licznych małych zboczeń. Lubię je oglądać, nie lubię przewijać. Jeśli przez całą długość sezonu ani razu nie mam ochoty go przewinąć, to znaczy, że jest dobry, jeśli zdarza mi się przewijać, to jest średni, jeśli oglądam go raz, dwa razy to jest słaby. Nie przeprowadzałem co prawda odpowiednich rozważań, ale nie zdziwiłbym się, jakby opening miał dla mnie spore znaczenie przy podejmowaniu decyzji co oglądać, czy w ogóle.

---

Openingi dobre.

The Tudors / Tudorowie
To intro należy do gatunku, którego generalnie nie lubię - pokazujących popiersia aktorów, z podpisami i całym dobrodziestwem sztucznego uśmiechu. Jednak jest to chyba najlepiej zrealiowana tego typu sekwencja jaką widziałem. Nie skupia się bowiem na pokazaniu "o, patrzcie, a tak wygląda Henry Czerny", tylko raczej "A o to Sam "Wyrachowany-drań-kardynał" Neill, od razu widzicie czego się po nim spodziewać, nie?". I faktycznie, widać. Dodatkowy plus za hipnotyzujące spojrzenia, jakie rzuca Jonathan Meyers, zazdroszczę mu ich .
Op: 5-/6
Muzyka: 4/6

Rome / Rzym
Deadwood
Te dwa intra z histryczych seriali HBO łączy "dominanta kompozycyjna" - pokazują główne miejsce akcji z trochę innej perspektywy niż ma to miejsce w serialu. Jednocześnie świetnie wprowadzają w "klimat" tytułowych miast. Opening Deadwood jest znacznie realistyczniejszy niż ten z Rzymu, który z drugiej strony urzeka swą senną, oniryczną wręcz estetyką.
Rzym:
Op: 5/6
Muzyka: 4/6
Deadwood:
Op: 5-/6
Muzyka 4/6

Carnivale
I znowu HBO, tym razem inaczej, bo mniej historycznie. Sekwencję tworzą archiwalne ujęcia z lat trzydziestych niby poprzeplatane nimi, a właściwie animujące kablistyczne sceny z tarota. Całość bardzo fajnie wyreżyserowana i znów świetnie wprowadzająca w klimat serialu.
Op: 4+/6
Muzyka: 5/6

The Sopranos / Rodzina Soprano
Instant klasyk. Chyba nie znam osoby, która by bezbłędnie nie kojarzyła tego utworu z tą sceną. Najmniej widowiskowy z wymienionych póki co openingów, ale niczym nie ustępujący klimatem i adekwatnością. Bezbłędne potwierdzenie słów "pomysł jest wszystkim".
Op: 5
Muzyka: 6/6

Dexter
Wielokrotnie słyszałem, że to jeden z najlepszych openingów wszechczasów. Aż tak hurraoptymistyczny to ja nie jestem, ale nie mogę odmówić mu "czegoś". Niby zwykła scena, jaką każdy z nas co rano przeżywa, ale jednocześnie jest odpychająca szczegółowością i nie pozwalająca oderwać oka.
Op: 5/6
Muzyka: Brak oceny, pierwsze skrzypce grają tutaj dźwięki, nie muzyka.

---

Openingi średnie.

Stephen King's Kingdom Hospital
Jest to kolejny element wrzucony przez S. Kinga do miksera, który kiepsko na tym wyszedł. Sam w sobie op jest fajny, ale totalnie, moim zdaniem, nie pasujący do reszty "dzieła". W oderwaniu od reszty widziałem go ze 30 razy, ale przed kolejnymi odcinkami zwykle przewijałem. Nic nie zmieniał w odbieraniu serialu (a może nawet pogarszał obraz swym niepzystawaniem).
Op: 3/6
Muzyka: 5/6

Skins
W sumie to nie opening, tylko krótki przerywnik między pierwszą sceną, a resztą odcinka. Stanowczo za krótki. Nic nie wnosi, nic nie pokazuje. Najfaniejsze w tej sekwencji jest podobieństwo niektórych teł do mojej tapety .
Op: 2+/6
Muzyka: 3/6

---

Openingi słabe.

Weeds / Trawka
Eureka
O ile zrozumiałbym jeszcze jakby się komuś podobał op Eureki, to ten z Weeds mnie rozbraja. Nawet nie wiem jak je skomentować.

To by było na tyle.
Do widzenia, dobranoc.

Policja wyległa tłumnie na ulice, kilometrowe korki, wyłączona sygnalizacja świetlna, ogólne podenerwowanie i atmosfera, którą można ciąć nożem. Miasto ogarnął chaos z okazji 8. Poznań maraton.

Mimo, że te kilkugodzinne utrudnienia nie dotknęły mnie osobiście, uświadomiły mi coś. Nie lubię dużego miasta. Nie ciepię mieszkać w bloku, 2m od kogoś, kogo nawet nie widziałem i z kim nigdy nie zamienię słowa. Nie lubię stać na światłach razem z kilkunastoma-kilkudziesięcioma innymi osobami, zapatrzonymi w czerwone światełko po drugiej stronie, nie rozglądającymi się wokół, odgrodzonymi od świata słuchawkami odtwarzaczy i/lub ciemnymi okularami. Stałem dziś w tramwaju metr od kogoś, kogo znam. Ten ktoś mnie nie zauważył.

Mam nadzieję, że za rok, dwa, pięć będę wciąż dostrzegał ludzi wokół siebie, nie będę stał z pustymi oczami i mechanicznie, odruchowo wysiadał na właściwym przystanku.

A skoro już jestem przy tramwaju, to zmienię trochę ton wypowiedzi...

MPK Poznań pluje mi w twarz. Przez ostatnie 2 i pół tygodnia byłem zadowolony z komunikacji miejskiej, ale to czego świadkiem byłem wczoraj sprawiło, że zweryfikowałem swe poglądy. 2 tramwaje tej samej linii jadące jeden za drugim (i żaden nie był o odpowiednim czasie). 20-minutowe spóźnienia. Sprinty przez pół starołęckiego ronda, żeby zdążyć na "mój" tramwaj, który nadjechał z niewłaściwej strony. Tramwaje zmieniające trasy bez najmniejszego ostrzeżenia, przejeżdżające trasami, którymi nie powinny. Chaos (nie)kontrolowany po prostu. Z prawdziwą obawą wychodziłem dziś o 7 rano z mieszkania, żeby zdążyć na zajęcia na drugi koniec Poznania. Na szczęście udało mi się dotrzeć na czas. Miałem tylko 3 przesiadki (w zeszłym tygodniu miałem jedną).

Przy okazji - przeżyłem wczoraj najdziwniejszą kontrolę biletową w historii komunikacji publicznej. Na cały tramwaj (ok 40-50 osób) przypadła cała jedna kontrolerka. Tak, jedna! Złapała na braku, lub nieważnym bilecie kilka osób. I co? I nic. Dała im słowne upomnienie. Wyszedłem z tramwaju pod głębokim wrażeniem.

Jak zapewne wszyscy wiedzą Filip II Agreada, król Macedonii, ojciec Aleksandra Wielkiego został zamordowany w 336 r.p.n.e. Nie uczą jednak w szkole jak do tego zamachu doszło. A jest to... ciekawe ;-).

Pewien człowiek niezwykłej urody, imieniem Pauzaniasz z Orestis był kochankiem króla. Król jednak szybko go porzucił, łamiąc serce młodzieńcowi. Nowym obiektem zainteresowań Filipa był inny Pauzaniasz - bratanek niejakiego Attalosa (który to Attalos był ojcem siódmej żony Filipa - Kleopatry). Zdradzony młodzieniec zrobił publiczną awanturę swej byłej miłości. Na Macedońskim dworze wybuchł niemały skandal. Nie mogąc znieść takiej hańby bratanek Attalosa popełnił samobójstwo rzucając się w największy ogień bitwy. Zdruzgotany stryj postanowił się zemścić...

Wyprawił ucztę, na którą zaprosił Pauzaniasza z Orestis. Szybko upiwszy młodzieńca... zgwałcił go. Następnie zrobiło to większość z około 200 zaproszonych gości. A dalej słudzy stajenni Attalosa (też kilkadzisiąt osób), którzy dodatkowo go pobili.

Zhańbiony chłopak zwrócił się do Filipa o sprawiedliwość, której król niestety nie mógł mu udzielić (Attalos był w tym czasie drugą osobą w państwie). Na pocieszenie uczynił go jednak somatophylaxem, na miejsce "tego drugiego Pauzaniasza". Chłopak przyjął zaszczyt i pewnie przełknąłby upokorzenie, gdyby nie zadziałała Olimpia (poprzednia żona Filipa), która podsyciła gniew chłopaka i doprowadziła tym samym do morderstwa Filipa w czasie igrzysk w Ajgaj (odbywających się na cześć ślubu córki Filipa i Kleopatry).

Jaki z tego morał? Uważajcie na swoich byłych kochanków :-).
Wpis z dedykacją dla Maćka ;-).