Skip navigation.

Bangpahan,Ayutthaya,Thailand

ไม่มีอะไรที่ความพยายามเอาชนะไม่ได้

You've got to find what you love,Jobs says

Stanford Report, June 14, 2005
'You've got to find what you love,' Jobs says
This is the text of the Commencement address by Steve Jobs, CEO of Apple Computer and of Pixar Animation Studios, delivered on June 12, 2005.

I am honored to be with you today at your commencement from one of the finest universities in the world. I never graduated from college. Truth be told, this is the closest I've ever gotten to a college graduation. Today I want to tell you three stories from my life. That's it. No big deal. Just three stories.

The first story is about connecting the dots.

I dropped out of Reed College after the first 6 months, but then stayed around as a drop-in for another 18 months or so before I really quit. So why did I drop out?

It started before I was born. My biological mother was a young, unwed college graduate student, and she decided to put me up for adoption. She felt very strongly that I should be adopted by college graduates, so everything was all set for me to be adopted at birth by a lawyer and his wife. Except that when I popped out they decided at the last minute that they really wanted a girl. So my parents, who were on a waiting list, got a call in the middle of the night asking: "We have an unexpected baby boy; do you want him?" They said: "Of course." My biological mother later found out that my mother had never graduated from college and that my father had never graduated from high school. She refused to sign the final adoption papers. She only relented a few months later when my parents promised that I would someday go to college.

And 17 years later I did go to college. But I naively chose a college that was almost as expensive as Stanford, and all of my working-class parents' savings were being spent on my college tuition. After six months, I couldn't see the value in it. I had no idea what I wanted to do with my life and no idea how college was going to help me figure it out. And here I was spending all of the money my parents had saved their entire life. So I decided to drop out and trust that it would all work out OK. It was pretty scary at the time, but looking back it was one of the best decisions I ever made. The minute I dropped out I could stop taking the required classes that didn't interest me, and begin dropping in on the ones that looked interesting.

It wasn't all romantic. I didn't have a dorm room, so I slept on the floor in friends' rooms, I returned coke bottles for the 5¢ deposits to buy food with, and I would walk the 7 miles across town every Sunday night to get one good meal a week at the Hare Krishna temple. I loved it. And much of what I stumbled into by following my curiosity and intuition turned out to be priceless later on. Let me give you one example:

Reed College at that time offered perhaps the best calligraphy instruction in the country. Throughout the campus every poster, every label on every drawer, was beautifully hand calligraphed. Because I had dropped out and didn't have to take the normal classes, I decided to take a calligraphy class to learn how to do this. I learned about serif and san serif typefaces, about varying the amount of space between different letter combinations, about what makes great typography great. It was beautiful, historical, artistically subtle in a way that science can't capture, and I found it fascinating.

None of this had even a hope of any practical application in my life. But ten years later, when we were designing the first Macintosh computer, it all came back to me. And we designed it all into the Mac. It was the first computer with beautiful typography. If I had never dropped in on that single course in college, the Mac would have never had multiple typefaces or proportionally spaced fonts. And since Windows just copied the Mac, its likely that no personal computer would have them. If I had never dropped out, I would have never dropped in on this calligraphy class, and personal computers might not have the wonderful typography that they do. Of course it was impossible to connect the dots looking forward when I was in college. But it was very, very clear looking backwards ten years later.

Again, you can't connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future. You have to trust in something — your gut, destiny, life, karma, whatever. This approach has never let me down, and it has made all the difference in my life.

My second story is about love and loss.

I was lucky — I found what I loved to do early in life. Woz and I started Apple in my parents garage when I was 20. We worked hard, and in 10 years Apple had grown from just the two of us in a garage into a $2 billion company with over 4000 employees. We had just released our finest creation — the Macintosh — a year earlier, and I had just turned 30. And then I got fired. How can you get fired from a company you started? Well, as Apple grew we hired someone who I thought was very talented to run the company with me, and for the first year or so things went well. But then our visions of the future began to diverge and eventually we had a falling out. When we did, our Board of Directors sided with him. So at 30 I was out. And very publicly out. What had been the focus of my entire adult life was gone, and it was devastating.

I really didn't know what to do for a few months. I felt that I had let the previous generation of entrepreneurs down - that I had dropped the baton as it was being passed to me. I met with David Packard and Bob Noyce and tried to apologize for screwing up so badly. I was a very public failure, and I even thought about running away from the valley. But something slowly began to dawn on me — I still loved what I did. The turn of events at Apple had not changed that one bit. I had been rejected, but I was still in love. And so I decided to start over.

I didn't see it then, but it turned out that getting fired from Apple was the best thing that could have ever happened to me. The heaviness of being successful was replaced by the lightness of being a beginner again, less sure about everything. It freed me to enter one of the most creative periods of my life.

During the next five years, I started a company named NeXT, another company named Pixar, and fell in love with an amazing woman who would become my wife. Pixar went on to create the worlds first computer animated feature film, Toy Story, and is now the most successful animation studio in the world. In a remarkable turn of events, Apple bought NeXT, I returned to Apple, and the technology we developed at NeXT is at the heart of Apple's current renaissance. And Laurene and I have a wonderful family together.

I'm pretty sure none of this would have happened if I hadn't been fired from Apple. It was awful tasting medicine, but I guess the patient needed it. Sometimes life hits you in the head with a brick. Don't lose faith. I'm convinced that the only thing that kept me going was that I loved what I did. You've got to find what you love. And that is as true for your work as it is for your lovers. Your work is going to fill a large part of your life, and the only way to be truly satisfied is to do what you believe is great work. And the only way to do great work is to love what you do. If you haven't found it yet, keep looking. Don't settle. As with all matters of the heart, you'll know when you find it. And, like any great relationship, it just gets better and better as the years roll on. So keep looking until you find it. Don't settle.

My third story is about death.

When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumor on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumor. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.

This was the closest I've been to facing death, and I hope its the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because Death is very likely the single best invention of Life. It is Life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you.

Stay Hungry. Stay Foolish.

Thank you all very much.

"Live Hotmail" ปรับความจุ 2 กิ๊กแถมความสามารถของเอาท์ลุค

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 9 พฤษภาคม 2550 09:44 น.

เปิดตัว ไลฟ์ ฮอตเมล (Live Hotmail) บริการล่าสุดจากไมโครซอฟท์แล้ว เผยรองรับได้มากถึง 36 ภาษา และมีฟีเจอร์การทำงานคล้ายคลึงกับเอาท์ลุค (Outlook) ซึ่งทำงานบนพีซีด้วย

การปรับโฉมบริการฟรีอีเมล "Hotmail" ของยักษ์ใหญ่ผู้พัฒนาซอฟต์แวร์ครั้งนี้ มาพร้อมกับพื้นที่เก็บข้อมูลที่ขยายใหญ่ขึ้นเป็น 2 กิกะไบต์ และมีซอฟต์แวร์ IM (Instant Messeging) อย่าง MSN Messenger แถมมาพร้อมกันด้วย โดยชื่อใหม่ที่จะนำมาใช้ในบริการดังกล่าวคือ ไลฟ์ฮอตเมล (Live Hotmail) แทนที่ชื่อเก่าอย่าง MSN Hotmail ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว การห้อยชื่อของฮอตเมลต่อท้ายคำว่า Live นั้นก็เพื่อป้องกันความสับสนของผู้บริโภคนั่นเอง

นอกจากนั้น ไมโครซอฟท์ยังได้ปรับปรุงระบบกลั่นกรองสแปม และการฉ้อโกงทางอินเทอร์เน็ตที่พบมากขึ้นในจดหมายอิเล็กทรอนิกส์ปัจจุบันให้ด้วย

จากตัวเลขของบริษัทคอมสกอร์ที่ได้ทำการตรวจสอบเกี่ยวกับปริมาณการใช้งานฟรีอีเมลเหล่านี้พบว่า ปัจจุบัน ยาฮูมีผู้ใช้บริการที่อาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาทั้งสิ้น 81 ล้านคน ขณะที่ฮอตเมลมี 47.5 ล้านคน ไล่หลังมาด้วยผู้ใช้บริการของเอโอแอล 47.2 ล้านคน และสุดท้ายกับบริการจีเมลของกูเกิล 14 ล้านคน และตัวเลขที่มาจากไมโครซอฟท์ระบุว่า ปัจจุบันมีผู้ใช้บริการฮอตเมลทั่วโลกกว่า 280 ล้านคนแล้ว

โดยบริการไลฟ์ฮอตเมลของไมโครซอฟท์นี้มีเวอร์ชันสำหรับใช้งานบนอุปกรณ์ติดต่อสื่อสารด้วยเช่นกัน


เผยสตีฟ จ็อบส์รับเงินปีละ2.1หมื่นล้านบาท

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 9 พฤษภาคม 2550 10:51 น.





นิตยสารฟอร์บส์เผยผลการสำรวจรายได้ของผู้บริหารระดับสูงจาก 500 บริษัทยักษ์ใหญ่ของสหรัฐอเมริกา พบซีอีโอคนดังของแอปเปิ้ล "สตีฟ จ็อบส์" ได้รับค่าตอบแทนสูงที่สุด เป็นเงิน 646 ล้านเหรียญสหรัฐ หรือเท่ากับ 21,091,900,000 บาท โดยเป็นรายได้จากหุ้น และสิทธิประโยชน์อื่น ๆ เป็นหลัก เพราะทราบกันดีว่า สตีฟ จ็อบส์รับเงินเดือนจากแอปเปิ้ลเพียงเดือนละ 1 เหรียญสหรัฐเท่านั้น

ผลการสำรวจของนิตยสารดังยังเปิดเผยด้วยว่า บรรดาซีอีโอจาก 500 องค์กรมีรายได้รวมกัน 7.5 พันล้านเหรียญสหรัฐ (คิดเป็นเงินไทยเท่ากับ 244,875 ล้านบาท) เพิ่มขึ้น 38 เปอร์เซ็นต์ หรือค่าเฉลี่ยรายได้ต่อคนเท่ากับ 15.2 ล้านเหรียญสหรัฐเลยทีเดียว (ประมาณ 496,280,000 บาท)

นอกจาก สตีฟ จ็อบส์แล้ว ยังมีซีอีโอไอทีที่ติดอันดับ 1 ใน 10 อีกสองราย ได้แก่ เทอร์รี่ ซีเมล จากยาฮู (174 ล้านเหรียญสหรัฐ) มาในอันดับที่ 5 และไมเคิล เดลล์ จากเดลล์คอมพิวเตอร์ เข้ามาเป็นอันดับหกด้วยผลตอบแทน 153 ล้านเหรียญสหรัฐ

อย่างไรก็ดี การสำรวจของนิตยสารฟอร์บส์ได้มีการวิเคราะห์ถึงค่าตอบแทนที่องค์กรจ่ายให้แก่ซีอีโอ กับรายได้และเงินปันผลที่ซีอีโอตอบแทนแก่ผู้ถือหุ้นด้วยว่า ซีอีโอที่ได้รับค่าตอบแทนสูงสุดอาจไม่ใช่ผู้ที่ทำกำไรแก่องค์กรได้สูงสุด โดยยกตัวอย่างว่า การบริหารงานของสตีฟ จ็อบส์ นั้น ทำรายได้-ปันผลตอบแทนแก่ผู้ถือหุ้นอยู่ในอันดับที่ 36 ขณะที่ซีอีโอที่ทำให้ผู้ถือหุ้นพึงพอใจมากที่สุดเป็น จอห์น บัคส์เบิร์ม จากบริษัทสินเชื่อด้านการลงทุนในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ General Growth Properties โดยเขาสามารถจ่ายเงินปันผลแก่ผู้ถือหุ้นได้ 39 เปอร์เซ็นต์ต่อปี แต่เขามีรายรับเพียง 723,000 เหรียญสหรัฐต่อปีเท่านั้น

ทั้งนี้ การสำรวจดังกล่าวได้รวมผู้บริหารจากทุกหมวดธุรกิจ จึงอาจทำให้มีความเหลื่อมล้ำในแง่ของตลาด และลักษณะธุรกิจ

สำหรับชาวแอปเปิ้ลแล้ว ข่าวนี้อาจเป็นได้ทั้งข่าวดีและข่าวร้ายที่ซีอีโอมีรายได้สูงที่สุดในบรรดาบริษัทยักษ์ใหญ่ 500 แห่ง แต่สำหรับหนทางข้างหน้าแล้ว ปี 2007 ถือเป็นปีที่สดใสสำหรับแอปเปิ้ลอย่างต่อเนื่อง โดยในช่วงไตรมาสแรกของปี บริษัทมีผลประกอบการสูงเป็นประวัติการณ์ โดยทำยอดขายได้สูงถึง 5.26 พันล้านเหรียญสหรัฐ เพิ่มขึ้น 21 เปอร์เซ็นต์จากปี 2006 ส่วนกำไรก็เพิ่มขึ้น 88 เปอร์เซ็นต์ จาก 410 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 2006 เป็น 770 ล้านเหรียญสหรัฐ แถมในเดือนมิถุนายนนี้ บริษัทก็จะมีการเปิดตัว "ไอโฟน" มือถือพรีเมี่ยมที่มาพร้อมฟังก์ชันอินเทอร์เน็ตและเครื่องเล่นเพลงดิจิตอลอีกด้วย



เคล็ดลับสู่ SMEs : ทำอย่างไรให้ธุรกิจรอด

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 4 พฤษภาคม 2550 16:04 น.

ธุรกิจใหม่ มักไม่รอดเกิน 2 ปีแรกที่จัดตั้ง ไม่ว่าจะล้มเพราะ ทำไป ทำไป มองไม่เห็นกำไร หรือเพราะผู้ประกอบการเกิด "ถอดใจ" ไปเสียก่อน

ทำธุรกิจใหม่ ถอดด้าม จะว่า ง่าย ก็ง่าย จะว่ายาก ก็ยาก ความล้มเหลว หรือการตัดสินใจพลาดพลั้ง เป็นเรื่องปกติมาก ๆ บางที ผู้ประกอบการใจเสาะบางท่าน (อย่างดิฉัน) อาจจะเสียใจ ท้อแท้ จนต้องเสียน้ำตาเลยก็มี

เพราะการทำธุรกิจ ไม่ใช่แค่การเปิดร้านกาแฟ ร้านสปา ร้านเดียว แต่การทำธุรกิจ คือการสร้างระบบ สร้างหนทางที่จะสามารถสร้างรายได้ สร้างความร่ำรวยกับเราได้

สำหรับผู้ประกอบการตัวจริง เสียงจริง ที่ไม่ท้อถอย วันนี้ ดิฉันมีเคล็ดลับง่าย ๆ สำหรับการเริ่มต้นทำธุรกิจใหม่ ให้อยู่รอด ให้ผ่านช่วงปีแรก สองปีแรกไปได้อย่างสง่างาม และเป็นรากฐานที่ดี สำหรับปีต่อ ๆ ไป

1. "แค่อยากทำ" คงไม่พอ

แค่อยากทำ มัน ๆ หรือคิดว่า เรามีความรู้ทางด้านดั่งกล่าว เช่น ด้านการออกแบบ ทำหนัง การเต้นรำ การทำงานด้าน organizer แล้วมองว่า เราน่าจะเปิดบริษัททำได้ แค่นี้ ไม่พอหรอกค่ะ เยอะแยะที่ดิฉันเห็นคนที่มีความรู้ ความสามารถเฉพาะด้านอย่างนั้น มาเปิดธุรกิจ แต่ก็ไปได้ไม่ถึงไหน

นั่นเป็นเพราะ ความรู้ทางด้านการจัดการ ด้านการตลาด การ "รู้จัก" คนที่ควรรู้จักในแวดวงนั้น ๆ ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นไม่แพ้ความรู้เฉพาะด้าน เผลอ ๆ อาจจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ เพราะหลายต่อหลายครั้ง เช่น เจ้าของธุรกิจอาหารอิตาเลี่ยน อาจจะทำอาหารไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ เจ้าขององค์กรออกแบบ อาจจะออกแบบได้ไม่เก่งเท่าลูกน้อง แต่นั่นไม่สำคัญเท่า ความสามารถในการรวบรวม จัดทำแผนงาน เพื่อให้เกิดเป็นธุรกิจทำเงินได้

2. You are big since day 1

ถึงจะพึ่งเริ่ม แต่ผู้ประกอบการควรที่จะมี Vision ที่ก้าวไกล ถึงแม้จะเริ่มเล็ก แต่เราก็ควรที่จะมีเป้าหมายที่ใหญ่โต รออยู่เบื้องหน้า เราจะต้องมุ่งหวังกับสิ่งที่ดีที่สุด กับเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ จริงอยู่ ถึงแม้เราไม่ควรที่จะลงทุนกับออฟฟิศที่หรูหรา หรือสิ่งพิมพ์ราคาแพง แต่เราก็ควรที่จะ ลงทุนกับสิ่งนี้บ้าง การมี โลโก้หรือสิ่งพิมพ์ขององค์กรที่ดูดี น่าเชื่อถือ เป็นสิ่งที่ควรทำ ดิฉันเชื่อมั่นว่า ของดี ไม่จำเป็นต้องแพง ออฟฟิศถึงจะเล็ก แต่ก็สามารถดูดี มี สไตล์ ได้

3. จ้างคนเก่ง

คนเก่ง อาจจะแพง แต่ก็คุ้มในระยะยาว ดีกว่า เอาคนระดับกลางๆ หรือ ไม่แพงมาก แต่ทำให้งานของเรา ผิดพลาด หรือไม่สามารถมีมูลค่าเพิ่มให้กับเราได้ เมื่อจ้างคนเก่ง ผู้ประกอบการจะต้องใช้ความสามารถของเขาให้สามารถเพิ่มมูลค้าให้กับองค์กรของเรา ให้เขาสามารถแนะนำในเรื่องที่เราไม่ถนัด การมีคนเก่ง รู้งาน อยู่ใกล้ ๆ จะสามารถทำให้องค์กรของคุณ ไปได้ไกล ได้เร็ว และมีกำไรมากขึ้น

จริงอยู่ เมื่อเริ่มสร้างธุรกิจ คุณอยากที่จะประหยัดทุกอย่างให้ได้มากที่สุด เท่าที่จะทำได้ แต่การลงทุนเรื่องของคน เป็นสิ่งที่คุณไม่ควรมองข้าม เพราะธุรกิจ เดินได้ด้วยคนนะคะ

สำหรับองค์กรใหม่ ๆ จริงอยู่ คนเก่งอาจจะมองไม่เห็น หรือไม่อยากมาทำ "การซื้อใจ" เป็นสิ่งที่จำเป็นมากนะคะ เราต้องใช้เสน่ห์ขององค์กรเล็ก มาซื้อใจ พวกเขาเหล่านั้น ให้คำสัญญาถึงการที่จะเติบโตไปด้วยกัน ให้พวกเขาได้แสดงความสามารถในสิ่งที่พวกเขาเชื่อ ทำให้พวกเขาภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเรา และได้ร่วมสร้างองค์กรไปกับพวกเรา

4. อย่าใช้เงินในเรื่องไม่จำเป็น

ขอถ้าขอได้ ยืมหากยืมได้ ทำอย่างไรก็ได้ให้เงินออกจากกระเป๋าให้น้อยที่สุด (เฉพาะในสิ่งที่ไม่จำเป็นนะคะ) เราไม่ต้องการสิ่งของเลิศหรู เราแค่อยากได้สิ่งของที่ดูดี มี สไตล์ และอยู่ในราคาที่เหมาะสม ของเก่า ๆ บางชิ้น ก็ดูดีได้นะคะ เมื่อเราเริ่มต้นทำธุรกิจ อะไรประหยัดได้ก็ควรประหยัด แต่สำหรับเรื่องของลูกน้อง และลูกค้า อย่าขี้เหนียวกับพวกเขานะคะ

ยกตัวอย่างเช่น การ PR การทำโฆษณา เราก็สามารถที่จะทำได้ ลองดูว่าองค์กรที่มีงบมาก ๆ เขาทำกันอย่างไร แล้วลองทำเองได้นะคะ และอย่าดูถูกฝีมือของเด็กจบใหม่ เด็กฝึกงาน พวกเขาทำอะไรได้เยอะมาก ๆ โดยที่เราอาจจะนึกไม่ถึงเลยก็ได้

ดิฉันจำได้ว่า ตอนที่เริ่มงานใหม่ ๆ ในองค์กรใหญ่ ใช้เงินไม่เคยคิดเลย อยากได้ก็ซื้อ แต่พอมาทำธุรกิจของตัวเอง ไม่น่าเชื่อเลยว่า วิถีการใช้เงิน จะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ดิฉันกลายเป็นคนที่คิดเยอะขึ้น เมื่อรู้ว่า เงินมันหายากขนาดไหน กลายเป็นว่า นิสัยซื้อของไม่คิด หายไปเลย แต่เรื่องของลูกน้อง และลูกค้า อย่าไปประหยัดนะคะ

5. รักษาชื่อเสียง ให้คนซื้อซ้ำ

ยิ่งองค์กรยิ่งเล็ก เรายิ่งต้อง ปกป้องชื่อเสียงของเรายิ่งชีวิต ขาดทุน ดีกว่าเสียชื่อนะคะ ทำให้คนพูดถึงในแง่ดี ว่าเรารับผิดชอบ เพื่อให้เกิดการซื้อซ้ำ การแนะนำ นี่แหละหนทางแห่งการเติบใหญ่

มากไปกว่านั้น การทำให้ลูกค้าประทับใจ จากการให้มากกว่าที่ลูกค้าคาดหวังไว้ สร้างความพิเศษที่แตกต่างให้กับลูกค้า แถมบางอย่างที่เกี่ยวเนื่องกับธุรกิจของคุณที่ไม่ได้สร้างค่าใช้จ่ายเพิ่มให้กับคุณมากนัก สิ่งง่ายๆ เหล่านี้ อาจจะทำให้คุณชนะคู่แข่งใส ๆ เลยก็ได้ เช่นหากคุณทำอาหารญี่ปุ่น การเสริฟ์ ชาเขียวร้อนฟรีให้แก่ลูกค้าทุกท่านที่มาทานที่ร้าน ในขณะที่ร้านคู่แข่งของคุณ ต้องซื้อเพิ่ม จริงอยู่ การทำเช่นนี้ จะทำให้เสียรายได้ไปบ้าง แต่ก็อาจจะเป็นกลยุทธ์ชนะใจที่ทำให้คุณแตกต่างจากคู่แข่งได้



เฮลิคอปเตอร์ชาวนาประดิษฐ์พร้อมขึ้นบินแล้ว

เฮลิคอปเตอร์ “โฮมเมด” ที่ประดิษฐ์ขึ้นโดยชาวนาเวียดนาม 2 คน อยู่ในขั้นตอนเตรียมการขั้นสุดท้าย เพื่อทดลองขึ้นบิน ซึ่งหากประสบความสำเร็จก็จะมีโอกาสพัฒนาเพื่อให้เป็นพาหนะราคาถูก ใช้ประโยชน์ด้านการเกษตรและการคมนาคมในดินแดนที่ห่างไกล

ถ้าหากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเฮลิคอปเตอร์ลำประวัติศาสตร์ของชาติที่ประดิษฐ์โดยชาวนาใน จ.ไตนิง (Tay Ninh) อาจจะได้รับอนุญาตให้ทำการทดลองบินในกลางเดือน เม.ย.นี้

เมื่อวันที่ 4 เม.ย.ที่ผ่านมา ทีมเจ้าหน้าที่เทคนิคและตัวแทนจากกระทรวงกลาโหม กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ได้ไปทดสอบอากาศยานดังกล่าว ที่ อ.เติ่นโจ่ว (Tan Chau) และ พบว่าอยู่ในสภาพพร้อมใช้งาน 100% เครื่องยนต์เดินได้เรียบดีและมีเสถียร โรเตอร์ (ใบพัด) หมุน 180 รอบต่อนาที ดัชนีบ่งชี้ต่างๆ ได้มาตรฐาน

ทีมของกระทรวงกลาโหมที่นำโดย พล.ต.เหวียนดึกซวาย (Nguyen Duc Soai) รองหัวหน้ากรมใหญ่เสนาธิการกองทัพประชาชนเวียดนาม ได้ไปทดสอบความพร้อมต่างๆ และพบว่าสิ่งประดิษฐ์นี้มีคุณภาพน่าพอใจ

ที่สำคัญยิ่ง ก็คือ เฮลิคอปเตอร์เวียดประดิษฐ์ลำดังกล่าว ได้มาตรฐานป้องกันการสั่นสะเทือนขณะติดเครื่องอยู่พื้นดิน ซึ่งเป็นปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของอากาศยานชนิดนี้

ช่างเทคนิคอีก 2 ทีม กำลังจะเดินทางไปยัง จ.ไตนิง ในสัปดาห์นี้ เพื่อทดสอบให้แน่ใจอีกรอบ ก่อนที่กระทรวงกลาโหมจะอนุญาตขึ้นทะเบียนให้เป็นอากาศยาน ที่อยู่ภายใต้การควบคุม ทั้งนี้เป็นรายงานของสำนักข่าวเวียดนามเอ็กซ์เพรส ภาษาเวียดนาม



นายซ-แวง พร้อมจะทำหน้าที่กัปตันด้วยความมั่นใจ


นายเจิ่นก๊วกหาย (Tran Quoc Hai) กับ นายเลวันซ-แวง (Le Van Danh) สองชาวนานักประดิษฐ์ กล่าวว่า นายกรัฐมนตรีเวียดนามนายเหวียนเติ๋นยวุ๋ง (Nguyen Tan Dung) ได้แสดงความสนใจต่อสิ่งประดิษฐ์ของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม ชาวนานทั้งสองคนนี้อยากจะให้รัฐบาลจัดตั้งกลไกที่เปิดกว้างยิ่งกว่านี้ เพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนได้แสดงความสามารถในการคิดประดิษฐ์สร้าง ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

นายหาย กับ นายซ-แวง ได้ประดิษฐ์อากาศยานลำนี้มาตั้งแต่ปี 2547 และได้พยายามขออนุญาตขึ้นบินมาตลอด แต่ไม่มีหน่วยงานใดกล้ารับรองความปลอดภัย จนกระทั่งเปลี่ยนรัฐบาลใหม่ สิ่งประดิษฐ์ของพวกเขาจึงได้รับความสนใจจากนายกรัฐมนตรีคนใหม่

วันที่ 23 ม.ค.ปีนี้ นายกรัฐมนตรีเวียดนามได้สั่งการให้กระทรวงกลาโหม และกระทรวงวิทยาศาสตร์เทคโนโลยี ส่งเจ้าหน้าที่ไปทำการทดสอบ

ชาวนาที่ไม่ธรรมดาทั้งสองคนนี้ ได้ทุ่มเททุนรอนไปราว 19,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ เพื่อทำให้ ฮ.ประดิษฐ์ลำนี้สามารถบินได้ และยังได้เช่าที่ดินของเพื่อนบ้านเป็นเงินอีก 2,500 ดอลลาร์ เพื่อใช้เป็นลานทดสอบในการขึ้นบิน ทั้งนี้ เป็นรายงานของหนังสือพิมพ์เตี่ยนฟง (Tien Phong)


นิสิตเกษตรฯ คว้าสุดยอดเอสโซ่ ชาเลนจ์

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 2 มิถุนายน 2549 13:21 น.


เป็นเวลาเกือบ 3 เดือนแล้วที่นิสิต นักศึกษา 30 ชีวิตได้เข้าร่วมการอบรมและเรียนรู้ประสบการณ์ทำงานจริงจากบริษัทเอสโซ่ ยักษ์ใหญ่แห่งวงการน้ำมัน ที่ได้จัดโครงการ “เอสโซ ชาเลนจ์ ” ทั้งนี้โครงการดังกล่าวในปีนี้นับเป็นปีที่ 2 แล้ว และเป็นโครงการที่จัดขึ้นเพื่อเปิดโอกาสให้นิสต - นักศึกษาชั้นปีที่ 3 จากมหาวิทยาลัยต่างๆ ทั่วประเทศจำนวน 30 คน ได้เข้าเรียนรู้วิธีการทำงานขององค์กรโดยไม่จำกัดคุณสมบัติว่าจะต้องเรียนคณะใด ขอเพียงกำลังจะขึ้นสู่ชั้นปีที่ 4 เท่านั้น

ทั้งนี้ช่วงระยะเวลาของการเข้ารับการอบรมและเรียนรู้การทำงานจากของจริงเป็นเวลา 10 สัปดาห์ เริ่มตั้งแต่วันที่ 27 สิงหาคม – 31 พฤษภาคม 2549 ทางบริษัทเอสโซ่ได้ให้เบี้ยเลี้ยงนักศึกษาที่เข้าร่วมรับการอบรมคนละ 300 บาทต่อวัน โดยหัวข้อที่เข้าอบรมนั้นมีมากมายทั้งอบรมเชิงปฏิบัติการมากมายหลากหลายหัวข้ออาทิ “Research and Development” “Life Management & Social Responsibility” ฯลฯ

รวมทั้งการฝึกปฏิบัติงานจริงในหน่วยงานต่างๆ ของเอสโซ่ ไม่ว่าจะเป็นปั๊มน้ำมัน โรงกลั่นน้ำมัน และในสัปดาห์สุดท้ายทั้ง 30 คนจะต้องคิดโครงการพิเศษเป็นรายบุคคล เสนอต่อคณะกรรมการด้วย

ทั้งนี้ทางคณะกรรมการเริ่มรวบรวมคะแนนของนักศึกษาเป็นรายบุคคลตั้งแต่วันแรกที่เริ่มเข้ารับการอบรมในโครงการฯ และคณะกรรมการจะทำการคัดเลือกผู้ที่ทำคะแนนได้สูงสุดเพื่อรับทุนการศึกษา 100,000 บาท และผู้ที่ได้รับทุนการศึกษาก็คือ “ชญานี เตชะพูลผล” นิสิต คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ “ไลห์ ออน แคมปัส” ไปนั่งพูดคุยกับเจ้าตัวมาฝาก...

ชญานีเล่าว่าโครงการพิเศษที่เธอส่งให้กับคณะกรรมการก็คือ 'โครงการพัฒนาทักษะการบริหารในกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัย' หรือ 'เอสโซ่ชาเลนจ์ 2007' นั่นเอง

“ที่คิดโครงการนี้ขึ้นก็เพราะว่าตัวเองหลังจากเข้าร่วมโครงการแล้วรู้สึกว่าได้ประโยชน์จริงๆ และอยากให้ทางบริษัทจัดโครงการดังกล่าวต่อเนื่องทุกปี และน่าจะมีการปรับปรุงในบางเรื่องเพื่อตอบสนองความต้องการของรุ่นต่อไป”

นอกจากนี้ชญานียังขยายความอีกด้วยว่า ความตั้งใจตอนแรกที่เธอตัดสินใจเข้าร่วมโครงการดังกล่าวก็เพราะคาดหวังที่จะได้เรียนรู้วิธีการทำงาน วิธีการคิด ของบริษัท เพื่อเตรียมความพร้อมก่อนที่จะเรียนจบแล้วไปทำงานจริงๆ และเชื่อว่าเพื่อนๆ อีก 29 คนก็น่าจะมาร่วมโครงการด้วยวัตถุประสงค์เดียวกัน

“ไม่ได้คิดว่าจะทำเพื่อให้ได้รางวัลมา ที่ทำก็เพราะตัวเองอยากจะทำงานที่เกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์ อย่างวิเคราะห์งบการเงินอย่างนี้ก็จะดูผลการดำเนินงานจะดีขึ้นได้จากการใช้เงินไปทำอะไร แล้วโครงการที่ทำก็เป็นการวิเคราะห์อย่างหนึ่ง นั่นก็คือวิเคราะห์ผลดีผลเสียของโครงการ รวมทั้งสิ่งที่ตัวผู้เข้าร่วมโครงการซึ่งนั่นก็คือตัวเราเองกับเพื่อนๆ ว่าได้อย่างที่ต้องการหรือเปล่า”

วิธีในการทำโครงการฯ ของชญานีมีวิธีในการรวบรวมข้อมูลเพื่อนำมาวิเคราะห์เป็น 3 ส่วน
1. การทำแบบสอบถามจากเพื่อน 29 คน 2 ครั้ง โดยครั้งแรกเป็น Pre – test เพื่อสำรวจความคาดหวังของผู้เข้าร่วมโครงการ รวมทั้งความเพียงพอของการประชาสัมพันธ์โครงการ ส่วนครั้งที่ 2 เป็น Post – test เพื่อสำรวจดูความพึงพอใจและข้อเสนอแนะของผู้เข้าร่วมโครงการ
2. การสัมภาษณ์เชิงสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นระหว่างหมู่เพื่อน
3. การสังเกตการณ์ด้วยตัวของเธอเอง

“ผลที่ได้ออกมาก็คือหลังจากร่วมโครงการแล้วเพื่อนๆ ได้รับผลกลับไปอย่างที่คาดหวัง คือได้เรียนรู้และพัฒนาตัวเองขึ้นไปอีก อย่างตัวเองก็อยากจะทำบัญชีวิเคราะห์ก็ได้เรียนรู้วิธีการทำ วิธีการวิเคราะห์จากพี่ๆ จริงๆ ส่วนข้อเสียของโครงการเท่าที่สำรวจนะคะ ก็คือระยะเวลาในการร่วมโครงการสั้นมากเกินไป เมื่อเทียบกับการเรียนรู้วิธีการทำงานขององค์กรที่มีเยอะมากๆ”

เมื่อเราถามชญานีว่าหากจะขยายเวลาในการร่วมโครงการดังกล่าวออกไปอีกเป็น 1 ภาคการศึกษา แต่เธอต้องดรอปเรียน เธอจะยอมหรือไม่ เจ้าตัวบอกหากต้องดรอปเรียนจริงๆ ก็คงไม่ร่วมโครงการ

“ใช่โครงการแบบนี้มีข้อดีก็อย่างที่รู้ๆ กันนั่นก็คือเปิดโอกาสให้ได้เรียนรู้การทำงานจริงๆ แต่ถ้าต้องดรอป โดยส่วนตัวคิดว่าคงจะไม่ดรอป เพราะ ตัวเองคิดว่าน่าจะมีวิธีที่ดีกว่าจะต้องดรอปเรียนคือต้องหาทางทำให้เรียนรู้การทำงานจริงไปพร้อมๆ กับเรียนไปด้วย”

ทั้งนี้ “มงคลนิมิตร เอื้อเชิดกุล” กรรมการและผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ บริษัท เอสโซ่ฯ กล่าวว่าผู้เข้าร่วมโครงการทั้ง 30 คนนั้นต่างทำคะแนนสูสีกันมาตลอด ซึ่งทางคณะกรรมการได้เริ่มเก็บคะแนนมาตั้งแต่วันแรกจนถึงวันที่ส่งโครงการ

“ชญานีเขาทำคะแนนอยู่ในเกณฑ์ดีมาตลอดตั้งแต่วันแรก เขาเกาะกลุ่มมาตลอดไม่เคยหลุดออกไปเลยสักครั้ง ดังนั้นคะแนนของเขาจึงสูงสุดและรับรางวัลชนะเลิศไป แต่ก็อย่างที่บอกล่ะว่าทั้ง 30 คนเขามีความตั้งใจและพัฒนาตัวเขาเองขึ้นมาก ซึ่งต่างจากวันแรกจริงๆ”

สุดท้ายชญานีบอกเธอตั้งใจไว้ว่าหลังจากจบการศึกษาระดับปริญญาตรีแล้วก็จะทำงานไปสักระยะหนึ่งก่อน เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ก่อนที่จะเรียนต่อปริญญาโท

“ถ้าให้เรียนต่อปริญญาโทเลยก็จะไม่มีประสบการณ์ ก็คิดว่าน่าจะทำงานก่อนสักพักหนึ่งแล้วค่อยเรียนต่อปริญญาโท จะได้เอาประสบการณ์ในการทำงานมาประยุกต์กับเวลาเรียน จะได้เข้าใจในเหตุผลอย่างแท้จริง...”

บทเรียนจากภาพยนตร์เรื่อง “The Hurricane”

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 11 กันยายน 2549 16:33 น.

นายมนตรี ศรไพศาล


ผมได้มีโอกาสจัดทำวีซีดีภาพยนตร์ดี ๆ มีบทเรียนชุดที่ 5 เรื่อง “ความหวัง” ความหวังเป็นที่มาแห่งกำลังใจ ทำให้เราอดทนได้ในทุกสถานการณ์อย่างสุขใจ ในเรื่องแรกผมขอนำเสนอภาพยนตร์เรื่อง The Hurricane ซึ่งให้ความหมายของคำว่า ความหวังแม้พบความอยุติธรรมได้เป็นอย่างดี ดังนี้ครับ

The Hurricane เป็นเรื่องราวของอดีตนักมวยผิวดำ แชมป์โลกมิดเดิ้ลเวท ที่กำลังมาแรง รูบิน "เฮอร์ริเคน" คาร์เตอร์ ที่ค่อนชีวิตของเขาต้องเผชิญความอยุติธรรมจากคนขาว ทั้งๆ ที่ไม่ใช่ฆาตกร แต่ศาลกับตัดสินจำคุกเขาตลอดชีวิต ในคดีฆาตกรรมคนขาว ที่รัฐนิวเจอร์ซี่ เมื่อปี 1966 ชีวิตของเฮฮร์ริเคนดับวูบเหมือนคนตายทั้งเป็น

ในวัยเด็ก รูบิน เฮอร์ริเคน พยายามช่วยเพื่อนจากการถูกคุกคามของผู้ใหญ่ แต่เขากลับต้องคดีทำร้ายร่างกาย จ่าเดลล่า นายตำรวจขาว ที่เกลียดชังคนผิวดำอย่างรุนแรง เป็นผู้ทำสำนวนคดีนี้ ทั้งๆ ที่เขาไม่สมควรจะได้รับโทษ แต่ศาลตัดสินส่งเฮอร์ริเคนไปสถานพินิจเด็ก เมื่อพ้นโทษ เฮอร์ริเคนปฏิญาณกับตัวเองว่าจะไม่มีวันกลับเข้าคุกอีก แต่หลายปีต่อมา เขาก็กลับเข้ามาอีกในข้อหาฆ่าคนตาย ด้วยโทษมหันต์จำคุกตลอดชีวิต และนี่เป็นอีกครั้งที่จ่าเดลล่า ยัดเยียดความผิดให้กับเขา เฮอร์ริเคนก้าวเข้าสู่เรือนจำ ด้วยใจที่ขื่นขมและโกรธแค้นคนขาวเป็นที่สุด

เฮอร์ริเคนเต็มไปด้วยความโกรธแค้นในความอยุติธรรมที่ได้รับ เมื่อก้าวเข้าไปในเรือนจำ พระเจ้ารักเฮอร์ริเคนเช่นเดียวกับที่รักเราทุกคน หลายครั้งพระองค์เข้ามากระซิบในหัวใจเรา เพื่อปลอบประโลม ให้กำลังใจ ช่วยให้เราเข้มแข็งและกล้าหาญ เมื่อเฮอร์ริเคนปฏิเสธพระองค์ เขากลับถูกครอบงำด้วยความโกรธ และความกลัว ซึ่งทำให้ชีวิตตกอยู่ในความลำบากมากขึ้น นอกจากเผชิญการต่อสู้ฝ่ายทางวิญญาณแล้ว เฮอร์ริเคนยังต้องต่อสู้เพื่ออิสรภาพ

เขาเขียนหนังสือเรื่อง "ยกที่ 16" หนังสือที่เล่าถึงประวัติชีวิตและความบริสุทธิ์ของเขา เขาหวังใจว่าสักวันหนึ่งเขาจะได้อิสรภาพ เฮอร์ริเคนพยายามรื้อฟื้นคดีขึ้นมาใหม่ ศึกษาช่องโหว่ของคดี ยื่นคำร้องขออุทธรณ์ รวมทั้งคนภายนอก รณรงค์ช่วยเขาในรูปแบบต่าง ๆ แต่หลายปีผ่านไป ความหวังที่จะเป็นอิสระกลับหริหรี่ลง ศาลปฏิเสธคำร้องขออุทธรณ์ถึง 2 ครั้ง เฮอร์ริเคนไม่เหลือความหวังใจใด ๆ อีกแล้ว เขาสิ้นหวังในชีวิตเหมือนคนที่ตายแล้ว เฮอร์ริเคนไม่รู้ว่าหนังสือ "ยกที่ 16" ที่เขาเขียนได้สร้างความประทับใจเป็นอย่างมากให้กับเลสซ่า เด็กหนุ่มผิวดำที่อ่านพบเรื่องราวของเขา

เลสซ่าเห็นการยืนหยัดต่อสู้ของเฮอร์ริเคน ตามลำพังมาช้านาน เขาจึงตัดสินใจเขียนจดหมายไปให้กำลังใจ และไปเยี่ยมเฮอร์ริเคนถึงในเรือนจำ ผมชอบที่เฮอร์ริเคนบอว่า แม้เขาถูกคุมขัง เขาไม่ได้ปล่อยใจของเขาต้องถูคุมขังด้วย ใจของเขาจึงสงบและรักษาความหวังไว้ได้ และการที่เฮอร์ริเคนได้พบความรักของเลสซ่า และเพื่อนชาวแคนาดาผิวขาวอีก 3 คนที่เข้ามาช่วยเขา เหมือนการจุดไฟแห่งความหวังในตัวของเขาที่ดับมอดลงไปให้ลุกโชติช่วงขึ้นมาใหม่

จากคนมองโลกในแง่ร้าย จิตใจมีแต่ความโกรธแค้นโดยเฉพาะกับคนขาว แต่เมื่อเฮอร์ริเคนสัมผัสความรักของเพื่อนใหม่ที่มีต่อเขา ความรักได้เข้ามาละลายใจที่แข็งกระด้างให้อ่อนสุภาพ และเยียวยาบาดแผลในอดีตของเขา ดังที่เฮอร์ริเคนได้พูดว่าความรักของเพื่อนชาวแคนาดาเป็นความงดงามจริงๆ ทำให้เฮอร์ริเคนเริ่มมีความหวังกำลังใจเคียงข้างเขาเสมอ

แม้การรื้อคดีขึ้นมาใหม่ เป็นไปอย่างยากลำบาก ต้องหาหลักฐานใหม่ ๆ มาหักล้างของเดิม แต่พวกเขากลับไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคปัญหา ความยากลำบาก และไม่หวั่นภัยร้ายที่คุกคามชีวิต ทั้งหมดนี้เพื่อต้องการพิสูจน์ให้ศาลเห็นว่าเฮอร์ริเคนคือผู้บริสุทธิ์และสมควรที่จะได้อิสรภาพ

ผมชอบที่เฮอร์ริเคนสรุปเป็นบทเรียนกับชีวิตว่า "ความโกรธเอาเขาเข้าคุก แต่ความรักจะเอาเขาออกมาจากคุก" ผมชอบที่เฮอร์ริเคนถามเลสซ่าว่า “คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้น เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่?” เฮอร์ริเคนมีความหวังใจอยู่เสมอ ด้วยความเชื่อ คือความแน่ใจในสิ่งที่เราหวังไว้ เป็นความรู้สึกมั่นใจว่าสิ่งที่ยังไม่เห็นนั้นเป็นจริงได้ แม้ต้องอยู่ในคุกนานถึง 30 ปี แต่เขายังมีกำลังใจ มีสันติสุข และความหวังใจได้อย่างเต็มเปี่ยม จนถึงวันที่เขาได้รับอิสระออกมาพบกับโลกกว้างใหญ่ที่งดงามในที่สุดครับ

ในปี 1993 เฮอร์ริเคนได้รับเข็มขัด แชมป์โลกรุ่นมิลเดิลเวทจากสมพันธ์มวยโลก นี่คือรางวัลชีวิตจากความอดทนของเขา

เราแต่ละคนเผชิญปัญหาในชีวิตที่แตกต่างกันไป แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก หรือพบความอยุติธรรม หากเรามีความหวังใจ ไม่ย่อท้อต่อปัญหาอุปสรรค์ สร้างกำลังใจให้กับตนเอง และมีความหวังอยู่เสมอ เราก็สามารถผ่านพ้นวิกฤตต่าง ๆ ไปได้ครับ ผมเชื่อว่าอีกไม่นานสถานการณ์บ้านเมืองก็จะดีขึ้น และนำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจที่ยั่งยืนครับ

มนตรี ศรไพศาล (montree4life@yahoo.com)



นักวิชาการชี้คนรุ่นใหม่เอคิวต่ำ ท้อง่าย

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 17 มิถุนายน 2549 19:31 น.


นักวิชาการชี้คนรุ่นใหม่เอคิวต่ำ ไม่สู้ ไม่อดทนต่ออุปสรรค และมีความท้อง่าย ขณะที่คนประสบความสำเร็จต้องมีทั้งไอคิว อีคิว และเอคิว เผย 4 องค์ประกอบนำไปสู่ความสำเร็จ

ดร.จิตรา ดุษฏีเมธา ประธานโครงการศูนย์ให้คำปรึกษาและพัฒนาศักยภาพมนุษย์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ (มศว) กล่าวว่า ในอดีตเชื่อกันว่าคนที่จะประสบความสำเร็จได้นั้น ต้องเป็นคนที่มีไอคิวดี (Intelligence Quotient) มีความฉลาด แต่ความฉลาดเพียงอย่างเดียวเริ่มทำให้คนไม่ประสบความสำเร็จ เห็นว่าคนที่มีไอคิวดี มีความรอบรู้มากมายแต่เอาตัวไม่รอดเมื่อประสบปัญหาต่าง ๆ จึงเริ่มเชื่อว่าเด็กหรือคนในวัยต่าง ๆ จะประสบความสำเร็จได้นั้นต้องมี 3 ส่วนประกอบกันนั้นก็คือ ไอคิว (Intelligence Quotient) อีคิว (Emotional Quotient) หรือความฉลาดทางอารมณ์ รู้เท่าทันอารมณ์ตัวเอง มีความหนักแน่น และที่สำคัญผู้คนเริ่มให้ความสนใจกับเอคิว (Adversity Quotient) หรือความสามารถในการฟันฝ่าอุปสรรค คนที่จะประสบความสำเร็จขอให้สังเกตรูปสามเหลี่ยม ซึ่งต้องมีไอคิวและอีคิวเป็นฐาน อีกส่วนหนึ่งที่เป็นยอดก็คือเอคิว ปัจจุบันนี้จำเป็นอย่างมากที่คนในวัยต่าง ๆ ต้องมีเอคิว ซึ่งก็คือความสามารถในการฟันฝ่าอุปสรรค

“จะเห็นว่าคนยุคใหม่จะท้อง่าย ไม่สู้ ไม่อดทน คนที่ประสบความสำเร็จเกือบทุกคนต้องผ่านอุปสรรคปัญหามากมาย และที่เขาผ่านมาได้ก็เพราะคนกลุ่มนี้มีเอคิว การจะทำให้เด็กไทย เยาวชนไทย หรือแม้แต่คนในวัยทำงานมีความสามารถในการฟันฝ่าต่ออุปสรรคนั้น ต้องเริ่มจากการให้พวกเขาสร้างเป้าหมาย ทักษะชีวิตเพียงอย่างเดียวคงไม่พอ ต้องรู้จักที่จะมีเป้าหมายในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเรียน การงาน ความรัก การแต่งงาน แต่ละช่วงชีวิตของคนเรานั้นต้องมีเป้าหมาย โดยเฉพาะวัยเด็กและเยาวชนต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าต้องการอะไรในชีวิต เริ่มคิดด้วยตัวเอง จากนั้นมีกระบวนการลงมือทำ เดินไปให้ถึงเป้าหมายที่ตั้งไว้ แม้จะเจออุปสรรคก็ไม่ยอมหยุด เหนื่อยบ้าง ร้องไห้บ้าง กระบวนการลงมือทำ เกิดทักษะและเกิดการเรียนรู้ เป็นการฝึกให้เขาเข้มแข็งและแกร่งขึ้น ไม่ยอมแพ้ต่อปัญหาง่าย ๆ เขาก็จะเดินไปถึงเป้าหมายที่วางไว้” ดร.จิตรา กล่าว

ดร.จิตรา กล่าวด้วยว่า คนที่ประสบความสำเร็จในการฟันฝ่าอุปสรรค ต้องมีองค์ประกอบ 4 ส่วนด้วยกันคือ 1. ต้องรู้จักควบคุมสถานการณ์หรือปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้ได้ 2. ต้องรู้จักจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น มีส่วนร่วมกับปัญหา 3. ต้องก้าวต่อไปโดยไม่หยุด ไปอย่างไม่หยุดยั้ง 4. ความทนทานและอดทนที่จะก้าวไปสู่ความสำเร็จให้ได้ ซึ่งทุกขั้นตอนสามารถฝึกฝนได้ด้วยความตั้งใจและมุ่งมั่นพยายามโดยมีเป้าหมาย


ใช้ไส้หญ้าปล้องดูดซับคราบน้ำมัน ฝีมือเด็กไทยคว้ารางวัลระดับโลก

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 22 พฤษภาคม 2549 13:45 น.

หลายคนคงทราบข่าวที่น่ายินดีข่าวหนึ่งมาบ้างแล้ว โดยเยาวชนไทยกลุ่มหนึ่งได้เข้าประกวดอินเทล ไอเซฟ 2006 ณ รัฐอินเดียน่า สหรัฐอเมริกา และสามารถชนะรางวัลประเภททีมอันดับ 3 แกรนด์ อะวอร์ด และรางวัลยอดเยี่ยมทางด้านวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์จากบริษัทยูไนเต็ด เทคโนโลยี คอปอเรชั่น (United Technologies Corporation) มาครองได้ด้วยผลงาน “การศึกษาความเหมาะสมของการนำไส้หญ้าปล้องไฮมีนาซีนมาใช้ดูดซับคราบน้ำมันในแหล่งน้ำ”

เจ้าของผลงานดังกล่าวได้แก่ กลุ่มนักเรียน 3 คน จากรั้วโรงเรียนบดินทรเดชา (สิงห์ สิงหเสนี ) ซึ่งประกอบด้วย ด.ช.พีรจุฬา จุฬานนท์ ด.ญ.จิตต์ศจี สิชฌนุกกฤษฎ์ และนายตากเพชร เลขาวิจิตร ซึ่งพวกเขาเผยว่า มีแรงบันดาลใจมาจากอุบัติเหตุน้ำมันรั่วไหลที่รัฐอะลาสก้า เมื่อประมาณ 20 ปีก่อน แต่ยังส่งผลต่อสิ่งมีชีวิตและสิ่งแวดล้อมจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งในส่วนของบ้านเมืองเราเองก็มีการรั่วไหลของน้ำมัน อาทิ ในแหล่งน้ำหรือบนพื้นของอู่ซ่อมรถด้วยเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ ทั้ง 3 จึงเกิดแนวคิดหาวิธีการกำจัดคราบน้ำมันเหล่านี้ให้หมดไป โดยได้ค้นคว้าวิจัยผลงานที่มีผู้ศึกษาไว้ก่อนหน้านี้ เช่น การใช้ขนเป็ดและขนไก่ดูดซับน้ำมันซึ่งยังมีประสิทธิภาพไม่ดีนัก เพราะขนเป็ดและขนไก่จะดูดน้ำด้วย จึงลองหาวัสดุที่ดูดน้ำมันได้ดีขณะที่ไม่ดูดน้ำ จนพบว่าไส้หญ้าปล้องไฮมีนาซีนมีคุณสมบัติตรงตามที่ต้องการ โดยทั้ง 3 ได้นำไส้หญ้าปล้องใส่ตะข่ายแล้วทิ้งไปบนแหล่งน้ำที่มีคราบน้ำมัน พบว่าไส้หญ้าปล้องสามารถดูดน้ำมันได้มากกว่ามวลของตัวมันเองประมาณ 50 เท่า และมีคุณสมบัติดีกว่าสารสังเคราะห์คือ โพลีโพพีลีนที่ต้องนำเข้าจากต่างประเทศและกำจัดยาก

พวกเขากล่าวว่า การค้นพบครั้งนี้ถือเป็นการค้นพบวัสดุชนิดใหม่ของโลกที่มีคุณสมบัติดังกล่าว ได้วิธีการใหม่ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม อย่างไรก็ตาม การนำไปใช้งานยังมีข้อจำกัดเรื่องการใช้แรงงานคนทะลวงไส้หญ้าปล้อง ซึ่งอาจไม่เหมาะกับเชิงพาณิชย์ กระนั้นก็เชื่อว่าน่าจะมีเครื่องจักรที่สามารถชดเชยแรงงานคนในส่วนนี้อยู่ ส่วนแนวความคิดการพัฒนาต่อเนื่องในขณะนี้จึงอยู่ที่การนำไส้หญ้าปล้องที่ดูดซับน้ำมันไปใช้เป็นเชื้อเพลิงเพื่อไม่ให้ต้องสูญเสียไปโดยเปล่าประโยชน์

การค้นพบนี้จึงเป็นเรื่องที่น่าติดตามอย่างต่อเนื่อง พร้อมๆ กับการอนุรักษ์โลกใบน้อยของเราให้น่าอยู่ต่อไป …



เพิ่ม DHA ในนมเสริมสุขภาพเด็กไทย ลดการเจ็บป่วยและขาดเรียนได้

โดย ผู้จัดการออนไลน์ 10 พฤษภาคม 2549 12:47 น.

ต่อจากนี้ไปคุณผู้ปกครองคงไม่ต้องปวดเศียรเวียนเกล้า กับข้ออ้างสารพัดการเจ็บป่วยของคุณหนูๆ ในยามที่ไม่อยากไปโรงเรียน เพียงแค่เสริมสุขภาพให้ลูกรักดื่มนมโรงเรียนที่เพิ่ม DHA เป็นประจำ เพียงเท่านี้ก็จะช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน ลดการเจ็บป่วย และการขาดเรียนของลูกรักได้

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.อริศร์ เทียนประเสริฐ อาจารย์ประจำภาควิชาเคมี คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เล่าถึง ผลงานวิจัย “ประโยชน์ของการเพิ่ม DHA ในน้ำนมมาผลิตเป็นนมของโรงเรียน” ว่า เนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองการครองสิริราชสมบัติครบ 60 ปี ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มหาวิทยาลัยศิลปากร และสหกรณ์โคนม หนองโพ ราชบุรี จึงนำผลงานวิจัยประโยชน์ของการเพิ่ม DHA ในนมมาผลิตเป็นนมโรงเรียนโดยไม่เพิ่มราคา
โดย DHA มีมากในปลาและอาหารทะเลมีการวิจัยในต่างประเทศจำนวนมากที่แสดงให้เห็นความสำคัญของ DHA ในการพัฒนาการของเด็กทารก แต่ไม่มีการนำเสนอข้อมูลวิจัยที่เกี่ยวกับประโยชน์ของ DHA ในเด็กวัยเรียน คณะผู้วิจัยจากคณะวิทยาศาสตร์ ม.ศิลปากร จึงได้ทำการเติม DHAลงในน้ำนม และให้เด็กดื่มตลอดภาคการศึกษา และพบว่า DHA ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน ทำให้เด็กลดระยะเวลาในการป่วยและขาดเรียนลงอย่างเห็นได้ชัด

ทั้งนี้ งานวิจัยดังกล่าว แสดงให้เห็นว่าเมื่อเสริม DHA ให้เด็กชั้นประถมศึกษาในปริมาณ 100 มิลลิกรัมทุกวันตลอดภาคการศึกษา เด็กจะมีระยะเวลาในการป่วยและขาดเรียนลดลง 10% และในกลุ่มที่ได้รับเพิ่มขึ้นไปถึง 1000 มิลลิกรัม ก็จะลดลงถึง 30%เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มของเด็กในวัยเดียวกันและมีสิ่งแวดล้อมเดียวกันแต่ไม่ได้รับสารดังกล่าว ซึ่งงานวิจัยนี้ได้เริ่มทำการศึกษาในโรงเรียนระดับประถมศึกษาในเขต จ.ราชบุรี และนครปฐมมาตั้งแต่ปี 2543

พร้อมกันนี้ ดร.อริศร์ อธิบายว่า DHA จัดเป็นสารที่มีอยู่ในอาหารตามธรรมชาติ ซึ่งมนุษย์ได้รับอยู่เสมอเมื่อบริโภคปลาและอาหารทะเล โดยชาวญี่ปุ่นได้รับ DHA จากอาหารที่บริโภค ประมาณวันละ 1000 มิลลิกรัม อาหารชนิดอื่น เช่น ไข่ ก็มี DHA อยู่บ้างแต่ไม่มาก สำหรับคนไทยเราอาจได้รับ DHA ไม่มากเนื่องจากพฤติกรรมการบริโภคของคนไทย นิยมรับประทานปลาทอด มากกว่าปลาดิบ หรือปลานึ่ง ซึ่งการใช้ความร้อนสูงมากๆในการปรุงอาหาร จะเป็นตัวสำคัญในการทำลาย DHA ที่มีอยู่ในอาหาร

“ในโครงการของเราพยายามจะวิจัยว่า ปริมาณเท่าไหร่ที่น่าจะเกิดผล ซึ่งจากการวิจัยพบว่า DHA ทำให้เด็กมีการเจ็บป่วยที่ลดลง การหยุดเรียนจากการเจ็บป่วยน้อยลง แต่ในแง่สติปัญญาหรือในแง่สมองเราพยายามทำ โดยมีการผลิตซอฟท์แวร์และให้นักจิตวิทยาเข้าไปดู แต่ไม่เกิดผลชัดเจน นี่คือเหตุผลที่อยากทำวิจัยนี้ เพราะในปัจจุบันมีการโฆษณาที่เกินจริงอยู่มาก เพราะผู้โฆษณาอาจนำเอาข้อมูลในเด็กทารกมาใช้ในเด็กโต ซึ่งในความเป็นจริงเด็กทั้งสองวัย มีระบบร่างกายและพัฒนาการที่แตกต่างกัน ดังนั้น งานวิจัยนี้จึงน่าจะไปเสริมช่องว่างที่ขาดอยู่ได้” ดร.อริศร์ กล่าว

นับเป็นอีกโครงการหนึ่งที่ก่อให้เกิดประโยชน์แก่เยาวชนไทยอย่างสร้างสรรค์ ในอันที่จะมีส่วนช่วยให้เด็กไทยมีสุขภาพที่แข็งแรง ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน ลดระยะเวลาในการป่วยและขาดเรียนลงได้






November 2009
S M T W T F S
October 2009December 2009
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30