The Light of Dharma

Monk chat at Sangha College in Lao PDR.



Click here to see : http://www.monkchatlaopdr.blogspot.com/

ອົມພຸດໂທ……………..ນະໂມນ້ອມໄຫວ້
ພຣະຍອດໄທ້………….ອົງສັບພັນຍູ
ອົງເປັນຄູ………………ໂຄດົມສີທາດ
ອົງປະກາດ……………ພຣະສາສະໜາ

ມີພະຍາ………………ສຸດໂທເປັນພໍ່
ນາງນ້ອຍໜໍ່…………..ສິຣິມາຍາ
ເປັນມາດາ…………….ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດ
ສີທາດເກີດ……………ໃນວັນສຸກະຣະ

ວິສາຂະ ………………ເດືອນຫົກເພັງແທ້
ປີນັ້ນແນ່………………ວ່າແມ່ນປີຈໍ
ກ່ອນ ພໍສໍ……………..ແປດສິບປີທັດ
ໃນຈັງຫວັດ……………ສວນລຸມພີນີ

ແດນກຸງສີ…………….ກະບິນລະພັດ
ຕໍ່ແດນຣັດ(ຣັຖ) ……….ເທວະທະຫະ
ສິດທັດຖະ…………….ໃຫຍ່ມາເປັນໜຸ່ມ
ເນື້ອກ້ຽງຊຸ່ມ…………..ອາຍຸສິບຫົກ

ພຣະພໍ່ຍົກ…………… ເອົານາງພິມພາ
ເປັນຊາຍາ…………… ແກ່ພຣະສີທາດ
ໃຫ້ຄອງຣາດ………….ເປັນເຈົ້າແຜ່ນດິນ
ໃນກະບິນ……………. ລະພັດສືບຕໍ່

ກໍຈິ່ງໄດ້ ………………ລູກຊື່ລາຫຸນ
ພຣະຕົນບຸນ…………..ໂຄດົມວິເສດ
ເກີດສັງເວດ…………..ໃນໝູ່ສັດຕາ
ແກ່ຊະຣາ……………..ເຈັບຕາຍທຸກຍາກ

ພາກນຶ່ງຊ້ຳ…………….ເຫັນພິກຂຸສົງ
ຈິ່ງປົງໃຈ…………….. ວາງເມືອງເມັຍລູກ
ປຸກຄົນໃຊ້……………. ຊື່ວ່ານາຍສັນ
ຫ້າງພະລັນ……………ກັນຖັກມ້າແກ້ວ

ຂື້ນຂີ່ແລ້ວ……………..ອອກຈາກເມືອງໄປ
ໃນກາງຄືນ…………….ບໍ່ລາບໍ່ສັ່ງ
ຈົນເຖິງຝັ່ງ……………..ນ້ຳອະໂນມາ
ບັນພະຊາ……………..ບວດກາງດອນນັ້ນ

ພຽນບາກບັ່ນ…………..ຄຶດຄົ້ນຫຼັກທັມ
ຕາມຄຳພີ………………ອາຍຸຊາວເກົ້າ
ຈົນລ່ວງເຂົ້າ……………ສາມສິບຫ້າປີ
ພຣະມຸນີ………………..ຈິ່ງຕັດສະຮູ້

ຢູ່ທີ່ກ້ອງ……………….ໂພທິມົນດົນ
ໃນຕຳບົນ……………..ອຸຣຸເວລະ
ມະຄະທະ……………..ປະເທດອິນເດຍ
ພຣະຕັດເສຍ…………..ກິເລດພັນຫ້າ

ພຣະຜາບຂ້າ…………..ຄວາມຊົ່ວນານາ
ເຖິງທັມມາ-…………….ຣິຍະສັດສີ່
ບອກຖ້ວນຖີ່…………….ວັນພຸດຣະກາ
ວິສາຂະ ………………..ເດືອນຫົກເພັວ ແທ້

ຕໍ່ນັ້ນແຕ່……………….ທ່ຽວໂຜດນິກອນ
ພຣະຕັດສອນ…………..ໂຜດທັມທີ່ແຮກ
ແຈກໃຫ້ແກ່……………..ປັນຈະວັກຄີ
ອັນມີໂກນ-……………..ດັນຍະເປັນຕົ້ນ

ໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນ………………ຈາກອະວິຊາ
ເຖິງໂສດາ………………ມື້ເພັງເດືອນແປດ
ຢູ່ໃນແຄ້ວນ……………..ພາຣານະສີ
ມິຄະທາຍະ-…………….ວັນສວນອາດ
ພຣະຈອມປຣາຊ…………ເຜີຍແຜ່ຄຳສອນ
ໂຜດນິກອນ………………ໂຮມທັມເທດໄວ້
ກຳໜົດໄດ້………………ແປດໝື່ນສີ່ພັນ
ທັມມັກຂັນ………………ວິໄນທັມມະ

ເປັນລະຍະ…………….ສີ່ສິບຫ້າປີ
ພຣະມຸນີ……………….ຈິ່ງດັບຂັນມ້າງ
ເທິງແທ່ນກວ້າງ ………..ມັນລະຣາຊາ
ສາລະວັນ……………...ສວນມັນລະຣາດ

ໃກ້ເມືອງອາດ…………ກຸສິນາຣາ
ວັນອັງຄາ-…………….ຣະວານ ເພັງແທ້
ເດືອນຫົກແນ່…………..ແລະປີມະເສັງ
ຂ່າວຣະເບັງ…………..ໂລກາໄຫວຫວັ່ນ

ອາຍຸທ່ານ…………… ຄົບແປດສິບປີ
ໂຍຕິກາ …………….. ກາບພຸດທະເຈົ້າ
ຍົກໃສ່ເກົ້າ…………... ເທົ້າຊົ່ວຊີວັງ
ຂໍລາພັງ………………ຍັດສໍຣະເສີນຍິ່ງ

ສຸກຊັບສິ່ງ…………….ຂອງມາກມູນມາ
ຍ້ອນເຕຊາ……………ພຣະພຸດປະເສີດ
ຈົ່ງບັງເກີດ…………….ແກ່ຂ້າສະເໝີ
ສະເໝີ ……………….ແດ່ທ້ອນ ຯຯຯ

....................
ຖອດມາຈາກປຶ້ມ : ບັນຈະສັງຄີຕິສັງເຂບ ໂດຍ: ທ່ານພຣະຫລັກຄຳ ວະຊິຣະຍານະວິສຸດທິ

ດອກບົວສີ່ເຫຼົ່າ ຄືສັນຍາລັກຂອງພູມປັນຍາ ແລະການເຂົ້າເຖິງທັມ. ຊາວພຸດທົ່ວໄປ ຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນຮູບພາບພຣະພຸດທະອົງນັ່ງຢູ່ແຄມສະນ້ຳ ແລະຂ້າງໜ້າມີ ດອກບົວພົ້ນຂື້ນມາ ກໍອາດຈະເຂົ້າໃຈໂລດວ່າ ນັ້ນແມ່ນຕອນທີ່ພຣະພຸດທະອົງ ພິຈາລານາ ດອກບົວສີ່ເຫຼົ່າ. ກ່ອນຈະມີການພິຈາລະນາດອກບົວສີ່ເຫຼົ່ານີ້ ກໍເນື່ອງຈາກວ່າ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ແລ້ວ ໄດ້ສະເຫວີຍວິມຸດຕິສຸກຢູ່ສະຖານທີ່ສັດຕະມະຫາສະຖານ ຕະຫຼອດໄລຍະ ໔໙ ວັນ ແລ້ວພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ທັມມະທີ່ພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ນັ້ນ ເລິກເຊິ່ງຄຳພີລະພາບ ຍາກທີ່ບຸກຄົນທົ່ວໄປຈະໄດ້ເຂົ້າເຖິງໄດ້ ເນື່ອງຈາກວ່າ ເປັນທັມມະທີ່ທວນກະແສແຫ່ງກິເລດຂອງມະນຸດ ຈິ່ງມີຄວາມດຳລິໃນໃຈວ່າ ຈະບໍ່ຊົງສະແດງທັມ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຈິ່ງຮ້ອນຮອດທ້າວສະຫັມປະຕິພຣົມ ຈິ່ງໄດ້ສະເດັດລົງມາອາລາດທະນາພຣະພຸດທະອົງໃຫ້ຊົງສະແດງທັມເພື່ອໂປດເວໄນຍະສັດໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກວັດຕະສົງສານ ໂດຍເຫດທີ່ວ່າ ທັມມະທີ່ພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ນັ້ນ ຖ້າບໍ່ນຳໄປເຜີຍແຜ່ກໍຈະບໍ່ເກີດປະໂຫຍດຫຍັງຫຼາຍ ພຽງແຕ່ຈະເປັນປະໂຫຍດແກ່ພຣະພຸດທະອົງເອງທໍ່ນັ້ນ.

ອີງຕາມຄຳພີບຸກຄະລະບັນຍັດ(ບັນຍັດຄວາມໝາຍຂອງບຸກຄົນປະເພດຕ່າງໆ ຕາມຄຸນນະທັມ ທີ່ມີຢູ່ໃນບຸກຄົນນັ້ນ) ແລະອັງຄຸດຕະຣະນິກາຍ ເມື່ອພຣະພຸດທະອົງໄດ້ຮັບອາລາດທະນາ ແລ້ວ ຈິ່ງໄດ້ພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ມະນຸດທົ່ວໄປ ເມື່ອ ຈຳແນກປະເພດອອກແລ້ວມີຢູ່ ໔ ຈຳພວກ ອຸປະມາເໝືອນດອກບົວ ໔ ເຫຼົ່າ ໄດ້ຈຳແນກໄວ້ດັ່ງນີ້

໑.ອຸຄຄະຕິຕັນຍູ
໒.ວິປະຈິຕັນຍູ
໓.ເນີຍຍະ
໔.ປະທະປະຣະມະ

ອຸຄຄະຕິຕັນຍູ ປຽບເໝືອນດອກບົວທີ່ພົ້ນນ້ຳ ແລະເບັ່ງບານລໍຮັບແສງອາທິດແລ້ວ
ໝາຍເຖິງບຸກຄົນຜູ້ມີໂອກາດພົບພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຫຼື ພຸດທະສາວົກ ແລະເມື່ອໄດ້ຟັງຫົວຂໍ້ທັມພຽງສັ້ນໆ ກໍສາມາດໄດ້ບັນລຸທັມຕາມສົມຄວນ ເໝືອນດັ່ງພຣະອັດສະສິ ກ່າວທັມມະສັ້ນໆຕໍ່ອຸປະຕິດສະ(ພຣະສາຣິບຸດຕອນຍັງບໍ່ທັນບວດ) ຫົວຂໍ້ທັມນັ້ນໄດ້ແກ່ ທັມໃດເກດແຕ່ເຫດ ພຣະຕະຖາຄົດ ຊົງສະແດງເຫດແລະວິທີທາງດັບເຫດແຫ່ງທັມນັ້ນ ພຽງແຕ່ກ່າວເທົ່ານີ້ເອງ ອຸປະຕິດສະ ກໍໄດ້ບັນລຸເປັນໂສດາບັນ ຫຼື ອະຣິຍະບຸກຄົນຂັ້ນທຳອິດໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ແລະຖ້າຈະເວົ້າໃຫ້ບຸກຄົນທົ່ວໄປຟັງພຽງຫົວຂໍ້ສັ້ນໆນີ້ ກໍບໍ່ໝາຍຄວາມວ່າ ຈະໄດ້ບັນລຸຄືເພິ່ນໂລດ ເນື່ອງຈາກວ່າ ປາຣະມີທັມຂອງເພິ່ນກັບຂອງພວກເຮົາແຕກຕ່າງກັນ. ອຸປະຕິດສະ ຫຼື ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂະໜານນາມວ່າ ພຣະສາຣິບຸດ ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະພຸດທະອົງ ອາດໄດ້ສ້າງສົມສາວະກະປາຣະມີຍານ (ສ້າງປາຣະມີເພື່ອເປັນສາວົກພຣະພຸດທະເຈົ້າ) ມາຫຼາຍພົບຫຼາຍຊາດ ຈິ່ງໄດ້ບັນລຸທັມໄວປານນັ້ນ ສະນັ້ນ ການເຂົ້າເຖິງທັມພຽງກ່າວຫົວຂໍ້ສັ້ນໆແບບນີ້ ບໍ່ແມ່ນວິໄສຂອງໝົດທຸກຄົນ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຜູ້ມີປາຣະມີພຽງພໍ ຖ້າຈະກ່າວສັ້ນໆໃຫ້ເຂົ້າໃຈນັ້ນ ແມ່ນໄດ້ ແຕ່ກໍພຽງກ່າວໃນໃຈວ່າ “ ອໍ ອໍ” ເພື່ອສະແດງເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈ ແຕ່ຂ້າງໃນໃຈນັ້ນ ຍັງບໍ່ທັນ ຫຼຸດພົ້ນຫຼືບັນລຸອັນໃດເລີຍ ເພາະຄວາມເຂົ້າໃຈ ກັບການໄດ້ສຳຜັດກັບສະພາວະທັມທີ່ເກີດຂື້ນ ພາຍໃນໃຈຈິງນັ້ນ ແມ່ນແຕກຕ່າງກັນ ແມ່ນແຕ່ພຣະສາຣິບຸດ ເມື່ອເຂົ້າເຖິງທັມຂັ້ນທຳອິດ ແລ້ວ ກໍຍັງໄດ້ບວດ ແລ້ວຈະເລີນວິປັດສະນາຕື່ມອີກຈິ່ງໄດ້ບັນລຸເຖິງ ຄວາມເປັນພຣະອະຣະ ຫັນ ຕັດສິ້ນອາສາວະກິເລດເຄື່ອງຮ້ອຍຮັດພັນທະນາການທັງປວງ ສິ້ນຊາດ ສິ້ນພົບໄດ້. ບຸກຄົນປະເພດ ອຸຄຄະຕິຕັນຍູ ນີ້ແມ່ນຫາຍາກໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ແຕ່ບຸກຄົນ ຜູ້ທີ່ຫົວໄວ ໄອຄິວສູງ ເກັ່ງຄິດໄລ່ ເຂົ້າໃຈໃນທິດສະດີ ຈື່ຈຳໄດ້ດີນັ້ນ ແມ່ນຍັງມີຫຼາຍ ແຕ່ການເຂົ້າໃຈ ແບບນັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ທັນແມ່ນອີກວິຖີທາງດັບທຸກໄດ້.

ບຸກຄົນປະເພດທີສອງ ຄື ວິປະຈິຕັນຍູ ເປັນບຸກຄົນອຸປະມາເໝືອນດອກບົວທີ່ພົ້ນຈາກໜ້ານ້ຳ ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນບານ ບຸກຄົນປະເພດນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ໄດ້ບັນລຸທັມທັນທີໂລດ ເມື່ອໄດ້ຮັບຟັງ ຫົວຂໍ້ທັມສັ້ນໆ ແຕ່ເມື່ອມີການອະທິບາຍຂະຫຍາຍຄວາມຕື່ມໃຫ້ແຈ່ມແຈ້ງ ແລະພິດສະດານ ອອກໄປອີກ ກໍຈະສາມາດບັນລຸມັກຜົນນິບພານໄດ້. ເຊັ່ນໃນສະໄໝພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ ໃໝ່ໆ ແລ້ວເດີນທາງໄປເທສະໜາສັ່ງສອນໃຫ້ປັນຈະວັກຄີທັງຫ້າ (ພຣະລືສີຫ້າອົງທີ່ບວດ ແລະຕິດຕາມພຣະພຸດທະເຈົ້າ ມີ ວັບປະ, ພັດທິຍະ, ມະຫານາມະ, ອັດສະຊິ ແລະ ໂກນດັນຍະ) ໃນຈຳນວນພຣະລືສີຫ້າອົງນີ້ ເມື່ອເຂົ້າໃຈໃນທັມຈິ່ງໄດ້ຂໍບວດເປັນພຣະສົງ ຫຼື ບວດເປັນຄູບາໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ໜຶ່ງໃນຈຳນວນຫ້າອົງ ທ່ານອັນຍາໂກນດັນຍະ ໄດ້ດວງຕາເຫັນທັມກ່ອນໝູ່ ພຽງແຕ່ພຣະພຸດທະອົງໄດ້ກ່າວເຖິງອະຣິຍະສັຈຈ໌ສີ່ (ຄວາມຈິງ ອັນປະເສີດສີ່ຢ່າງ) ແລະອະຣິຍະມັກຄ໌ມີອົງແປດ ໃນປະຖົມເທສະໜາເທົ່ານັ້ນ ແລະໄດ້ຂໍບວດ ເປັນພຣະສົງໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາກ່ອນໝູ່ ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງຕ້ອງໄດ້ຟັງບົດ ເທສະໜາ ກັນໜຶ່ງ ຫຼື ສູດໜຶ່ງຕື່ມອີກ ຊື່ວ່າ ອະນັດຕະລັກຂະນະສູດ ພາຍຫຼັງ ໕ ວັນຕໍ່ມາ ຈິ່ງໄດ້ບັນລຸ ທັມເຖິງຄວາມເປັນພຣະອະຣະຫັນ ອັນນີ້ ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ບຸກຄົນຂັ້ນ ວິປະຈິຕັນຍູນີ້ ຈະຕ້ອງໄດ້ສະແດງແຈກແຈງຄວາມໝາຍໃຫ້ລະອຽດໄປຕື່ມອີກ ຈິ່ງຈະເຂົ້າເຖິງ ສັດຈະທັມ ແຫ່ງຄວາມພົ້ນທຸກໄດ້ ແລະການໄດ້ບັນລຸເປັນພຣະອະຣະຫັນນັ້ນ ກໍບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ປັນຍາຂອງແຕ່ລະອົງຈະເທົ່າກັນອີກ ຄວາມມີປະຕິພານໄຫວພິບ ຍ່ອມແຕກຕ່າງກັນ ອັນນີ້ກໍເນື່ອງມາຈາກການສ້າງສົມປາຣະມີທັມມາແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ຄວາມເປັນພຣະອະຣະຫັນ ເທົ່າທຽມກັນຢູ່ທີ່ຄວາມສິ້ນ ໄປແຫ່ງອາສາວະກິເລດ ນັ້ນແມ່ນເທົ່າທຽມກັນ ຖ້າຈະອຸປະມາວ່າ ສົມມຸດໃນໂລກນີ້ ມີສາຂາວິຊາຮຽນພຽງວິຊາດຽວ ຄືວິຊາດັບທຸກ ເມື່ອບຸກຄົນພົ້ນທຸກແລ້ວ ດ້ວຍໃຈທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ ຫຼືເຖິງຄວາມເປັນ ພຣະອະຣະຫັນ ແມ່ນເທົ່າກັບຂັ້ນ ໄດ້ປະຣິນຍາເອກ ແລະກໍບໍ່ຈຳເປັນຈະຕ້ອງຮຽນອີກໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ເພິ່ນເອີ້ນວ່າ ເປັນ ອະເສຂະບຸກຄົນ ຄືຄົນທີ່ບໍ່ມີພາລະທີ່ຈະຕ້ອງຮຽນ ຫຼືຈັດການກັບກິເລດ ຂອງຕົນອີກແລ້ວ ມີແຕ່ພຽງແຕ່ໜ້າທີ່ໆຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຄື ການເຮັດປະໂຫຍດເພື່ອຄົນອື່ນ ເຊັ່ນເທສະໜາສັ່ງສອນໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຮູ້ເຫັນທັມຕາມສົມຄວນແກ່ທັມ.

ເນີຍຍະ ຫຼື ອ່ານວ່າ ໄນຍະ ບຸກຄົນປະເພດນີ້ ປຽບເໝືອນດອກບົວທີ່ຍັງຢູ່ໃນນຳ ໂຊກດີແນ່ ແຕ່ວ່າ ມີໂອກາດພົ້ນຈາກຕົມໃນພື້ນນ້ຳແລ້ວ ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຫວິດຈາກການເປັນອາຫານ ຂອງປາທີ່ລອຍໄປມາ ປານັ້ນປຽບເໝືອນກິເລດ ທີ່ຈະມາສວບກືນກິນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ ບຸກຄົນ ທີ່ເປັນ ໄນຍະບຸກຄົນ ເຖິງແມ່ນວ່າ ຈະເກີດມາມີໂອກາດຮຽນຮູ້ ພົບພຣະພຸດ ທະສາສະໜາ ເໝືອນພວກເຮົາໃນຍຸກນີ້ ໄດ້ຮຽນທິດສະດີ ຫຼືໄດ້ຟັງທັມແລ້ວຍັງຈະ ຕ້ອງໄດ້ເຮັດວຽກ ໜັກຕື່ມອີກ ຄືການຝຶກຝົນຈິດໃຈ ເຊັ່ນຝຶກວິປັດສະນາກັມມະຖານເປັນຕົ້ນ ຈິ່ງຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກ ຄວາມທຸກເຖິງສຸກທີ່ເປັນນິບພານທັມໄດ້ ແຕ່ຖ້າພຽງແຕ່ຟັງທັມ ແລະສຶກສາທັມ ກໍຈະໄດ້ ປະໂຫຍດຢູ່ເຊັ່ນກັນຄື ຈະກາຍເປັນຊາວພຸດທີ່ດີ ເຂົ້າໃຈໃນ ທັມມະທີ່ດີ ນີ້ກໍເປັນການເຂົ້າເຖິງສັດຈະທັມອີກຂັ້ນໜຶ່ງ ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນແມ່ນເປົ້າໝາຍ ສູງສຸດຂອງການບັນລຸທັມ ເພາະທັມມະນັ້ນມີຫຼາຍຂັ້ນ ແລະກິເລດຂອງມະນຸດນັ້ນ ກໍມີຫຼາຍຂັ້ນ ມີຂັ້ນຫຍາບ, ຂັ້ນກາງ ແລະຂັ້ນລະອຽດ. ສະນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີ ຄົນເຂົ້າໃຈທັມມະ ພາກທິດສະດີຫຼາຍພຽງໃດກໍຕາມ ເຊັ່ນພຣະສົງ ທີ່ຮຽນຈົບປະໂຫຍດ ໙ (ການສຶກສາ ຂັ້ນສູງສຸດໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ) ຈື່ຈຳພຣະໄຕປິດົກໄດ້ ແລະແຕກສານໃນພາສາ ບາລີໄດ້ ເທສະໜາສັ່ງສອນອອກຕົນຍາດໂຍມ ໄດ້ຢ່າງມີໄຫວພິບປະຕິພານດີຍອດຢ້ຽມ ພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ນັ້ນກໍບໍ່ ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຜູ້ເທດນັ້ນໝົດກິເລດແລ້ວເວັ້ນ ເສຍແຕ່ວ່າ ເພິ່ນທັງຮຽນພາກທິດສະດີ ແລະປະຕິບັດທັມພ້ອມ (ການປະຕິບັດທັມໝາຍເຖິງການ ເຂົ້າຝຶກສະມະຖະ ແລະວິປັດສະນາກັມມະຖານ) ແລະແນ່ນອນໃນເວລາຝຶກຕົວ ຈິງກັບ ການຮຽນໃນຫ້ອງຮຽນ, ການອ່ານ ມານັ້ນ ແມ່ນແຕກຕ່າງກັນ ເນື່ອງຈາກວ່າ ການ ຮຽນພາກທິດສະດີ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບບຸກຄົນ ທີ່ໄດ້ເຫັນຮູບຂອງຊ້າງ ທີ່ມີຄົນຖ່າຍຮູບມາໄວ້ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນຊ້າງຕົວຈິງຈັກເທື່ອ ເມື່ອໄປ ເຫັນຕົວຈິງແລ້ວ ຈິ່ງຮູ້ວ່າຊ້າງເປັນໂຕຈັ່ງໃດ ແລະບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບທ່ານໝໍທີ່ຮູ້ວ່າ ອາການພະຍາດນັ້ນໆ ມັນມີລັກສະນະເຈັບປວດແບບນັ້ນ ເຊັ່ນເຈັບທ້ອງ ເປັນໄຂ້ຫວັດໃຫຍ່…ພຽງແຕ່ຮູ້ອາການ ແລ້ວໃຊ້ຢາປົວໄດ້ ແຕ່ໝໍເອງບໍ່ເຄີຍ ເປັນພະຍາດນັ້ນ ກໍບໍ່ອາດສຳຜັດຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄວາມເຈັບປວດທຸກທົນ ເວທະນາເໝືອນຄົນໄຂ້ໄດ້ ອີກຕົວຢ່າງ່ໜຶ່ງ ທີ່ຫຼວງພໍ່ໂຕໄດ້ຕອບຄຳຖາມທີ່ມີແມ່ອອກ ມາຖາມວ່າ “ນິບພານແມ່ນຫຍັງ?” ຫຼວງພໍ່ຕອບວ່າ ນິບພານເປັນສິ່ງທີ່ອະທິບາຍໄດ້ຍາກ ສຳຫຼັບບຸກຄົນທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ສຳຜັດ ສະພາວະທັມຂອງ ນິບພານ ແມ່ນຈະອະທິບາຍໄປ ກໍອາດເຂົ້າໃຈເປັນພຽງ ຈິນຕະນາການ ເວັ້ນເສຍແຕ່ໄດ້ສຳຜັດເອງ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບຜູ້ຍິງ ຄົນໜຶ່ງຢາກຮູ້ວ່າ ການໄດ້ຜົວເປັນແນວໃດ ຈົນກ່ວາຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ຈະໄດ້ຜົວແລ້ວຈິ່ງຈະຮູ້ເອງ (ນີ້ແມ່ນຄຳຂອງຫຼວງພໍ່ໂຕ ພົມມະລັງສີ ໄດ້ຕອບກ່ຽວກັບນິບພານ) ແຕ່ຄຳຕອບນີ້ເປັນ ພຽງຄຳອຸປະມາ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ນິບພານ ຄື ການເສບສົມ ຫຼືຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ ຈາກການເອົາລູກເອົາເມຍເດີ ພໍ່ອອກແມ່ອອກເອີຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ ໃນພຣະພຸດທະ ສາສະໜາ ຈິ່ງແບ່ງທຸລະໄວ້ສອງຢ່າງຄື ຄັນຖາທຸລະ(ວຽກສຶກສາ) ແລະວິປັດສະນາທຸລະ (ວຽກຝຶກຝົນບຳເພັນພຽນພາວະນາ ຫຼືປະຕິບັດຕົວຈິງ) ແລະແບ່ງຂັ້ນຕອນການສຶກສາອອກ ເປັນ ໓ ຢ່າງຄື : ຂັ້ນປະຣິຍັດ, ປະຕິບັດ ແລະປະຕິເວທະ(ປະຕິເວດ)(ຈະໄດ້ອະທິບາຍ ໂອກາດໜ້າ). ສ່ວນໃຫຍ່ ພວກເຮົາໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ດີທີ່ສຸດກໍໄດ້ພຽງແຕ່ເປັນປະເພດ ເນຍຍະ ບຸກຄົນ ຖ້າປາຖະໜາຈະເຂົ້າເຖິງເຊິ່ງອະມະຕະທັມ ກໍຈຳເປັນຈະຕ້ອງໄດ້ຜ່ານການສຶກສາ ທັມມະຢ່າງລະອຽດ ແລະນຳໄປປະຕິບັດວິປັດສະນາກັມມະຖານ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເປັນເດືອນ ເປັນປີ ຫຼາຍເດືອນ ຫຼາຍປີ ຈິ່ງຈະສາມາດເຂົ້າເຖິງມັກຜົນນິບພານໄດ້ ຕາມອຳນາດຂອງບຸນ ປາຣະມີຂອງແຕ່ລະຄົນໄດ້ສ້າງສົມມາ. ບຸກຄົນຈະພວກນີ້ ທ່ານ ເລດີ ຊາຍາດໍ Ledi Sayadaw ວິປັດສະນາຈານ ບູຮານແຫ່ງປະເທດພະມ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ຖ້າຫາກມີອຸປະນິໄສ ຝຶກຝົນຕົນ ເອງມາແຕ່ປະຖົມໄວ ແລະໃນມັຊຊິມະໄວ ແລ້ວເລັ່ງຄວາມພຽນພາຍໃນ ໗ ວັນກໍຈະ ບັນລຸທັມໄດ້ ແຕ່ຫາກບຸກຄົນນັ້ນ ມາເລີ່ມບຳເພັນພຽນ ຕອນປັດສິມະໄວ (ໄວສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດ) ກໍຈະໄດ້ບັນລຸທັມພຽງລະດັບຕ່ຳລົງມາເທົ່ານັ້ນ ແລະ ດ້ວຍເຫດ ນີ້ເອງ ການກ້າວໄປສູ່ທັມມະ ສູງສຸດໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ຈິ່ງຕ້ອງການເວລາຂອງ ການບຳເພັນປາຣາມີ ຢ່າງເຕັມປ່ຽມ ນັບແຕ່ຊາດອະດີດຈວບຈົນປັດຈຸບັນ ຈິ່ງຈະສົມບູນ ແລະເໝາະສົມຕໍ່ການໄດ້ມາເຊິ່ງທັມມະວິເສດນັ້ນ.

ປະທະປະຣະມະ ຄືບຸກຄົນທີ່ປຽບເໝືອນດອກບົວທີ່ຍັງຢູ່ໂຄນຕົມໃຕ້ນ້ຳສ່ຽງຕໍ່ການເປັນ ອາຫານຂອງເຕົ່າ ກຸ້ງ ຫອຍ ປູ ປາ ບໍ່ອາດບັນລຸທັມມະວິເສດໄດ້ໃນຊາດນີ້ ແມ່ນວ່າຈະມີ ໂອກາດໄດ້ເກີດມາພົບພຣະພຸດທະສາສະໜາ ໄດ້ສຶກສາແລະບຳເພັນພຽນພຽງ ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ພະຍາຍາມພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ກໍບໍ່ອາດເຖິງທີ່ສຸດແຫ່ງໂມກຂະທັມ (ທັມທີ່ເປັນເຫດ ໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກທຸກ)ໄດ້ ແຕ່ເຖິງຈະບໍ່ໄດ້ບັນລຸໃນຊາດນີ້ ຜູ້ໝັ່ນຝຶກຝົນຕົນເອງ ໃຫ້ທານ ຈະເລີນພາວະນາ ກໍຈະມີໂອກາດໄປເກີດໃນສຸຄະຕິພົບ ເຊັ່ນ ມະນຸດ ແລະເທວະດາ ແລະມີໂອກາດສ້າງສົມບຸນອີກໃນຊາດຕໍ່ໆໄປ ຈົນກວ່າຈະມີໂອກາດໄດ້ບັນລຸມັກຜົນນິບພານ.

ສະຫຼຸບແລ້ວ ມະນຸດພວກເຮົາສ້າງສົມປາຣະມີມາແຕກຕ່າງກັນ ສະນັ້ນ ຈິ່ງມີພູມປັນຍາ ແລະອຸປະນິໄສແຕກຕ່າງກັນ ແລະການຈະເຂົ້າເຖິງທັມມະຂອງພຣະພຸດທະອົງນັ້ນ ກໍມີຫຼາຍ ລະດັບຕ່າງກັນ ການເຂົ້າໃຈໃນລະດັບໜຶ່ງ ອາດເປັນທີ່ພໍໃຈສຳຫຼັບກິເລດຂອງຄົນໃນ ລະດັບໜຶ່ງ ແຕ່ເມື່ອຫຼົງຕິດຂ້ອງຢູ່ໃນລະດັບນັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີກັນລະຍານະມິດມາແນະນຳໃຫ້ ເຂົ້າໃຈຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຫຼືຝຶກຝົນຕື່ມອີກ ກໍເປັນການຍາກທີ່ຈະກ້າວເຂົ້າສູ່ທັມມະທີ່ສູງກວ່ານັ້ນ ຫຼືບໍ່ກໍຫຼົງຜິດຍ້ອນຢຶດຕິດໃນຄວາມສຸກຄວາມພໍໃຈໃນບາງລະດັບ ເຊັ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນ ທີ່ບູຊາກາມາລົມວ່າເປັນຄວາມສຸກຂັ້ນສຸດຍອດໃນສາສະໜາຮິນດູ ກໍຈະບອກວ່າ ກາມະສຸກ (ຄວາມສຸກເກີດຈາກການເສບກາມ) ເປັນນິບພານສຳຫຼັບເຂົາ. ພຣະພຣົມຜູ້ມີຊີວິດຍາວນານ ໃນຊັ້ນພຣົມ ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າຈະສີ້ນອາຍຸໄຂເມື່ອໃດ ກໍຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ສະຫວັນຊັ້ນພຣົມເປັນ ອະມະຕະ ຈົນກວ່າມີພຣະພຸດທະອົງຜູ້ຮູ້ຍິ່ງກວ່ານັ້ນໄປຊີ້ແຈງເທສະໜາໃຫ້ເຂົ້າໃຈ ຈິ່ງເຮັດ ໃຫ້ພຣະພຣົມຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມຢຶດຕິດໃນຊັ້ນພຣົມນັ້ນ. ດອກບົວສີ່ເຫຼົ່ານີ້ ຈິ່ງເປັນ ສັນຍາລັກຂອງປະເພດບຸກຄົນ ນັບແຕ່ຊັ້ນມະນຸດຈົນເຖິງສະຫວັນຊັ້ນສູງສຸດຈົນກວ່າ ຈະເຖິງຄວາມສ້ຽງໄປແຫ່ງອາສາວະໄຂ ຄືກິເລດເຄື່ອງດອງໃນສັນດານ ເຖິງອະມະຕະມະຫານະຄອນນິຣະພານເປັນທີ່ແລ້ວ ຈິ່ງຈະແຄ້ວຄາດຈາກຄວາມທຸກ ອັນເກີດຈາກເກີດຈາກ ຄວາມເກີດ ແກ່ ເຈັບ ຕາຍ ອີກຕໍ່ໄປ.

ຄຳຖາມ: ພຣະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ສອນແນວໃດກ່ຽວກັບເວດມົນ ແລະ ການດູມໍ?
ຄຳຕອບ: ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ເຫັນວ່າ ການປະຕິບັດເຊັ່ນ ການດູມໍ, ການໃສ່ ເຄື່ອງລາງຂອງຂັງເພື່ອປ້ອງກັນຕົວ, ການເລືອກສະຖານທີ່ໂຊກດີເພື່ອສ້າງອາຄານ ແລະ ການເລືອກມື້ເລືອກວັນ ເປັນຄວາມເຊື່ອຖືທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ແລະ ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ກໍຊົງຫ້າມສາວົກບໍ່ໃຫ້ປະຕິບັດສິ່ງນັ້ນ. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ຮຽກສິ່ງທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ວ່າ ວິຊາຕ່ຳ“ເດຍຣັດສານວິຊາ”. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ຕຣັສວ່າ:

“ດວ້ຍເຫດວ່ານັກສາສນາບາງຄົນ, ໃນຂະນະທີ່ໄດ້ຮັບອາຫານ ຖວາຍໂດຍບຸກຄົນຜູ້ມີສັດທາ, ດຳລົງຊີວິດຂອງພວກເຂົາຢູ່ດວ້ຍ ເດຍຣັດສານວິຊາເຊັ່ນນັ້ນ, ການດຳລົງຊີວິດແບບມິດສາຊີບເຊັ່ນນັ້ນຄື ເປັນໝໍດູລາຍມື, ດູຂີ້ແມງວັນ ໄຝ່ປານ, ທຳນາຍຄວາມຝັນ…. ເປັນຜູ້ນຳໂຊກດີ ແລະ ໂຊກຮ້າຍ… ຊອກຫາສະຖານທີ່ທີ່ເປັນມຸງຄຸນ ເພື່ອສ້າງອາຄານບ້ານເຮືອນ, ພຣະສະມະນະໂຄດົມ ເວັ້ນຈາກເດຍ ຣັດສານວິຊານັ້ນແລ້ວ, ນັ້ນຄືການດຳລົງຊີວິດທີ່ເປັນມິດສາຊີບ.”

D.I, 9-12

ຄຳຖາມ: ຄັນຊັ້ນ ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈິ່ງຍັງປະຕິບັດ ແລະ ເຊື່ອໃນສິ່ງນັ້ນຢູ່?
ຄຳຕອບ: ເນື່ອງມາຈາກຄວາມໂລພ, ຄວາມຢ້ານ ແລະ ອະວິຊຊາ (ຄວາມບໍ່ຮູ້ຈິງ). ເມື່ອໃດທີ່ຄົນເຮົາເຂົ້າໃຈໃນຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າຫົວໃຈທີ່ ບໍລິສຸດນັ້ນ ສາມາດປົກປັກຮັກສາເຂົາໄດ້ດີກວ່າສິ້ນສວ່ນນ້ອຍໆຂອງເຈ້ຍ, ໝາກຫຼອດ ແລະ ຄາຖາ ແລະ ເຂົາກໍຈະບໍ່ເພິ່ງພາສິ່ງນັ້ນອີກ. ໃນຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ, ມີຄວາມຊື່ສັດ, ຄວາມກະຣຸນາ, ຄວາມເຂົ້າໃຈ, ຄວາມອົດທົນ, ການໃຫ້ອະໄພ, ຄວາມເອື້ອເຟື້ອເພື່ອແຜ່, ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ການມີສີລະທັມມ໌ ອື່ນໆທີ່ດີທີ່ສາມາດຄຸ້ມຄອງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທ່ານພົບກັບຄວາມຈະເລີນຢ່າງແທ້ຈິງ.

ຄຳຖາມ: ແຕ່ເຄື່ອງລາງຂອງຂັງບາງອັນກໍໃຊ້ການໄດ້ ບໍ່ແມ່ນບໍ?
ຄຳຕອບ: ອາຕະມາຮູ້ຈັກກັບຄົນຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ດວ້ຍການຂາຍເຄື່ອງລາງຂອງຂັງ. ລາວປະກາດວ່າ ຂອງຂັງຂອງລາວສາມາດໃຫ້ຄວາມໂຊກດີ, ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ລາວຮັບປະກັນວ່າທ່ານສາມາດຖືກຫວຍຮາງວັນທີໜຶ່ງ. ແຕ່ຖ້າລາວເວົ້າຈິງ ແລ້ວ ເປັນຫຍັງລາວຈິ່ງບໍ່ເປັນເສດຖີເອງ. ຖ້າຫາກວ່າຂອງຂັງລາວເປັນຈິງແທ້, ເປັນຫຍັງລາວຈິ່ງບໍ່ຖືກຫວຍອາທິດຕໍ່ອາທິດ? ຄວາມໂຊກດີຢ່າງດຽວທີ່ລາວມີ ນັ້ນຄືຍັງມີຄົນທີ່ໂງ່ພໍ ທີ່ຈະໄປຊື້ເຄື່ອງລາງຂອງຂັງລາວ.

Read more...

ຄຳຖາມ: ຂ້ານ້ອຍມັກໄດ້ຍິນເລື້ອຍໆເລື່ອງທັມມະກ່ຽວກັບ ປັນຍາ ແລະ ຄວາມກະຣຸນາ. ສອງຄຳນີ້ ມີຄວາມໝາຍແນວໃດ?
ຄຳຕອບ: ບາງສາສນາເຊື່ອວ່າ ຄວາມກະຣຸນາ ຫຼື ຄວາມຮັກ (ສອງຄຳສັບນີ້ ຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍ) ວ່າເປັນຄຸນນະທັມມ໌ທີ່ສຳຄັນທາງສາສນາ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ ຄວາມສົນໃຈກ່ຽວກັບ ປັນຍາ ເທົ່າທີ່ຄວນ. ຜົນທີ່ຕາມມາກໍຄື ພວກເຂົາລົງເອີຍດວ້ຍ ການເປັນຄົນໃຈດີທີ່ໂງ່, ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມເມດຕາ ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນທັມມະ ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼື ບໍ່ເຂົ້າໃຈເລີຍ. ຍັງມີລະບົບຄວາມຄິດແບບອື່ນອີກ ເຊັ່ນ ວິທະຍາສາດ, ເຊື່ອກັນວ່າ ປັນຍາ ສາມາດພັດທະນາໄດ້ດີທີ່ສຸດ ເມື່ອອາລົມຕ່າງໆ ລວມທັງຄວາມກະຣຸນາຖືກລະເລີຍ. ຜົນທີ່ຕາມມາກໍຄື ວິທະຍາສາດມີເຈຕະນາ ທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມສົນໃຈໃນຜົນທີ່ອອກມາ ແລະ ລືມໄປວ່າ ວິທະຍາສາດ ແມ່ນສິ່ງທີ່ ຮັບໃຊ້ມະນຸດ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວບຄຸມ ຫຼື ຢູ່ເໜືອມະນຸດ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ນັກວິທະຍາສາດ ໄດ້ນຳໃຊ້ທັກສະຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃນການ ພັດທະນາລະເບີດນິວເຄຼຍ, ເຊື້ອໂຣຄສົງຄາມ ແລະ ອື່ນໆອີກໄດ້ຢ່າງໃດ? ພຣະພຸດທະສາສນາສອນວ່າ ເພື່ອຢາກເປັນຄົນທີ່ສົມດູນແທ້ຈິງ ແລະ ສົມບູນແບບ, ທ່ານຈະຕ້ອງພັດທະນາທັງສອງຢ່າງ ຄື ປັນຍາ ແລະ ຄວາມກະຣຸນາ.

ຄຳຖາມ: ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ອີງຕາມພຣະພຸດທະສາສນາ, ປັນຍາ ແມ່ນຫຍັງ?
ຄຳຕອບ: ປັນຍາທີ່ສູງສຸດຄືການຮູ້ແຈ້ງໃນຄວາມຈິງທຸກຢ່າງວ່າ ທຸກສະພາວະທັມມ໌ (ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ) ແມ່ນບໍ່ສົມບູນແບບ, ເປັນອະນິຈຈັງ, ແລະ ບໍ່ມີຕົວຕົນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈເຊັ່ນນີ້ ເປັນຄວາມຫຼຸດພົ້ນຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ນຳໄປສູ່ຄວາມປອດໄປ ແລະ ຄວາມສຸຂຢ່າງຍິ່ງ ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ ນິພພານ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ບໍ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຫຼາຍຢ່າງກ່ຽວກັບປັນຍາລະດັບນີ້. ມັນຍັງບໍ່ທັນແມ່ນ ປັນຍາ ແທ້ ຖ້າຫາກວ່າເຮົາເຊື່ອແບບງ່າຍໆໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຖືກເລົ່າສູ່ຟັງ. ປັນຍາ ທີ່ແທ້ຈິງ ຄືການເຫັນໂດຍກົງ ແລະ ເຂົ້າໃຈດວ້ຍຕົນເອງ. ຖ້າຢູ່ໃນລະດັບນີ້ແລ້ວ, ປັນຍາ ຄືການເປີດໃຈກວ້າງຫຼາຍກວ່າການປິດໃຈບໍ່ຍອມຮັບຟັງ, ການຟັງຄວາມຄິດເຫັນ ຂອງຄົນອື່ນ ຫຼາຍກວ່າການເປັນຄົນຈິດໃຈຄັບແຄບ; ສຳຫຼວດກວດກາຂໍ້ມູນຄວາມຈິງ ທີ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ, ຫຼາຍກວ່າການເອົາຫົວໝົ້ນຂີ້ຊາຍ(ປຸຖຸຊົນໝົ້ນປ່າ); ບໍ່ຕົກເປັນທາດຂອງຄວາມຮູ້ສຶກສວ່ນຕົວ ແທນທີ່ຈະມີຄວາມລຳອຽງ; ໃຊ້ເວລາ ກ່ຽວກັບຄວາມຄິດເຫັນ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ ແທນທີ່ຈະຮັບເອົາອາລົມທີ່ມັນເກີດຂື້ນມາ ທັນທີໂລດ. ກຽມພ້ອມສະເໝີທີ່ຈະປ່ຽນແປງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ເມື່ອຄວາມຈິງ ທີ່ເຫັນວ່າຂັດແຍ້ງນັ້ນຖືກນຳສະເໜີ, ນັ້ນຄື ປັນຍາ. ບຸກຄົນທີ່ເຮັດແນວນີ້ໄດ້ ແນ່ນອນ ວ່າເປັນຄົນສະຫຼາດ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍຈະນຳມາເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ. ຫົນທາງທີ່ເຊື່ອພຽງແຕ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາມັນງ່າຍ. ສຳລັບຫົນທາງຂອງພຣະພຸດ ທະສາສນາ ແມ່ນຕ້ອງການກຳລັງໃຈ, ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມຜ່ອນສັ້ນຜ່ອນຍາວ ແລະ ຄວາມສະຫຼຽວສະຫຼາດ.

ຄຳຖາມ: ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າ ມີພຽງຄົນສວ່ນນ້ອຍທີ່ສາມາດເຮັດແນວນີ້ໄດ້. ຈຸດປະສົງຂອງພຣະພຸດທະສາສນາຢູ່ໃສ ຖ້າຫາກວ່າມີພຽງຄົນສວ່ນນ້ອຍປະຕິບັດ?
ຄຳຕອບ: ມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ຍັງບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະຕຽມພ້ອມຕໍ່ສັຈຈະທັມມ໌ທາງ ພຣະພຸດທະສາສນາ. ແຕ່ຖ້າຫາກວ່າບາງຄົນຍັງບໍ່ທັນເຂົ້າໃຈໃນຄຳສອນຂອງ ພຣະພຸດທະເຈົ້າໃນປັດຈຸບັນ ພວກເຂົາອາດມີວຸດທິພາວະພຽງພໍໃນຊາດໜ້າ ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຕື່ມອີກ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຍັງມີຫຼາຍຄົນ ພຽງແຕ່ຟັງຄຳສອນ ທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ການໃຫ້ກຳລັງໃຈ, ກໍສາມາດມີຄວາມເຂົ້າໃຈເພີ່ມຂື້ນ. ແລະ ອາດຈະເປັນຍ້ອນເຫດຜົນນີ້ເອງ ຊາວພຸດຈິ່ງມີຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງອອ່ນໂຍນ ແລະ ງຽບສະຫງົບ ເພື່ອແບ່ງປັນຄວາມຮູ້ໃນພຣະພຸດທະສາສນາກັບຄົນອື່ນ. ພຣະພຸດທະເຈົ້າສອນພວກເຮົາດວ້ຍຄວາມມີພຣະມະຫາກະຣຸນາທິຄຸນ ແລະ ເຮົາກໍຄວນຈະສອນຄົນອື່ນ ດວ້ຍຄວາມກະຣຸນາເຊັ່ນດຽວກັນ.

ຄຳຖາມ: ອີງຕາມພຣະພຸດທະສາສນາ, ແມ່ນຫຍັງຄື ຄວາມກະຣຸນາ ?
ຄຳຕອບ: ພຽງແຕ່ຄືກັນກັບປັນຍາ ທີ່ກວມເອົາເຖິງຄວາມສະຫຼາດ ແລະ ຄວາມ ເຂົ້າໃຈໃນທຳມະຊາດ, ຄວາມກະຣຸນາ ລວມເອົາທັງພາກສວ່ນຂອງອາລົມ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກ. ເໝືອນກັບປັນຍາ, ຄວາມກະຣຸນາ ມັນກໍແມ່ນຄຸນສົມບັດພິເສດ ຂອງມະນຸດ. ຄວາມກະຣຸນາ compassion ມາຈາກສອງຄຳ co ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ດວ້ຍກັນ together” ແລະ passion ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຄວາມຮູ້ສຶກຢ່າງແຮງກ້າ a strong feeling”. ນີ້ຄືຄວາມໝາຍຂອງ ຄວາມກະຣຸນາ. ເມື່ອພວກເຮົາເຫັນ ຄົນອື່ນຕົກທຸກຂ໌ໄດ້ຍາກ ເຮົາຮູ້ສຶກໄດ້ໃນຄວາມທຸກຂ໌ນັ້ນ ຄືກັນກັບວ່າມັນແມ່ນ ຄວາມທຸກຂ໌ເຮົາ, ແລະ ພະຍາຍາມທີ່ຈະກຳຈັດ ຫຼື ແບ່ງເບົາຄວາມທຸກຂ໌ ຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອນັ້ນແຫຼະຄື ຄວາມກະຣຸນາ. ດວ້ຍຄວາມປາຖນາດີ ຂອງມວນມະນຸດ, ແລະດວ້ຍຄຸນນະສົມບັດຂອງພຣະພຸດທະອົງຄ໌ທຸກປະການ ເຊັ່ນ ການແບ່ງປັນ, ຄວາມພ້ອມທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມສະບາຍ, ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ, ຄວາມຫວ່ງໄຍ ແລະ ໃສ່ໃຈ- ສິ່ງທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ ຄືການສະແດງອອກເຊິ່ງ ຄວາມກະຣຸນາ. ທ່ານຈະສັງເກດເຫັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ ໃນຄົນທີ່ມີ ຄວາມກະຣຸນາ, ຄວາມຫວ່ງໄຍ ແລະ ຄວາມຮັກຕໍ່ຄົນອື່ນ ມີເຄົ້າກຳເນີດມາຈາກຄວາມຫວ່ງໄຍ ແລະ ຄວາມຮັກສຳລັບຕົນເອງ. ພວກເຮົາສາມາດເຂົ້າໃຈຄົນອື່ນໄດ້ຢ່າງດີທີ່ສຸດ ເມື່ອໃດທີ່ເຮົາເຂົ້າໃຈຕົນເອງຢ່າງຖ່ອງແທ້. ພວກເຮົາ ຈະຮູ້ວ່າສິ່ງໃດດີທີ່ສຸດ ສຳລັບຄົນອື່ນ ເມື່ອພວກເຮົາຮູ້ວ່າສິ່ງໃດດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກເຮົາເອງ. ພວກເຮົາ ສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້ສຳລັບຄົນອື່ນ ເມື່ອພວກເຮົາຮູ້ສຶກສຳລັບຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນທາງພຣະພຸດທະສາສນາ, ການພັດທະນາຈິຕໃຈຂອງຕົນຈິ່ງເບັ່ງບານຢ່າງເປັນ ທຳມະຊາດສູ່ຄວາມຫວ່ງໄຍໃນຄວາມສະຫວັດດີການຂອງຄົນອື່ນ. ຊີວິດຂອງ ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ເປັນແບບຢ່າງທີ່ດີຕໍ່ກັບການປະຕິບັດແບບນີ້. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ໃຊ້ເວລາຫົກປີໃນການສະແຫວງຫາຄວາມເປັນຢູ່ທີ່ດີຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ກໍໄດ້ນຳປະໂຫຍດສູ່ມວນມະນຸດຊາດ.

ຄຳຖາມ: ທ່ານກຳລັງເວົ້າວ່າພວກເຮົາສາມາດຊວ່ຍເຫຼືອຄົນອື່ນໄດ້ຢ່າງດີ ຫຼັງຈາກທີ່ພວກເຮົາສາມາດເປັນທີ່ເພິ່ງຂອງຕົນໄດ້ແລ້ວ. ນັ້ນມັນບໍ່ເປັນການ ເຫັນແກ່ຕົວຈັກໜ່ອຍບໍ?
ຄຳຕອບ: ຕາມປົກກະຕິ ພວກເຮົາເຫັນຄວາມເສຍສະລະຕົນເອງ, ແລ້ວຫວ່ງໄຍ ຄົນອື່ນທີຫຼັງ, ນີ້ມັນກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຄື ຫວ່ງໄຍຕົນເອງ ກ່ອນຈະ ຫວ່ງໄຍຄົນອື່ນ. ພຣະພຸດທະສາສນາ ບໍ່ເຫັນອັນໃດອັນໜຶ່ງ ຫຼື ອັນອື່ນ ໃນນັ້ນ ແຕ່ແທນທີ່ຈະນ້ອມໄປຕາມທັງສອງຢ່າງນັ້ນ. ຄວາມໃສ່ໃຈໃນຕົນເອງຢ່າງອັດສະ ຣິຍະ ກໍຈະຄ່ອຍໆພັດທະນາໄປສູ່ການຫວ່ງໄຍ ໃສ່ໃຈຄົນອື່ນດວ້ຍຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ຄົນອື່ນກໍເຊັ່ນດຽວກັນກັບຕົນເອງ. ນີ້ເອີ້ນວ່າ ຄວາມກະຣຸນາ ຢ່າງສະຫຼາດ. ຄວາມກະຣຸນາ ເປັນອັນຍະມະນີທີ່ງົດງາມໃນຈອມມົງກຸດແຫ່ງຄຳສອນຂອງ ພຣະພຸດທະເຈົ້າ.

Read more...