Przyjemne z pożytecznym

Kolejnym filmem który według mnie stanie do walki o oscarowe statuetki będzie obraz w reżyserii Darrena Aronofskyego „Zapaśnik”.

„Zapaśnik” jest to niezwykła opowieść o zapaśniku (wrestlerze) Randy "The Ram" Robinsonie. Jest on wielką gwiazdą amerykańskiej odmiany zapasów, niestety jego kariera dobiega końca. Rendy postanawia nie kończyć kariery gdyż zapasy to nie tylko jego jedyne źródło dochodów ale również sposób na życie. Mimo sporego wieku(jak na zapaśnika) Rendy ciągle jest w formie. Niestety zawdzięcza to głównie dopingowi.

Po pewnej walce nasz bohater dostaje zawału serca i trafia do szpitala. Diagnoza lekarzy jest jednoznaczna, zero zapasów. Randy podejmuje próbę odnalezienia się w nowych okolicznościach. Podejmuje prace jako sprzedawca w markecie, próbuje odbudować przyjaźń z córką, zakochuje się w striptizerce. Niestety odpoczynek od sportu nie trwa długo. Mimo ostrzeżeń lekarzy Randy wraca na ring aby stoczyć być może ostatnią walkę w swoi życiu.

Dla mnie osobiście niezwykle ciekawy film który porusza chyba największy problem każdego sportowca „zakończenie kariery”. Niektórzy z nim potrafią sobie poradzić inni niestety nie. Na uwagę w filmie zasługuje kapitalna gra aktorska Mickeygo Rourkea.

Jednym słowem „Polecam”

........nie znoszę walentynek:


Po pierwsze: św. Walenty jest patronem zakochanych w kulturze anglosaskiej(a my do takiej nie należymy. W naszej kulturze św. Walenty jest patronem chorych na padaczkę a 14 luty to dzień chorych na tą chorobę.

Po drugie: Jak się kogoś kocha to mu się to okazuje przez wszystkie dni w roku a nie akurat 14 lutego. Poza tym kobieta bardziej szczęśliwa była by gdyby dostała niespodziewanie kwiaty (czy zaproszenie do kina, restauracji) w zwykły dzień (z tzw. partyzanta) niż przewidywalnie 14 lutego.


Po trzecie: Całe to zamieszanie wywołane jest wyłącznie w calach marketingowych. A że ja frajerem nie jestem to doić się nie dam .

Pierwszą moją propozycją filmu, który stanie do walki o Oscarowe statuetki będzie „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” w reżyserii Davida Finchera.

Cała ta ciekawa historia zaczyna się w niesamowicie ciekawych okolicznościach, jak to sam tytuł wskazuje. W sierpniu 2005 r. w Nowym Orleanie tuż przed nadejściem huraganu Katrina, w szpitalu córka żegna swoją konającą matkę. Umierająca kobieta prosi córkę aby ta przeczytała jej choć kawałek tajemniczego pamiętnika. Autorem pamiętnika jest nasz bohater Benjamin Buton. Narodziny naszego bohatera poprzedza krótka opowieść o pewnym niewidomym zegarmistrzu, który skonstruował zegar odmierzający czas do tyłu. Zrozpaczony zegarmistrz swój wynalazek tłumaczy tym iż jego jedyny syn, który zginął w I Wojnie Światowej pod wpływem cofającego się czasu ma wrócić do domu.

Zegar który odmierza czas do tyłu staje się przyczyną dziwnego losu Buttona. Benjamin przychodzi na świat nie jako niemowlak lecz jako pomarszczony jak wysuszona śliwka 80-letni staruszek. Matka jego umiera podczas porodu a ojciec porzuca go. Benjamin przypadkowo trafia do domu starców gdzie znajduje opieką i wsparcie.

Podczas gdy wszyscy wokół starzeją się, nasz bohater staje się coraz młodszy i żwawszy. Można powiedzieć, że ma niezwykłe szczęście. Niestety szybko okazuje się, że jego przypadłość wiąże się także z bólem i niespełniem. Kiedy poznaje młodziutką Daisy, zakochuje się w niej natychmiast. Niestety nasz bohater wyglądem przypomina staruszka z wigorem, a jego wybranka tryska dziecięcą urodą i energią, ich miłość nie ma szans na rozwój. Dopiero po latach ich losy splatają się ponownie. Niestety prawdziwe uniesienie podążających w przeciwnych kierunkach dusz nie może trwać długo. Ona staje się staruszką a on młodzieńcem.

Film pokazuje nam życie człowieka jako coś przemijającego, coś czego nie możemy zatrzymać. Nieważne czy ono biegnie w jednym czy drugim kierunku i tak kiedyś się skończy. Po prostu życie to są chwile.
Dodać należy iż film jest ładnie nakręcony, dobra klimatyczna muzyka oraz wspaniała gra aktorska Brada Pitta i Cate Blanchett(oj będą Oscary). Prawie 3h dobrego kina. Mi osobiście historia ta strasznie przypomina Forresta Gumpa ale to jest moje osobiste odczucie.

Oscarowe szanse

Aktor pierwszoplanowy

Reżyseria

Zdjęcia

Montaż

Muzyka

W książce autor (Wojciech Cejrowski, ekscentryk z fantazją i niezwykłym poczuciu humoru, podróżnik, fotograf, dziennikarz. Od 20 lat organizuje wyprawy w najdziksze zakątki kuli ziemskiej. Jako trzeci w historii Polak został przyjęty do Królewskiego Towarzystwa Geograficznego w Londynie.)opisuje jedną ze swoich wypraw w głąb amazońskiej dżungli, którą podjął w poszukiwaniu jednego z nielicznych, izolowanych od współczesnej cywilizacji plemion indiańskich. Jak sam napisał być może w momencie kiedy czytamy tę pozycję plemię to już nie istnieje.
Książka jest niezwykle ciekawa, mnóstwo opisów, wyjaśnień, ciekawostek, pisana niezwykle lekkim, przyjemnym i bogatym w humor językiem. Wspaniały pomysł zastosowania przypisów w książce w których autor dodaje coś od siebie do omawianej w tekście sytuacji. Bez względu na to czy ktoś Cejrowskiego lubi czy nie to książka z pewnością będzie mu się podobać, bo czy się komu Cejrowski podoba (a ściślej jego poglądy), czy nie, trzeba przyznać, że opowiada niezwykle ciekawie. Dla mnie osobiście jest to najwyższych lotów opowieść podróżnika o ludziach, tak różniących się od nas mentalnością, postrzeganiem świata, organizacją życia. Czytając książkę ma się wrażenie, że autor, który pojechał tam aby tamtego świata się nauczyć i zrozumieć, wrócił a zdobytą wiedzą podzielił się z czytelnikiem.

Więc kto może niech kupuje lub pożycza i czyta POLECAM!!!!