The Light of Dharma

ດອກບົວສີ່ເຫຼົ່າ ຄືສັນຍາລັກຂອງພູມປັນຍາ ແລະການເຂົ້າເຖິງທັມ. ຊາວພຸດທົ່ວໄປ ຜູ້ທີ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນຮູບພາບພຣະພຸດທະອົງນັ່ງຢູ່ແຄມສະນ້ຳ ແລະຂ້າງໜ້າມີ ດອກບົວພົ້ນຂື້ນມາ ກໍອາດຈະເຂົ້າໃຈໂລດວ່າ ນັ້ນແມ່ນຕອນທີ່ພຣະພຸດທະອົງ ພິຈາລານາ ດອກບົວສີ່ເຫຼົ່າ. ກ່ອນຈະມີການພິຈາລະນາດອກບົວສີ່ເຫຼົ່ານີ້ ກໍເນື່ອງຈາກວ່າ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ແລ້ວ ໄດ້ສະເຫວີຍວິມຸດຕິສຸກຢູ່ສະຖານທີ່ສັດຕະມະຫາສະຖານ ຕະຫຼອດໄລຍະ ໔໙ ວັນ ແລ້ວພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ທັມມະທີ່ພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ນັ້ນ ເລິກເຊິ່ງຄຳພີລະພາບ ຍາກທີ່ບຸກຄົນທົ່ວໄປຈະໄດ້ເຂົ້າເຖິງໄດ້ ເນື່ອງຈາກວ່າ ເປັນທັມມະທີ່ທວນກະແສແຫ່ງກິເລດຂອງມະນຸດ ຈິ່ງມີຄວາມດຳລິໃນໃຈວ່າ ຈະບໍ່ຊົງສະແດງທັມ ເມື່ອເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ຈິ່ງຮ້ອນຮອດທ້າວສະຫັມປະຕິພຣົມ ຈິ່ງໄດ້ສະເດັດລົງມາອາລາດທະນາພຣະພຸດທະອົງໃຫ້ຊົງສະແດງທັມເພື່ອໂປດເວໄນຍະສັດໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກວັດຕະສົງສານ ໂດຍເຫດທີ່ວ່າ ທັມມະທີ່ພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ນັ້ນ ຖ້າບໍ່ນຳໄປເຜີຍແຜ່ກໍຈະບໍ່ເກີດປະໂຫຍດຫຍັງຫຼາຍ ພຽງແຕ່ຈະເປັນປະໂຫຍດແກ່ພຣະພຸດທະອົງເອງທໍ່ນັ້ນ.

ອີງຕາມຄຳພີບຸກຄະລະບັນຍັດ(ບັນຍັດຄວາມໝາຍຂອງບຸກຄົນປະເພດຕ່າງໆ ຕາມຄຸນນະທັມ ທີ່ມີຢູ່ໃນບຸກຄົນນັ້ນ) ແລະອັງຄຸດຕະຣະນິກາຍ ເມື່ອພຣະພຸດທະອົງໄດ້ຮັບອາລາດທະນາ ແລ້ວ ຈິ່ງໄດ້ພິຈາລະນາເຫັນວ່າ ມະນຸດທົ່ວໄປ ເມື່ອ ຈຳແນກປະເພດອອກແລ້ວມີຢູ່ ໔ ຈຳພວກ ອຸປະມາເໝືອນດອກບົວ ໔ ເຫຼົ່າ ໄດ້ຈຳແນກໄວ້ດັ່ງນີ້

໑.ອຸຄຄະຕິຕັນຍູ
໒.ວິປະຈິຕັນຍູ
໓.ເນີຍຍະ
໔.ປະທະປະຣະມະ

ອຸຄຄະຕິຕັນຍູ ປຽບເໝືອນດອກບົວທີ່ພົ້ນນ້ຳ ແລະເບັ່ງບານລໍຮັບແສງອາທິດແລ້ວ
ໝາຍເຖິງບຸກຄົນຜູ້ມີໂອກາດພົບພຣະພຸດທະເຈົ້າ ຫຼື ພຸດທະສາວົກ ແລະເມື່ອໄດ້ຟັງຫົວຂໍ້ທັມພຽງສັ້ນໆ ກໍສາມາດໄດ້ບັນລຸທັມຕາມສົມຄວນ ເໝືອນດັ່ງພຣະອັດສະສິ ກ່າວທັມມະສັ້ນໆຕໍ່ອຸປະຕິດສະ(ພຣະສາຣິບຸດຕອນຍັງບໍ່ທັນບວດ) ຫົວຂໍ້ທັມນັ້ນໄດ້ແກ່ ທັມໃດເກດແຕ່ເຫດ ພຣະຕະຖາຄົດ ຊົງສະແດງເຫດແລະວິທີທາງດັບເຫດແຫ່ງທັມນັ້ນ ພຽງແຕ່ກ່າວເທົ່ານີ້ເອງ ອຸປະຕິດສະ ກໍໄດ້ບັນລຸເປັນໂສດາບັນ ຫຼື ອະຣິຍະບຸກຄົນຂັ້ນທຳອິດໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ແລະຖ້າຈະເວົ້າໃຫ້ບຸກຄົນທົ່ວໄປຟັງພຽງຫົວຂໍ້ສັ້ນໆນີ້ ກໍບໍ່ໝາຍຄວາມວ່າ ຈະໄດ້ບັນລຸຄືເພິ່ນໂລດ ເນື່ອງຈາກວ່າ ປາຣະມີທັມຂອງເພິ່ນກັບຂອງພວກເຮົາແຕກຕ່າງກັນ. ອຸປະຕິດສະ ຫຼື ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂະໜານນາມວ່າ ພຣະສາຣິບຸດ ອັກຄະສາວົກຂອງພຣະພຸດທະອົງ ອາດໄດ້ສ້າງສົມສາວະກະປາຣະມີຍານ (ສ້າງປາຣະມີເພື່ອເປັນສາວົກພຣະພຸດທະເຈົ້າ) ມາຫຼາຍພົບຫຼາຍຊາດ ຈິ່ງໄດ້ບັນລຸທັມໄວປານນັ້ນ ສະນັ້ນ ການເຂົ້າເຖິງທັມພຽງກ່າວຫົວຂໍ້ສັ້ນໆແບບນີ້ ບໍ່ແມ່ນວິໄສຂອງໝົດທຸກຄົນ ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຜູ້ມີປາຣະມີພຽງພໍ ຖ້າຈະກ່າວສັ້ນໆໃຫ້ເຂົ້າໃຈນັ້ນ ແມ່ນໄດ້ ແຕ່ກໍພຽງກ່າວໃນໃຈວ່າ “ ອໍ ອໍ” ເພື່ອສະແດງເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈ ແຕ່ຂ້າງໃນໃຈນັ້ນ ຍັງບໍ່ທັນ ຫຼຸດພົ້ນຫຼືບັນລຸອັນໃດເລີຍ ເພາະຄວາມເຂົ້າໃຈ ກັບການໄດ້ສຳຜັດກັບສະພາວະທັມທີ່ເກີດຂື້ນ ພາຍໃນໃຈຈິງນັ້ນ ແມ່ນແຕກຕ່າງກັນ ແມ່ນແຕ່ພຣະສາຣິບຸດ ເມື່ອເຂົ້າເຖິງທັມຂັ້ນທຳອິດ ແລ້ວ ກໍຍັງໄດ້ບວດ ແລ້ວຈະເລີນວິປັດສະນາຕື່ມອີກຈິ່ງໄດ້ບັນລຸເຖິງ ຄວາມເປັນພຣະອະຣະ ຫັນ ຕັດສິ້ນອາສາວະກິເລດເຄື່ອງຮ້ອຍຮັດພັນທະນາການທັງປວງ ສິ້ນຊາດ ສິ້ນພົບໄດ້. ບຸກຄົນປະເພດ ອຸຄຄະຕິຕັນຍູ ນີ້ແມ່ນຫາຍາກໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ແຕ່ບຸກຄົນ ຜູ້ທີ່ຫົວໄວ ໄອຄິວສູງ ເກັ່ງຄິດໄລ່ ເຂົ້າໃຈໃນທິດສະດີ ຈື່ຈຳໄດ້ດີນັ້ນ ແມ່ນຍັງມີຫຼາຍ ແຕ່ການເຂົ້າໃຈ ແບບນັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ທັນແມ່ນອີກວິຖີທາງດັບທຸກໄດ້.

ບຸກຄົນປະເພດທີສອງ ຄື ວິປະຈິຕັນຍູ ເປັນບຸກຄົນອຸປະມາເໝືອນດອກບົວທີ່ພົ້ນຈາກໜ້ານ້ຳ ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນບານ ບຸກຄົນປະເພດນີ້ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະບໍ່ໄດ້ບັນລຸທັມທັນທີໂລດ ເມື່ອໄດ້ຮັບຟັງ ຫົວຂໍ້ທັມສັ້ນໆ ແຕ່ເມື່ອມີການອະທິບາຍຂະຫຍາຍຄວາມຕື່ມໃຫ້ແຈ່ມແຈ້ງ ແລະພິດສະດານ ອອກໄປອີກ ກໍຈະສາມາດບັນລຸມັກຜົນນິບພານໄດ້. ເຊັ່ນໃນສະໄໝພຣະພຸດທະອົງຕັດສະຮູ້ ໃໝ່ໆ ແລ້ວເດີນທາງໄປເທສະໜາສັ່ງສອນໃຫ້ປັນຈະວັກຄີທັງຫ້າ (ພຣະລືສີຫ້າອົງທີ່ບວດ ແລະຕິດຕາມພຣະພຸດທະເຈົ້າ ມີ ວັບປະ, ພັດທິຍະ, ມະຫານາມະ, ອັດສະຊິ ແລະ ໂກນດັນຍະ) ໃນຈຳນວນພຣະລືສີຫ້າອົງນີ້ ເມື່ອເຂົ້າໃຈໃນທັມຈິ່ງໄດ້ຂໍບວດເປັນພຣະສົງ ຫຼື ບວດເປັນຄູບາໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ໜຶ່ງໃນຈຳນວນຫ້າອົງ ທ່ານອັນຍາໂກນດັນຍະ ໄດ້ດວງຕາເຫັນທັມກ່ອນໝູ່ ພຽງແຕ່ພຣະພຸດທະອົງໄດ້ກ່າວເຖິງອະຣິຍະສັຈຈ໌ສີ່ (ຄວາມຈິງ ອັນປະເສີດສີ່ຢ່າງ) ແລະອະຣິຍະມັກຄ໌ມີອົງແປດ ໃນປະຖົມເທສະໜາເທົ່ານັ້ນ ແລະໄດ້ຂໍບວດ ເປັນພຣະສົງໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາກ່ອນໝູ່ ນອກຈາກນັ້ນ ຍັງຕ້ອງໄດ້ຟັງບົດ ເທສະໜາ ກັນໜຶ່ງ ຫຼື ສູດໜຶ່ງຕື່ມອີກ ຊື່ວ່າ ອະນັດຕະລັກຂະນະສູດ ພາຍຫຼັງ ໕ ວັນຕໍ່ມາ ຈິ່ງໄດ້ບັນລຸ ທັມເຖິງຄວາມເປັນພຣະອະຣະຫັນ ອັນນີ້ ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ບຸກຄົນຂັ້ນ ວິປະຈິຕັນຍູນີ້ ຈະຕ້ອງໄດ້ສະແດງແຈກແຈງຄວາມໝາຍໃຫ້ລະອຽດໄປຕື່ມອີກ ຈິ່ງຈະເຂົ້າເຖິງ ສັດຈະທັມ ແຫ່ງຄວາມພົ້ນທຸກໄດ້ ແລະການໄດ້ບັນລຸເປັນພຣະອະຣະຫັນນັ້ນ ກໍບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ປັນຍາຂອງແຕ່ລະອົງຈະເທົ່າກັນອີກ ຄວາມມີປະຕິພານໄຫວພິບ ຍ່ອມແຕກຕ່າງກັນ ອັນນີ້ກໍເນື່ອງມາຈາກການສ້າງສົມປາຣະມີທັມມາແຕກຕ່າງກັນ ແຕ່ຄວາມເປັນພຣະອະຣະຫັນ ເທົ່າທຽມກັນຢູ່ທີ່ຄວາມສິ້ນ ໄປແຫ່ງອາສາວະກິເລດ ນັ້ນແມ່ນເທົ່າທຽມກັນ ຖ້າຈະອຸປະມາວ່າ ສົມມຸດໃນໂລກນີ້ ມີສາຂາວິຊາຮຽນພຽງວິຊາດຽວ ຄືວິຊາດັບທຸກ ເມື່ອບຸກຄົນພົ້ນທຸກແລ້ວ ດ້ວຍໃຈທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ ຫຼືເຖິງຄວາມເປັນ ພຣະອະຣະຫັນ ແມ່ນເທົ່າກັບຂັ້ນ ໄດ້ປະຣິນຍາເອກ ແລະກໍບໍ່ຈຳເປັນຈະຕ້ອງຮຽນອີກໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ເພິ່ນເອີ້ນວ່າ ເປັນ ອະເສຂະບຸກຄົນ ຄືຄົນທີ່ບໍ່ມີພາລະທີ່ຈະຕ້ອງຮຽນ ຫຼືຈັດການກັບກິເລດ ຂອງຕົນອີກແລ້ວ ມີແຕ່ພຽງແຕ່ໜ້າທີ່ໆຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຄື ການເຮັດປະໂຫຍດເພື່ອຄົນອື່ນ ເຊັ່ນເທສະໜາສັ່ງສອນໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຮູ້ເຫັນທັມຕາມສົມຄວນແກ່ທັມ.

ເນີຍຍະ ຫຼື ອ່ານວ່າ ໄນຍະ ບຸກຄົນປະເພດນີ້ ປຽບເໝືອນດອກບົວທີ່ຍັງຢູ່ໃນນຳ ໂຊກດີແນ່ ແຕ່ວ່າ ມີໂອກາດພົ້ນຈາກຕົມໃນພື້ນນ້ຳແລ້ວ ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຫວິດຈາກການເປັນອາຫານ ຂອງປາທີ່ລອຍໄປມາ ປານັ້ນປຽບເໝືອນກິເລດ ທີ່ຈະມາສວບກືນກິນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ ບຸກຄົນ ທີ່ເປັນ ໄນຍະບຸກຄົນ ເຖິງແມ່ນວ່າ ຈະເກີດມາມີໂອກາດຮຽນຮູ້ ພົບພຣະພຸດ ທະສາສະໜາ ເໝືອນພວກເຮົາໃນຍຸກນີ້ ໄດ້ຮຽນທິດສະດີ ຫຼືໄດ້ຟັງທັມແລ້ວຍັງຈະ ຕ້ອງໄດ້ເຮັດວຽກ ໜັກຕື່ມອີກ ຄືການຝຶກຝົນຈິດໃຈ ເຊັ່ນຝຶກວິປັດສະນາກັມມະຖານເປັນຕົ້ນ ຈິ່ງຈະຫຼຸດພົ້ນຈາກ ຄວາມທຸກເຖິງສຸກທີ່ເປັນນິບພານທັມໄດ້ ແຕ່ຖ້າພຽງແຕ່ຟັງທັມ ແລະສຶກສາທັມ ກໍຈະໄດ້ ປະໂຫຍດຢູ່ເຊັ່ນກັນຄື ຈະກາຍເປັນຊາວພຸດທີ່ດີ ເຂົ້າໃຈໃນ ທັມມະທີ່ດີ ນີ້ກໍເປັນການເຂົ້າເຖິງສັດຈະທັມອີກຂັ້ນໜຶ່ງ ແຕ່ຍັງບໍ່ທັນແມ່ນເປົ້າໝາຍ ສູງສຸດຂອງການບັນລຸທັມ ເພາະທັມມະນັ້ນມີຫຼາຍຂັ້ນ ແລະກິເລດຂອງມະນຸດນັ້ນ ກໍມີຫຼາຍຂັ້ນ ມີຂັ້ນຫຍາບ, ຂັ້ນກາງ ແລະຂັ້ນລະອຽດ. ສະນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີ ຄົນເຂົ້າໃຈທັມມະ ພາກທິດສະດີຫຼາຍພຽງໃດກໍຕາມ ເຊັ່ນພຣະສົງ ທີ່ຮຽນຈົບປະໂຫຍດ ໙ (ການສຶກສາ ຂັ້ນສູງສຸດໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ) ຈື່ຈຳພຣະໄຕປິດົກໄດ້ ແລະແຕກສານໃນພາສາ ບາລີໄດ້ ເທສະໜາສັ່ງສອນອອກຕົນຍາດໂຍມ ໄດ້ຢ່າງມີໄຫວພິບປະຕິພານດີຍອດຢ້ຽມ ພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ນັ້ນກໍບໍ່ ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຜູ້ເທດນັ້ນໝົດກິເລດແລ້ວເວັ້ນ ເສຍແຕ່ວ່າ ເພິ່ນທັງຮຽນພາກທິດສະດີ ແລະປະຕິບັດທັມພ້ອມ (ການປະຕິບັດທັມໝາຍເຖິງການ ເຂົ້າຝຶກສະມະຖະ ແລະວິປັດສະນາກັມມະຖານ) ແລະແນ່ນອນໃນເວລາຝຶກຕົວ ຈິງກັບ ການຮຽນໃນຫ້ອງຮຽນ, ການອ່ານ ມານັ້ນ ແມ່ນແຕກຕ່າງກັນ ເນື່ອງຈາກວ່າ ການ ຮຽນພາກທິດສະດີ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບບຸກຄົນ ທີ່ໄດ້ເຫັນຮູບຂອງຊ້າງ ທີ່ມີຄົນຖ່າຍຮູບມາໄວ້ ແຕ່ບໍ່ເຄີຍເຫັນຊ້າງຕົວຈິງຈັກເທື່ອ ເມື່ອໄປ ເຫັນຕົວຈິງແລ້ວ ຈິ່ງຮູ້ວ່າຊ້າງເປັນໂຕຈັ່ງໃດ ແລະບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບທ່ານໝໍທີ່ຮູ້ວ່າ ອາການພະຍາດນັ້ນໆ ມັນມີລັກສະນະເຈັບປວດແບບນັ້ນ ເຊັ່ນເຈັບທ້ອງ ເປັນໄຂ້ຫວັດໃຫຍ່…ພຽງແຕ່ຮູ້ອາການ ແລ້ວໃຊ້ຢາປົວໄດ້ ແຕ່ໝໍເອງບໍ່ເຄີຍ ເປັນພະຍາດນັ້ນ ກໍບໍ່ອາດສຳຜັດຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ແທ້ຈິງຂອງຄວາມເຈັບປວດທຸກທົນ ເວທະນາເໝືອນຄົນໄຂ້ໄດ້ ອີກຕົວຢ່າງ່ໜຶ່ງ ທີ່ຫຼວງພໍ່ໂຕໄດ້ຕອບຄຳຖາມທີ່ມີແມ່ອອກ ມາຖາມວ່າ “ນິບພານແມ່ນຫຍັງ?” ຫຼວງພໍ່ຕອບວ່າ ນິບພານເປັນສິ່ງທີ່ອະທິບາຍໄດ້ຍາກ ສຳຫຼັບບຸກຄົນທີ່ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ສຳຜັດ ສະພາວະທັມຂອງ ນິບພານ ແມ່ນຈະອະທິບາຍໄປ ກໍອາດເຂົ້າໃຈເປັນພຽງ ຈິນຕະນາການ ເວັ້ນເສຍແຕ່ໄດ້ສຳຜັດເອງ ບໍ່ຕ່າງຫຍັງກັບຜູ້ຍິງ ຄົນໜຶ່ງຢາກຮູ້ວ່າ ການໄດ້ຜົວເປັນແນວໃດ ຈົນກ່ວາຜູ້ຍິງຄົນນັ້ນ ຈະໄດ້ຜົວແລ້ວຈິ່ງຈະຮູ້ເອງ (ນີ້ແມ່ນຄຳຂອງຫຼວງພໍ່ໂຕ ພົມມະລັງສີ ໄດ້ຕອບກ່ຽວກັບນິບພານ) ແຕ່ຄຳຕອບນີ້ເປັນ ພຽງຄຳອຸປະມາ ບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າ ນິບພານ ຄື ການເສບສົມ ຫຼືຄວາມສຸກທີ່ໄດ້ ຈາກການເອົາລູກເອົາເມຍເດີ ພໍ່ອອກແມ່ອອກເອີຍ. ດ້ວຍເຫດນີ້ເອງ ໃນພຣະພຸດທະ ສາສະໜາ ຈິ່ງແບ່ງທຸລະໄວ້ສອງຢ່າງຄື ຄັນຖາທຸລະ(ວຽກສຶກສາ) ແລະວິປັດສະນາທຸລະ (ວຽກຝຶກຝົນບຳເພັນພຽນພາວະນາ ຫຼືປະຕິບັດຕົວຈິງ) ແລະແບ່ງຂັ້ນຕອນການສຶກສາອອກ ເປັນ ໓ ຢ່າງຄື : ຂັ້ນປະຣິຍັດ, ປະຕິບັດ ແລະປະຕິເວທະ(ປະຕິເວດ)(ຈະໄດ້ອະທິບາຍ ໂອກາດໜ້າ). ສ່ວນໃຫຍ່ ພວກເຮົາໃນຍຸກປັດຈຸບັນ ດີທີ່ສຸດກໍໄດ້ພຽງແຕ່ເປັນປະເພດ ເນຍຍະ ບຸກຄົນ ຖ້າປາຖະໜາຈະເຂົ້າເຖິງເຊິ່ງອະມະຕະທັມ ກໍຈຳເປັນຈະຕ້ອງໄດ້ຜ່ານການສຶກສາ ທັມມະຢ່າງລະອຽດ ແລະນຳໄປປະຕິບັດວິປັດສະນາກັມມະຖານ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເປັນເດືອນ ເປັນປີ ຫຼາຍເດືອນ ຫຼາຍປີ ຈິ່ງຈະສາມາດເຂົ້າເຖິງມັກຜົນນິບພານໄດ້ ຕາມອຳນາດຂອງບຸນ ປາຣະມີຂອງແຕ່ລະຄົນໄດ້ສ້າງສົມມາ. ບຸກຄົນຈະພວກນີ້ ທ່ານ ເລດີ ຊາຍາດໍ Ledi Sayadaw ວິປັດສະນາຈານ ບູຮານແຫ່ງປະເທດພະມ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ ຖ້າຫາກມີອຸປະນິໄສ ຝຶກຝົນຕົນ ເອງມາແຕ່ປະຖົມໄວ ແລະໃນມັຊຊິມະໄວ ແລ້ວເລັ່ງຄວາມພຽນພາຍໃນ ໗ ວັນກໍຈະ ບັນລຸທັມໄດ້ ແຕ່ຫາກບຸກຄົນນັ້ນ ມາເລີ່ມບຳເພັນພຽນ ຕອນປັດສິມະໄວ (ໄວສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດ) ກໍຈະໄດ້ບັນລຸທັມພຽງລະດັບຕ່ຳລົງມາເທົ່ານັ້ນ ແລະ ດ້ວຍເຫດ ນີ້ເອງ ການກ້າວໄປສູ່ທັມມະ ສູງສຸດໃນພຣະພຸດທະສາສະໜາ ຈິ່ງຕ້ອງການເວລາຂອງ ການບຳເພັນປາຣາມີ ຢ່າງເຕັມປ່ຽມ ນັບແຕ່ຊາດອະດີດຈວບຈົນປັດຈຸບັນ ຈິ່ງຈະສົມບູນ ແລະເໝາະສົມຕໍ່ການໄດ້ມາເຊິ່ງທັມມະວິເສດນັ້ນ.

ປະທະປະຣະມະ ຄືບຸກຄົນທີ່ປຽບເໝືອນດອກບົວທີ່ຍັງຢູ່ໂຄນຕົມໃຕ້ນ້ຳສ່ຽງຕໍ່ການເປັນ ອາຫານຂອງເຕົ່າ ກຸ້ງ ຫອຍ ປູ ປາ ບໍ່ອາດບັນລຸທັມມະວິເສດໄດ້ໃນຊາດນີ້ ແມ່ນວ່າຈະມີ ໂອກາດໄດ້ເກີດມາພົບພຣະພຸດທະສາສະໜາ ໄດ້ສຶກສາແລະບຳເພັນພຽນພຽງ ຢ່າງເຄັ່ງຄັດ ພະຍາຍາມພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ກໍບໍ່ອາດເຖິງທີ່ສຸດແຫ່ງໂມກຂະທັມ (ທັມທີ່ເປັນເຫດ ໃຫ້ຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກທຸກ)ໄດ້ ແຕ່ເຖິງຈະບໍ່ໄດ້ບັນລຸໃນຊາດນີ້ ຜູ້ໝັ່ນຝຶກຝົນຕົນເອງ ໃຫ້ທານ ຈະເລີນພາວະນາ ກໍຈະມີໂອກາດໄປເກີດໃນສຸຄະຕິພົບ ເຊັ່ນ ມະນຸດ ແລະເທວະດາ ແລະມີໂອກາດສ້າງສົມບຸນອີກໃນຊາດຕໍ່ໆໄປ ຈົນກວ່າຈະມີໂອກາດໄດ້ບັນລຸມັກຜົນນິບພານ.

ສະຫຼຸບແລ້ວ ມະນຸດພວກເຮົາສ້າງສົມປາຣະມີມາແຕກຕ່າງກັນ ສະນັ້ນ ຈິ່ງມີພູມປັນຍາ ແລະອຸປະນິໄສແຕກຕ່າງກັນ ແລະການຈະເຂົ້າເຖິງທັມມະຂອງພຣະພຸດທະອົງນັ້ນ ກໍມີຫຼາຍ ລະດັບຕ່າງກັນ ການເຂົ້າໃຈໃນລະດັບໜຶ່ງ ອາດເປັນທີ່ພໍໃຈສຳຫຼັບກິເລດຂອງຄົນໃນ ລະດັບໜຶ່ງ ແຕ່ເມື່ອຫຼົງຕິດຂ້ອງຢູ່ໃນລະດັບນັ້ນ ໂດຍບໍ່ມີກັນລະຍານະມິດມາແນະນຳໃຫ້ ເຂົ້າໃຈຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຫຼືຝຶກຝົນຕື່ມອີກ ກໍເປັນການຍາກທີ່ຈະກ້າວເຂົ້າສູ່ທັມມະທີ່ສູງກວ່ານັ້ນ ຫຼືບໍ່ກໍຫຼົງຜິດຍ້ອນຢຶດຕິດໃນຄວາມສຸກຄວາມພໍໃຈໃນບາງລະດັບ ເຊັ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນ ທີ່ບູຊາກາມາລົມວ່າເປັນຄວາມສຸກຂັ້ນສຸດຍອດໃນສາສະໜາຮິນດູ ກໍຈະບອກວ່າ ກາມະສຸກ (ຄວາມສຸກເກີດຈາກການເສບກາມ) ເປັນນິບພານສຳຫຼັບເຂົາ. ພຣະພຣົມຜູ້ມີຊີວິດຍາວນານ ໃນຊັ້ນພຣົມ ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າຈະສີ້ນອາຍຸໄຂເມື່ອໃດ ກໍຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ສະຫວັນຊັ້ນພຣົມເປັນ ອະມະຕະ ຈົນກວ່າມີພຣະພຸດທະອົງຜູ້ຮູ້ຍິ່ງກວ່ານັ້ນໄປຊີ້ແຈງເທສະໜາໃຫ້ເຂົ້າໃຈ ຈິ່ງເຮັດ ໃຫ້ພຣະພຣົມຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມຢຶດຕິດໃນຊັ້ນພຣົມນັ້ນ. ດອກບົວສີ່ເຫຼົ່ານີ້ ຈິ່ງເປັນ ສັນຍາລັກຂອງປະເພດບຸກຄົນ ນັບແຕ່ຊັ້ນມະນຸດຈົນເຖິງສະຫວັນຊັ້ນສູງສຸດຈົນກວ່າ ຈະເຖິງຄວາມສ້ຽງໄປແຫ່ງອາສາວະໄຂ ຄືກິເລດເຄື່ອງດອງໃນສັນດານ ເຖິງອະມະຕະມະຫານະຄອນນິຣະພານເປັນທີ່ແລ້ວ ຈິ່ງຈະແຄ້ວຄາດຈາກຄວາມທຸກ ອັນເກີດຈາກເກີດຈາກ ຄວາມເກີດ ແກ່ ເຈັບ ຕາຍ ອີກຕໍ່ໄປ.

ຄຳຖາມ: ພຣະພຸດທະເຈົ້າໄດ້ສອນແນວໃດກ່ຽວກັບເວດມົນ ແລະ ການດູມໍ?
ຄຳຕອບ: ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ເຫັນວ່າ ການປະຕິບັດເຊັ່ນ ການດູມໍ, ການໃສ່ ເຄື່ອງລາງຂອງຂັງເພື່ອປ້ອງກັນຕົວ, ການເລືອກສະຖານທີ່ໂຊກດີເພື່ອສ້າງອາຄານ ແລະ ການເລືອກມື້ເລືອກວັນ ເປັນຄວາມເຊື່ອຖືທີ່ບໍ່ຈຳເປັນ ແລະ ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ກໍຊົງຫ້າມສາວົກບໍ່ໃຫ້ປະຕິບັດສິ່ງນັ້ນ. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ຮຽກສິ່ງທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ວ່າ ວິຊາຕ່ຳ“ເດຍຣັດສານວິຊາ”. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ຕຣັສວ່າ:

“ດວ້ຍເຫດວ່ານັກສາສນາບາງຄົນ, ໃນຂະນະທີ່ໄດ້ຮັບອາຫານ ຖວາຍໂດຍບຸກຄົນຜູ້ມີສັດທາ, ດຳລົງຊີວິດຂອງພວກເຂົາຢູ່ດວ້ຍ ເດຍຣັດສານວິຊາເຊັ່ນນັ້ນ, ການດຳລົງຊີວິດແບບມິດສາຊີບເຊັ່ນນັ້ນຄື ເປັນໝໍດູລາຍມື, ດູຂີ້ແມງວັນ ໄຝ່ປານ, ທຳນາຍຄວາມຝັນ…. ເປັນຜູ້ນຳໂຊກດີ ແລະ ໂຊກຮ້າຍ… ຊອກຫາສະຖານທີ່ທີ່ເປັນມຸງຄຸນ ເພື່ອສ້າງອາຄານບ້ານເຮືອນ, ພຣະສະມະນະໂຄດົມ ເວັ້ນຈາກເດຍ ຣັດສານວິຊານັ້ນແລ້ວ, ນັ້ນຄືການດຳລົງຊີວິດທີ່ເປັນມິດສາຊີບ.”

D.I, 9-12

ຄຳຖາມ: ຄັນຊັ້ນ ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈິ່ງຍັງປະຕິບັດ ແລະ ເຊື່ອໃນສິ່ງນັ້ນຢູ່?
ຄຳຕອບ: ເນື່ອງມາຈາກຄວາມໂລພ, ຄວາມຢ້ານ ແລະ ອະວິຊຊາ (ຄວາມບໍ່ຮູ້ຈິງ). ເມື່ອໃດທີ່ຄົນເຮົາເຂົ້າໃຈໃນຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າຫົວໃຈທີ່ ບໍລິສຸດນັ້ນ ສາມາດປົກປັກຮັກສາເຂົາໄດ້ດີກວ່າສິ້ນສວ່ນນ້ອຍໆຂອງເຈ້ຍ, ໝາກຫຼອດ ແລະ ຄາຖາ ແລະ ເຂົາກໍຈະບໍ່ເພິ່ງພາສິ່ງນັ້ນອີກ. ໃນຄຳສອນຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າ, ມີຄວາມຊື່ສັດ, ຄວາມກະຣຸນາ, ຄວາມເຂົ້າໃຈ, ຄວາມອົດທົນ, ການໃຫ້ອະໄພ, ຄວາມເອື້ອເຟື້ອເພື່ອແຜ່, ຄວາມຈົງຮັກພັກດີ ແລະ ການມີສີລະທັມມ໌ ອື່ນໆທີ່ດີທີ່ສາມາດຄຸ້ມຄອງ ແລະ ເຮັດໃຫ້ທ່ານພົບກັບຄວາມຈະເລີນຢ່າງແທ້ຈິງ.

ຄຳຖາມ: ແຕ່ເຄື່ອງລາງຂອງຂັງບາງອັນກໍໃຊ້ການໄດ້ ບໍ່ແມ່ນບໍ?
ຄຳຕອບ: ອາຕະມາຮູ້ຈັກກັບຄົນຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ດວ້ຍການຂາຍເຄື່ອງລາງຂອງຂັງ. ລາວປະກາດວ່າ ຂອງຂັງຂອງລາວສາມາດໃຫ້ຄວາມໂຊກດີ, ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ລາວຮັບປະກັນວ່າທ່ານສາມາດຖືກຫວຍຮາງວັນທີໜຶ່ງ. ແຕ່ຖ້າລາວເວົ້າຈິງ ແລ້ວ ເປັນຫຍັງລາວຈິ່ງບໍ່ເປັນເສດຖີເອງ. ຖ້າຫາກວ່າຂອງຂັງລາວເປັນຈິງແທ້, ເປັນຫຍັງລາວຈິ່ງບໍ່ຖືກຫວຍອາທິດຕໍ່ອາທິດ? ຄວາມໂຊກດີຢ່າງດຽວທີ່ລາວມີ ນັ້ນຄືຍັງມີຄົນທີ່ໂງ່ພໍ ທີ່ຈະໄປຊື້ເຄື່ອງລາງຂອງຂັງລາວ.

Read more...

ຄຳຖາມ: ຂ້ານ້ອຍມັກໄດ້ຍິນເລື້ອຍໆເລື່ອງທັມມະກ່ຽວກັບ ປັນຍາ ແລະ ຄວາມກະຣຸນາ. ສອງຄຳນີ້ ມີຄວາມໝາຍແນວໃດ?
ຄຳຕອບ: ບາງສາສນາເຊື່ອວ່າ ຄວາມກະຣຸນາ ຫຼື ຄວາມຮັກ (ສອງຄຳສັບນີ້ ຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍ) ວ່າເປັນຄຸນນະທັມມ໌ທີ່ສຳຄັນທາງສາສນາ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ໃຫ້ ຄວາມສົນໃຈກ່ຽວກັບ ປັນຍາ ເທົ່າທີ່ຄວນ. ຜົນທີ່ຕາມມາກໍຄື ພວກເຂົາລົງເອີຍດວ້ຍ ການເປັນຄົນໃຈດີທີ່ໂງ່, ເປັນຄົນທີ່ມີຄວາມເມດຕາ ທີ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນທັມມະ ພຽງເລັກນ້ອຍ ຫຼື ບໍ່ເຂົ້າໃຈເລີຍ. ຍັງມີລະບົບຄວາມຄິດແບບອື່ນອີກ ເຊັ່ນ ວິທະຍາສາດ, ເຊື່ອກັນວ່າ ປັນຍາ ສາມາດພັດທະນາໄດ້ດີທີ່ສຸດ ເມື່ອອາລົມຕ່າງໆ ລວມທັງຄວາມກະຣຸນາຖືກລະເລີຍ. ຜົນທີ່ຕາມມາກໍຄື ວິທະຍາສາດມີເຈຕະນາ ທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມສົນໃຈໃນຜົນທີ່ອອກມາ ແລະ ລືມໄປວ່າ ວິທະຍາສາດ ແມ່ນສິ່ງທີ່ ຮັບໃຊ້ມະນຸດ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄວບຄຸມ ຫຼື ຢູ່ເໜືອມະນຸດ. ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ນັກວິທະຍາສາດ ໄດ້ນຳໃຊ້ທັກສະຄວາມສາມາດຂອງພວກເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໃນການ ພັດທະນາລະເບີດນິວເຄຼຍ, ເຊື້ອໂຣຄສົງຄາມ ແລະ ອື່ນໆອີກໄດ້ຢ່າງໃດ? ພຣະພຸດທະສາສນາສອນວ່າ ເພື່ອຢາກເປັນຄົນທີ່ສົມດູນແທ້ຈິງ ແລະ ສົມບູນແບບ, ທ່ານຈະຕ້ອງພັດທະນາທັງສອງຢ່າງ ຄື ປັນຍາ ແລະ ຄວາມກະຣຸນາ.

ຄຳຖາມ: ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ອີງຕາມພຣະພຸດທະສາສນາ, ປັນຍາ ແມ່ນຫຍັງ?
ຄຳຕອບ: ປັນຍາທີ່ສູງສຸດຄືການຮູ້ແຈ້ງໃນຄວາມຈິງທຸກຢ່າງວ່າ ທຸກສະພາວະທັມມ໌ (ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງ) ແມ່ນບໍ່ສົມບູນແບບ, ເປັນອະນິຈຈັງ, ແລະ ບໍ່ມີຕົວຕົນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈເຊັ່ນນີ້ ເປັນຄວາມຫຼຸດພົ້ນຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ນຳໄປສູ່ຄວາມປອດໄປ ແລະ ຄວາມສຸຂຢ່າງຍິ່ງ ເຊິ່ງເອີ້ນວ່າ ນິພພານ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ບໍ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຫຼາຍຢ່າງກ່ຽວກັບປັນຍາລະດັບນີ້. ມັນຍັງບໍ່ທັນແມ່ນ ປັນຍາ ແທ້ ຖ້າຫາກວ່າເຮົາເຊື່ອແບບງ່າຍໆໃນສິ່ງທີ່ເຮົາຖືກເລົ່າສູ່ຟັງ. ປັນຍາ ທີ່ແທ້ຈິງ ຄືການເຫັນໂດຍກົງ ແລະ ເຂົ້າໃຈດວ້ຍຕົນເອງ. ຖ້າຢູ່ໃນລະດັບນີ້ແລ້ວ, ປັນຍາ ຄືການເປີດໃຈກວ້າງຫຼາຍກວ່າການປິດໃຈບໍ່ຍອມຮັບຟັງ, ການຟັງຄວາມຄິດເຫັນ ຂອງຄົນອື່ນ ຫຼາຍກວ່າການເປັນຄົນຈິດໃຈຄັບແຄບ; ສຳຫຼວດກວດກາຂໍ້ມູນຄວາມຈິງ ທີ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ, ຫຼາຍກວ່າການເອົາຫົວໝົ້ນຂີ້ຊາຍ(ປຸຖຸຊົນໝົ້ນປ່າ); ບໍ່ຕົກເປັນທາດຂອງຄວາມຮູ້ສຶກສວ່ນຕົວ ແທນທີ່ຈະມີຄວາມລຳອຽງ; ໃຊ້ເວລາ ກ່ຽວກັບຄວາມຄິດເຫັນ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ ແທນທີ່ຈະຮັບເອົາອາລົມທີ່ມັນເກີດຂື້ນມາ ທັນທີໂລດ. ກຽມພ້ອມສະເໝີທີ່ຈະປ່ຽນແປງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ ເມື່ອຄວາມຈິງ ທີ່ເຫັນວ່າຂັດແຍ້ງນັ້ນຖືກນຳສະເໜີ, ນັ້ນຄື ປັນຍາ. ບຸກຄົນທີ່ເຮັດແນວນີ້ໄດ້ ແນ່ນອນ ວ່າເປັນຄົນສະຫຼາດ ແລະ ໃນທີ່ສຸດກໍຈະນຳມາເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ. ຫົນທາງທີ່ເຊື່ອພຽງແຕ່ທ່ານໄດ້ຍິນມາມັນງ່າຍ. ສຳລັບຫົນທາງຂອງພຣະພຸດ ທະສາສນາ ແມ່ນຕ້ອງການກຳລັງໃຈ, ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມຜ່ອນສັ້ນຜ່ອນຍາວ ແລະ ຄວາມສະຫຼຽວສະຫຼາດ.

ຄຳຖາມ: ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າ ມີພຽງຄົນສວ່ນນ້ອຍທີ່ສາມາດເຮັດແນວນີ້ໄດ້. ຈຸດປະສົງຂອງພຣະພຸດທະສາສນາຢູ່ໃສ ຖ້າຫາກວ່າມີພຽງຄົນສວ່ນນ້ອຍປະຕິບັດ?
ຄຳຕອບ: ມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ຍັງບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະຕຽມພ້ອມຕໍ່ສັຈຈະທັມມ໌ທາງ ພຣະພຸດທະສາສນາ. ແຕ່ຖ້າຫາກວ່າບາງຄົນຍັງບໍ່ທັນເຂົ້າໃຈໃນຄຳສອນຂອງ ພຣະພຸດທະເຈົ້າໃນປັດຈຸບັນ ພວກເຂົາອາດມີວຸດທິພາວະພຽງພໍໃນຊາດໜ້າ ທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຕື່ມອີກ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຍັງມີຫຼາຍຄົນ ພຽງແຕ່ຟັງຄຳສອນ ທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ການໃຫ້ກຳລັງໃຈ, ກໍສາມາດມີຄວາມເຂົ້າໃຈເພີ່ມຂື້ນ. ແລະ ອາດຈະເປັນຍ້ອນເຫດຜົນນີ້ເອງ ຊາວພຸດຈິ່ງມີຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງອອ່ນໂຍນ ແລະ ງຽບສະຫງົບ ເພື່ອແບ່ງປັນຄວາມຮູ້ໃນພຣະພຸດທະສາສນາກັບຄົນອື່ນ. ພຣະພຸດທະເຈົ້າສອນພວກເຮົາດວ້ຍຄວາມມີພຣະມະຫາກະຣຸນາທິຄຸນ ແລະ ເຮົາກໍຄວນຈະສອນຄົນອື່ນ ດວ້ຍຄວາມກະຣຸນາເຊັ່ນດຽວກັນ.

ຄຳຖາມ: ອີງຕາມພຣະພຸດທະສາສນາ, ແມ່ນຫຍັງຄື ຄວາມກະຣຸນາ ?
ຄຳຕອບ: ພຽງແຕ່ຄືກັນກັບປັນຍາ ທີ່ກວມເອົາເຖິງຄວາມສະຫຼາດ ແລະ ຄວາມ ເຂົ້າໃຈໃນທຳມະຊາດ, ຄວາມກະຣຸນາ ລວມເອົາທັງພາກສວ່ນຂອງອາລົມ ແລະ ຄວາມຮູ້ສຶກ. ເໝືອນກັບປັນຍາ, ຄວາມກະຣຸນາ ມັນກໍແມ່ນຄຸນສົມບັດພິເສດ ຂອງມະນຸດ. ຄວາມກະຣຸນາ compassion ມາຈາກສອງຄຳ co ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ດວ້ຍກັນ together” ແລະ passion ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຄວາມຮູ້ສຶກຢ່າງແຮງກ້າ a strong feeling”. ນີ້ຄືຄວາມໝາຍຂອງ ຄວາມກະຣຸນາ. ເມື່ອພວກເຮົາເຫັນ ຄົນອື່ນຕົກທຸກຂ໌ໄດ້ຍາກ ເຮົາຮູ້ສຶກໄດ້ໃນຄວາມທຸກຂ໌ນັ້ນ ຄືກັນກັບວ່າມັນແມ່ນ ຄວາມທຸກຂ໌ເຮົາ, ແລະ ພະຍາຍາມທີ່ຈະກຳຈັດ ຫຼື ແບ່ງເບົາຄວາມທຸກຂ໌ ຂອງພວກເຂົາ, ເມື່ອນັ້ນແຫຼະຄື ຄວາມກະຣຸນາ. ດວ້ຍຄວາມປາຖນາດີ ຂອງມວນມະນຸດ, ແລະດວ້ຍຄຸນນະສົມບັດຂອງພຣະພຸດທະອົງຄ໌ທຸກປະການ ເຊັ່ນ ການແບ່ງປັນ, ຄວາມພ້ອມທີ່ຈະໃຫ້ຄວາມສະບາຍ, ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈ, ຄວາມຫວ່ງໄຍ ແລະ ໃສ່ໃຈ- ສິ່ງທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ ຄືການສະແດງອອກເຊິ່ງ ຄວາມກະຣຸນາ. ທ່ານຈະສັງເກດເຫັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ ໃນຄົນທີ່ມີ ຄວາມກະຣຸນາ, ຄວາມຫວ່ງໄຍ ແລະ ຄວາມຮັກຕໍ່ຄົນອື່ນ ມີເຄົ້າກຳເນີດມາຈາກຄວາມຫວ່ງໄຍ ແລະ ຄວາມຮັກສຳລັບຕົນເອງ. ພວກເຮົາສາມາດເຂົ້າໃຈຄົນອື່ນໄດ້ຢ່າງດີທີ່ສຸດ ເມື່ອໃດທີ່ເຮົາເຂົ້າໃຈຕົນເອງຢ່າງຖ່ອງແທ້. ພວກເຮົາ ຈະຮູ້ວ່າສິ່ງໃດດີທີ່ສຸດ ສຳລັບຄົນອື່ນ ເມື່ອພວກເຮົາຮູ້ວ່າສິ່ງໃດດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກເຮົາເອງ. ພວກເຮົາ ສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້ສຳລັບຄົນອື່ນ ເມື່ອພວກເຮົາຮູ້ສຶກສຳລັບຕົນເອງ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນທາງພຣະພຸດທະສາສນາ, ການພັດທະນາຈິຕໃຈຂອງຕົນຈິ່ງເບັ່ງບານຢ່າງເປັນ ທຳມະຊາດສູ່ຄວາມຫວ່ງໄຍໃນຄວາມສະຫວັດດີການຂອງຄົນອື່ນ. ຊີວິດຂອງ ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ເປັນແບບຢ່າງທີ່ດີຕໍ່ກັບການປະຕິບັດແບບນີ້. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ໃຊ້ເວລາຫົກປີໃນການສະແຫວງຫາຄວາມເປັນຢູ່ທີ່ດີຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ກໍໄດ້ນຳປະໂຫຍດສູ່ມວນມະນຸດຊາດ.

ຄຳຖາມ: ທ່ານກຳລັງເວົ້າວ່າພວກເຮົາສາມາດຊວ່ຍເຫຼືອຄົນອື່ນໄດ້ຢ່າງດີ ຫຼັງຈາກທີ່ພວກເຮົາສາມາດເປັນທີ່ເພິ່ງຂອງຕົນໄດ້ແລ້ວ. ນັ້ນມັນບໍ່ເປັນການ ເຫັນແກ່ຕົວຈັກໜ່ອຍບໍ?
ຄຳຕອບ: ຕາມປົກກະຕິ ພວກເຮົາເຫັນຄວາມເສຍສະລະຕົນເອງ, ແລ້ວຫວ່ງໄຍ ຄົນອື່ນທີຫຼັງ, ນີ້ມັນກົງກັນຂ້າມກັບຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ, ຄື ຫວ່ງໄຍຕົນເອງ ກ່ອນຈະ ຫວ່ງໄຍຄົນອື່ນ. ພຣະພຸດທະສາສນາ ບໍ່ເຫັນອັນໃດອັນໜຶ່ງ ຫຼື ອັນອື່ນ ໃນນັ້ນ ແຕ່ແທນທີ່ຈະນ້ອມໄປຕາມທັງສອງຢ່າງນັ້ນ. ຄວາມໃສ່ໃຈໃນຕົນເອງຢ່າງອັດສະ ຣິຍະ ກໍຈະຄ່ອຍໆພັດທະນາໄປສູ່ການຫວ່ງໄຍ ໃສ່ໃຈຄົນອື່ນດວ້ຍຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ຄົນອື່ນກໍເຊັ່ນດຽວກັນກັບຕົນເອງ. ນີ້ເອີ້ນວ່າ ຄວາມກະຣຸນາ ຢ່າງສະຫຼາດ. ຄວາມກະຣຸນາ ເປັນອັນຍະມະນີທີ່ງົດງາມໃນຈອມມົງກຸດແຫ່ງຄຳສອນຂອງ ພຣະພຸດທະເຈົ້າ.

Read more...

ຄຳຖາມ: ມະນຸດພວກເຮົາມາຈາກໃສ ແລະ ພວກເຮົາກຳລັງຈະໄປໃສ?
ຄຳຕອບ: ມີສາມຄຳຕອບທີ່ອາດເປັນໄປໄດ້ຕໍ່ຄຳຖາມນີ້. ສຳລັບຄົນທີ່ເຊື່ອຖື ໃນພຣະເຈົ້າມັກປະກາດວ່າ ກ່ອນໜ້ານີ້ ມະນຸດເຮົາໄດ້ຖືກສ້າງມາ, ແຕ່ກ່ອນແມ່ນບໍ່ມີ ມະນຸດ, ຕໍ່ມາຈິ່ງເກີດມີມະນຸດໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ພວກເຂົາດຳລົງ ຊີວິດຢູ່ ແລະ ໃນຕອນນັ້ນ ອີງຕາມສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອ ຫຼື ໃນຕອນທີ່ເຂົາມີຊີວິດຢູ່, ພວກເຂົາກໍຈະໄປສູ່ທັງສະຫວັນ ແລະ ນາລົກເປັນນິຣັນດອນ. ຍັງມີຄົນອີກກຸ່ມໜຶ່ງ, ເຊິ່ງເປັນນັກມະນຸດນິຍົມ ແລະ ນັກວິທະຍາສາດ, ຜູ້ທີ່ປະກາດວ່າ ມະນຸດເກີດມາໄດ້ ຍ້ອນການປະຕິສົນທິ ເນື່ອງມາຈາກສາຍເຫດທາງທຳມະຊາດ, ດຳລົງຊີວິດຢູ່ ແລະ ກໍຕາຍໄປ, ບໍ່ມີຢູ່ອີກ. ພຣະພຸດທະສາສນາບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບທັງສອງຄຳອະທິບາຍນີ້. ຄຳອະທິບາຍທຳອິດກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຫາທາງສີລະທັມມ໌ຫຼາຍຢ່າງ. ຖ້າຫາກວ່າພຣະ ເຈົ້າດີ ໄດ້ສ້າງພວກເຮົາມາແທ້ຈິງ, ມັນເປັນການຍາກທີ່ຈະອະທິບາຍວ່າ ດວ້ຍເຫດໃດຫຼາຍຄົນຈິ່ງເກີດມາດວ້ຍຮ່າງກາຍທີ່ພິກົນພິການແທ້ໆ ຫຼື ດວ້ຍເຫດໃດ ເດັກນ້ອຍຫຼາຍຄົນຈິ່ງເກີດມາດວ້ຍຮ່າງກາຍຜິດປົກກະຕິຫຼັງຈາກເກີດ ຫຼື ຕອນທີ່ເກີດ. ບັນຫາໜຶ່ງກ່ຽວກັບຄຳອະທິບາຍຂອງສາສນາທີ່ເປັນເທວະນິຍົມນັ້ນກໍຄືວ່າບໍ່ຄ່ອຍ ຍຸດຕິທັມມ໌ປານໃດ ທີ່ເວົ້າວ່າບຸກຄົນບາບຈະຕ້ອງທົນທຸກທໍລະມານຕະຫຼອດ ນິຣັນດອນໃນນາຣົກ ຍ້ອນການກະທຳບາບໃນຊວ່ງເວລາ ໖໐-໗໐ ປີ ເມື່ອຕອນເປັນ ມະນຸດ ໖໐ ປີ ຫຼື ໗໐ ປີ ຂອງການບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ຫຼື ການດຳລົງຊີວິດຢູ່ ຢ່າງຜິດສີລະທັມມ໌ ເບິ່ງຄືວ່າບໍ່ສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບໂທດທໍລະມານຕະຫຼອດ ນິຣັນດອນເຊັ່ນນັ້ນ. ເຊັ່ນດຽວ ກັນ, ໖໐ ຫຼື ໗໐ ຂອງການດຳລົງຊີວິດຢູ່ຢ່າງມີ ສີລະທັມມ໌ ກໍເບິ່ງຄືວ່າເປັນຜົນສວ່ນນ້ອຍທີ່ຈະໄດ້ມີຄວາມສຸຂນິຣັນດອນໃນສວງ ສະຫວັນ. ຄຳອະທິບາຍທີສອງດີກວ່າອັນທີໜຶ່ງ ແລະ ມີຫຼັກຖານທາງ ວິທະຍາສາດກວ່າ ເພື່ອສະໜັບສະໜຸນ ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ທັນຕອບຄຳຖາມທີ່ສຳຄັນທັງໝົດ. ດວ້ຍເຫດໃດປະກົດການໜຶ່ງຈິ່ງມີໂຄງສ້າງທີ່ສັບສົນມະຫັດສະຈັນ ເລີ່ມຈາກວິນຍານ (ຄວາມຮັບຮູ້)ຂອງມະນຸດເລີ່ມຈາກການພັດທະນາຈາກການປະສົມກັນລະຫວ່າງ ນ້ຳອະສຸຈິ ແລະ ໄຂ່ຂອງມານດາໃນເວລາພຽງເກົ້າເດືອນເທົ່ານັ້ນ?

ພຣະພຸດທະສາສນາມີຄຳອະທິບາຍທີ່ໜ້າເພິ່ງພໍໃຈທີ່ສຸດກ່ຽວກັບວ່າ ມະນຸດມາຈາກໃສ ແລະ ພວກເຂົາກຳລັງຈະໄປໃສ. ເມື່ອພວກເຮົາຕາຍ, ຈິຕທີ່ປະກອບດວ້ຍຜົນກັມມ໌ ທີ່ສ້າງສົມໄວ້, ຄວາມມັກຄວາມຊັງ, ຄວາມສາມາດ, ແລະ ພຶດຕິກັມມ໌ການປະພຶດ ຕ່າງໆທີ່ໄດ້ບຳເພັນ ແລະ ສ້າງມາໃນຊາດນີ້, ກໍຈະສ້າງຕົວມັນເອງຄືນໃໝ່ໃນໄຂ່ ຂອງມານດາ. ເມື່ອຈະເລີນເຕີບໂຕຂື້ນ, ກໍເກີດໃໝ່ ແລະ ພັດທະນາບຸກຄະລິກ ນິໄສໃຈຄໍທັງທາງກາຍ ແລະ ທາງຈິຕໃຈທີ່ໄດ້ສັ່ງສົມມາແຕ່ອະດີດຊາດ ໃນສະພາບ ແວດລ້ອມໃໝ່. ນິໄສໃຈຄໍຈະມີການປ່ຽນແປງໄປ ແລະ ຖືກຂະຫຍາຍໄປດວ້ຍ ຄວາມຮັບຮູ້ຕ່າງໆ ແລະ ອົງປະກອບທີ່ເປັນເງື່ອນໄຂຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ການສຶກສາ, ການໄດ້ຮັບອິດທິພົນຈາກ ພໍ່ແມ່ ແລະ ສັງຄົມອອ້ມຂ້າງ, ແລະ ເມື່ອເຖິງຄາວຕາຍ ກໍມີການເກີດໃໝ່ອີກ ລວມຕົວກັນປະຕິສົນທິໃນໄຂ່ຂອງມານດາອີກຄັ້ງ. ຂະບວນການ ຂອງການຕາຍ ແລະ ເກີດໃໝ່ນີ້ ຈະສືບຕໍ່ໄປເລື້ອຍໆຈົນກວ່າເງື່ອນໄຂທີ່ເປັນປັດໄຈ ຂອງມັນ ຄື ຕັນຫາ ແລະ ອະວິຊຊາຈະດັບ. ເມື່ອຕັນຫາ ແລະ ອະວິຊຊາດັບ, ແທນທີ່ຈະມີການເກີດອີກ, ຈິຕໃຈກໍໄດ້ບັນລຸສະພາວະທັມ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ນິພພານ ແລະ ນີ້ຄືເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງພຣະພຸດທະສາສນາ ແລະ ເປັນເປົ້າໝາຍຂອງ ຊີວິດອີກດວ້ຍ.

ຄຳຖາມ: ຈິຕເດີນທາງຈາກຮ່າງກາຍໜຶ່ງ ໄປສູ່ອີກຮ່າງກາຍອື່ນໄດ້ຢ່າງໃດ?
ຄຳຕອບ: ລອງຄິດເບິ່ງຄື້ນຂອງວິທະຍຸ. ຄື້ນວິທະຍຸທີ່ບໍ່ໄດ້ສ້າງຂື້ນ ດວ້ຍຄຳເວົ້າ ແລະ ດົນຕີ ແຕ່ຄື້ນຄວາມຖີ່ທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ຖືກສົ່ງຜ່ານ, ເຄື່ອນທີ່ຜ່ານຊັ້ນ ບັນຍາກາດ, ຖືກດຶງດູດ ແລະ ຮັບສຽງຈາກເຄື່ອງຮັບສັນຍານຈາກສະຖານີ ທີ່ຖ່າຍທອດເປັນຄຳເວົ້າ ແລະ ສຽງດົນຕີ. ຄ້າຍຄືກັນກັບຈິຕ, ໃນຕອນຕາຍ, ພະລັງງານຂອງຈິຕເຄື່ອນທີ່ຜ່ານບັນຍາກາດ, ມັນຖືກດຶງດູດ ແລະ ຈັບດວ້ຍໄຂ່ ທີ່ສຸກ(ຂອງມານດາ). ເມື່ອທາຣົກໃນຄັນຈະເລີນເຕີບໂຕ ມັນກໍມີສູນລວມຢູ່ທີ່ສະໝອງ ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກໍຖ່າຍທອດອອກມາເປັນນິໄສໃຈຄໍອັນໃໝ່ (ຕາມຫຼັກອະພິທັມໝາຍເຖິງ ການມີຈິຕ ແລະ ເຈຕະສິກອັນໃໝ່).

ຄຳຖາມ: ຄົນເຮົາຈະເກີດໃໝ່ເປັນມະນຸດສະເໝີບໍ?
ຄຳຕອບ: ບໍ່. ມີຫຼາຍພົບພູມທີ່ບຸກຄົນສາມາດໄປເກີດໄດ້. ບາງຄົນກໍເກີດໃນສະຫວັນ, ບາງຄົນກໍເກີດໃໝ່ໃນນາຣົກ, ບາງຄົນກໍເກີດເປັນເປຣດ(ຜີເຜດ)ແລະ ອື່ນໆ. ສະຫວັນ ຍັງບໍ່ແມ່ນສະຖານທີ່ອັນເປັນທີ່ຢູ່ຂອງຜູ້ທີ່ມີຮ່າງກາຍຈົບງາມ ແລະ ເປັນບ່ອນທີ່ຈິຕ ໃຈເສບສົມແຕ່ຄວາມຈິງເປັນສວ່ນໃຫຍ່. ເໝືອນກັບພົບພູມອື່ນໆ, ສະຫວັນກໍເປັນ ອະນິຈຈັງ ແລະ ເມື່ອມີການສີ້ນອາຍຸໄຂ, ກໍສາມາດໄປເກີດເປັນມະນຸດໃໝ່ອີກຄັ້ງ. ນາຣົກ, ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ, ຍັງເປັນສະຖານທີ່ໆເປັນອະນິຈຈັງ ແຕ່ເປັນສະຖານທີ່ໆ ຈິຕໃຈໄດ້ຮັບຄວາມລຳບາກ ແລະ ທຸກຂະເວທະນາເປັນສວ່ນໃຫຍ່. ນອກຈາກນີ້, ຖ້າເກີດເປັນເຜດ, ເປັນພົບພູມທີ່ຮ່າງກາຍບໍ່ຈົບງາມ ແລະ ຈິຕໃຈໄດ້ຮັບ ທຸກຂະເວທະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງດວ້ຍຄວາມຢາກໄດ້ຢ່າງແຮງກ້າ ແລະ ມີຄວາມທຸກຂ໌. ດັ່ງນັ້ນ, ເທວະດາຢູ່ສວງສະຫວັນ ຈິ່ງສະເຫວີຍຄວາມສຸຂເປັນສວ່ນໃຫຍ່, ສວ່ນສັດນາຣົກ ແລະ ພວກເຜດກໍໄດ້ຮັບທຸກຂະເວທະນາ ແລະ ມະນຸດມີທັງສຸຂ ແລະ ທຸກຂ໌ປະປົນກັນໄປ. ຄວາມແຕກຕ່າງອັນສຳຄັນລະຫວ່າງພົບພູມຂອງມະນຸດ ແລະ ພົບພູມອື່ນແມ່ນຂະໜາດຂອງຮ່າງກາຍ ແລະ ຊວ່ງເວລາຂອງການສະເຫວີຍ ຄວາມສຸຂ ແລະ ຄວາມທຸກຂ໌.

ຄຳຖາມ: ແມ່ນຫຍັງເປັນສິ່ງຕັດສິນວ່າ ຄົນເຮົາຈະໄປເກີດຢູ່ໃສ?
ຄຳຖາມ: ອົງປະກອບທີ່ສຳຄັນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນສິ່ງດຽວ, ທີ່ສົ່ງຜົນໃຫ້ເຮົາໄປເກີດໃນສະ ຖານທີ່ໃດ ແລະ ຈະມີຊີວິດຢູ່ແບບໃດ, ນັ້ນຄື ກັມມ໌. ຄໍາວ່າ ກັມມ໌ ໝາຍເຖິງການ ກະທຳ ແລະ ໝາຍເຖິງເຈຕະນາຂອງເຮົາ, ເຊິ່ງມີກາຍະກັມມ໌ (ການກະທຳ ທາງກາຍ) ແລະ ມະໂນກັມມ໌(ການກະທຳທາງໃຈ). ເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ, ສິ່ງໃດທີ່ ເຮົາເປັນຢູ່ໃນປັດຈຸບັນ ແມ່ນເນື່ອງຈາກສິ່ງທີ່ເຮົາຄິດ ແລະ ກະທຳໄວ້ໃນອະດີດ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ, ສິ່ງທີ່ເຮົາຄິດ ແລະ ກະທຳຢູ່ໃນຂະນະນີ້ ຈະເປັນຜົນກະທົບ ຕໍ່ເຮົາວ່າເຮົາຈະເປັນໄປຢ່າງໃດໃນອະນາຄົດ. ບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມສຸພາບອອ່ນໂຍນ, ມີເມດຕາ ມີໂອກາດຈະໄດ້ໄປເກີດໃນສວງສະຫວັນ ຫຼື ເກີດເປັນມະນຸດຜູ້ທີ່ ປະກອບດວ້ຍຄວາມສຸຂເປັນສວ່ນໃຫຍ່. ບຸກຄົນປະເພດທີ່ມີຄວາມກະວົນກະວາຍໃຈ, ກັງວົນໃຈ ຫຼື ຜູ້ທີ່ໂຫດຮ້າຍປ່າເຖື່ອນຢ່າງຮຸນແຮງ ມີແນວໂນ້ມຈະໄປເກີດໃນນາຣົກ ຫຼື ບໍ່ກໍໄປເກີດເປັນມະນຸດຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຢ່າງທຸກຂ໌ຍາກລຳບາກ. ບຸກຄົນໃດທີ່ເພີ່ມພູນ ຕັນຫາຄອບງຳ, ມີຄວາມໂລບມາກຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ມີຄວາມທະເຍີທະຍານ ຮອ້ນແຮງເໝືອນໄຟເຜົາ ແລະ ບໍ່ຮູ້ຈັກພໍ ມີໂອກາດຈະໄປເກີດເປັນເຜດ ຫຼື ເກີດເປັນ ມະນຸດຜູ້ທີ່ບໍ່ມີເມືອງພໍໃນສິ່ງທີ່ຕົນປາຖນາ ແລະ ມີຄວາມຕ້ອງການສະເໝີ. ເມື່ອໃດທີ່ອຸປະນິໄສໄດ້ຖືກສ້າງສົມຢ່າງແຮງກ້າໃນຊາດນີ້, ກໍຈະເປັນຜົນສືບເນື່ອງ ໄປໃນຊາດໜ້າ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສວ່ນໃຫຍ່ກໍໄດ້ເກີດມາເປັນມະນຸດ.

Read more...

ຄຳຖາມ: ພວກທ່ານທີ່ເປັນຊາວພຸດເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າບໍ?
ຄຳຕອບ: ບໍ່ ພວກເຮົາບໍ່ເຊື່ອ. ມີເຫດຜົນຫຼາຍຢ່າງຕໍ່ກັບບັນຫານີ້. ເໝືອນກັບນັກສັງ ຄົມວິທະຍາ ແລະ ນັກຈິດຕະວິທະຍາສະໄໝໃໝ່, ພຣະພຸດທະເຈົ້າເຫັນຫຼາຍທັດ ສະນະກ່ຽວກັບສາສນາ ແລະ ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄວາມຄິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ, ມີເຄົ້າ ກຳເນີດມາຈາກຄວາມກັງວົນໃຈ ແລະ ຄວາມຢ້ານກົວ. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ຕຣັສວ່າ:

ມະນຸດທັງຫຼາຍເປັນສວ່ນໃຫຍ່ແລ(ເມື່ອ) ຖືກໄພຂົ່ມຂູ່ແລ້ວ ຍ່ອມຂໍເຖິງ (ຍ່ອມຢືດຖືເອົາ) ພູທັງຫຼາຍກໍມີ ປ່າທັງຫຼາຍກໍມີ ອາຣາມກໍມີ ຕົ້ນໄມ້ກໍມີ ເຈດີກໍມີ ວ່າເປັນສະຣະນະທີ່ເພິ່ງ.
Dhp.188

ມະນຸດປະຖົມບູຮານເຫັນວ່າ ຕົນເອງຢູ່ໃນໂລກທີ່ອັນຕະລາຍ ແລະ ໜ້າຢ້ານ, ຄວາມຢ້ານສັດຮ້າຍ, ຢ້ານບໍ່ມີຄວາມສາມາດຫາອາຫານໃຫ້ພຽງພໍ, ຢ້ານໄດ້ຮັບບາດເຈັບ ຫຼື ເປັນພະຍາດໂຣຄາ, ຢ້ານປະກົດການທຳມະຊາດເຊັ່ນຟ້າຮ້ອງ, ຟ້າເຫຼື້ອມ ແລະ ພູເຂົາໄຟລະເບີດ ຄວາມຢ້ານເຫຼົ່ານີ້ມີປະຈຳພວກເຂົາສະເໝີ. ເມື່ອບໍ່ມີທີ່ເພິ່ງທີ່ປອດ ໄພ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ສ້າງຄວາມເຊື່ອກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າຂື້ນມາ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ ເຈົ້າຢູ່ສະບາຍ ແລະ ມີຄວາມສຸຂ, ເພື່ອເປັນກຳລັງໃຈໃນເວລາມີໄພອັນຕະລາຍ ແລະ ປອບໂຍນເມື່ອມີບັນຫາລຳບາກໃຈ. ຈົນມາຮອດດຽວນີ້, ທ່ານຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ຄົນເຮົາຮູ້ຈັກເຂົ້າວັດເຂົ້າວາໃນເມື່ອປະເຊີນໜ້າກັບວິກິດ. ທ່ານຈະໄດ້ຍິນພວກເຂົາ ເວົ້າວ່າ ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີຄວາມເຂັ້ມແຂງເພື່ອວ່າພວກເຂົາ ຈະໄດ້ແກ້ໄຂບັນຫາໃນຊີວິດໄດ້. ມັກໄດ້ຍິນເລື້ອຍໆທີ່ພວກເຂົາເຈົ້າອະທິບາຍວ່າ ພວກເຂົາເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າອົງຄ໌ໃດໜຶ່ງຢ່າງແນ່ນອນ ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາໄຫວ້ວອນ ໃນເວລາມີຄວາມຈຳເປັນ ແລະ ການວິ້ງວອນຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບຄຳຕອບ. ສິ່ງທັງໝົດນີ້ ເບິ່ງຄືກັນກັບວ່າມາສະໜັບສະໜູນຄຳຖາມຂອງພຣະພຸດທະເຈົ້າທີ່ວ່າ ຄວາມຄິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ແມ່ນການຕອບຄຳຖາມຂອງຄວາມຢ້ານ ແລະ ຄວາມ ຫົດຫູ່ລຳບາກໃຈ. ພຣະພຸດທະເຈົ້າສອນເຮົາ ໃຫ້ພະຍາຍາມເຂົ້າໃຈຄວາມຢ້ານ ຂອງຕົນ, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມທະເຍີທະຍານເບົາບາງລົງ ແລະ ເພື່ອຍອມຮັບສິ່ງທີ່ເຮົາ ບໍ່ສາມາດປ່ຽນແປງໄດ້ຢ່າງສະຫງົບ ແລະ ຢ່າງມີກຳລັງໃຈ. ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ທົດແທນຄວາມຢ້ານດວ້ຍຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງມີເຫດຜົນ ບໍ່ແມ່ນດວ້ຍຄວາມເຊື່ອແບບ ບໍ່ມີເຫດຜົນ.

ເຫດຜົນທີສອງທີ່ພຣະພຸດທະເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ກໍຍ້ອນວ່າບໍ່ມີຫຼັກຖານພຽງພໍ ເພື່ອສະໜັບສະໜຸນຄວາມເຊື່ອນີ້. ຍັງມີຫຼາຍສາສນານັບບໍ່ຖວ້ນ, ທັງໝົດປະກາດວ່າ ພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນຮັກສາຄຳສອນຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນຄຳພີຂອງພວກເຂົາ, ວ່າພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ ເຂົ້າໃຈໃນທຳມະຊາດຂອງພຣະເຈົ້າ, ວ່າພຣະເຈົ້າຂອງພວກ ເຂົາມີຢູ່ຈິງ ແລະ ພຣະເຈົ້າຂອງສາສນາອື່ນແມ່ນບໍ່ມີຈິງ. ບາງສາສນາປະກາດວ່າ ພຣະເຈົ້າເປັນເພດຊາຍ, ບາງສາສນາວ່າພຣະເຈົ້າເປັນເພດຍິງ ແລະ ບາງສາສນາ ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ມີເພດ. ພວກເຂົາລ້ວນແຕ່ພໍໃຈວ່າມີຫຼັກຖານພຽງພໍທີ່ຈະພິສູດການມີຢູ່ ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາເຄົາລົບບູຊາ ແຕ່ພວກເຂົາຊ້ຳພັດເຍີ້ຍຫຍັນຕໍ່ຫຼັກຖານ ຂອງສາສນາອື່ນ ທີ່ໃຊ້ພິສູດຄວາມມີຢູ່ຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງອື່ນອີກ. ມັນເປັນສິ່ງທີ່ ປະຫຼາດໃຈ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີຫຼາຍສາສນາໃຊ້ຫຼັກຖານທີ່ບໍ່ເປັນຈິງຕະຫຼອດຫຼາຍ ສະຕະວັດຜ່ານມາແລ້ວ ເພື່ອພິສູດຄວາມມີຢູ່ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງບໍ່ມີຈິງ, ໃຫ້ເປັນຮູບປະທຳ, ຍືນຍົງ, ຫຼື ເປັນຫຼັກຖານທີ່ປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ສຳລັບສິ່ງນັ້ນ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ລົງລອຍກັນວ່າ ພຣະເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາເຊື່ອນັ້ນເປັນແນວໃດກັນແທ້. ພຸດທະສາສະນິກະຊົນ ຍັງເລື່ອນການຕັດສິນກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ ຈົນກວ່າຈະມີ ຫຼັກຖານຕື່ມອີກ.

ເຫດຜົນທີສາມທີ່ພຣະພຸດທະເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າກໍຍ້ອນວ່າ ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ ຮູ້ສຶກວ່າຄວາມເຊື່ອບໍ່ເປັນສິ່ງຈຳເປັນ. ບາງຄົນເຊື່ອວ່າ ການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ ເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອຈະອະທິບາຍຄວາມເປັນມາຂອງຈັກກະວານ. ແຕ່ວິທະຍາສາດ ໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງໜ້າເຊື່ອຖືໄດ້ກ່ຽວກັບການກຳເນີດຂື້ນຂອງຈັກກະວານ ໂດຍ ປາສະຈາກການນຳໃຊ້ຄວາມຄິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ. ບາງຄົນປະກາດວ່າການສັດທາ ໃນພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອການດຳລົງຊີວິດຢູ່ຢ່າງມີຄວາມສຸຂ. ແຕ່ທີ່ຈິງແລ້ວ ພວກເຮົາເຫັນໄດ້ວ່າ ມັນບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນເລື່ອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ນັກຄິດອິດສະລະມາກມາຍ, ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນຈະກ່າວເຖິງຊາວພຸດອີກຈຳນວນ ຫຼວງຫຼາຍ, ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ຢ່າງເປັນປະໂຫຍດ, ມີຄວາມສຸຂ ມີຄວາມໝາຍ ໃນຊີວິດໂດຍປາສະຈາກການເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ. ບາງຄົນປະກາດວ່າ ການເຊື່ອໃນ ອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງຈຳເປັນ ເນື່ອງຈາກວ່າມະນຸດອອ່ນແອ, ບໍ່ມີພະລັງທີ່ ຈະຊວ່ຍເຫຼືອຕົນເອງ. ນອກຈາກນີ້, ຫຼັກຖານໄດ້ສະແດງເຖິງຄວາມກົງກັນຂ້າມກັນ. ຄົນເຮົາມັກໄດ້ຍິນເລື້ອຍໆ ກ່ຽວກັບຄົນທີ່ເອົາຊະນະຄວາມພິການທີ່ສຸດ, ຮ່າງກາຍ ຜິດປົກກະຕິ, ແລະ ຄວາມລຳບາກນານາປະການດວ້ຍກຳລັງໃຈພາຍໃນ, ດວ້ຍຄວາມພະຍາຍາມຂອງຕົນເອງ ໂດຍປາສະຈາກຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າ. ບາງຄົນປະກາດວ່າ ຄວາມເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອການໄຖ່ບາບ. ແຕ່ໂຕ້ແຍ້ງກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ດີ ສະເພາະທ່ານທີ່ເຊື່ອໃນຫຼັກສາສນາກ່ຽວກັບການ ໄຖ່ບາບເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຊາວພຸດບໍ່ໄດ້ຍອມຮັບໃນຄວາມເຊື່ອເຊັ່ນນີ້. ຈາກການສຳຜັດ ດວ້ຍຕົນເອງ ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ເຫັນວ່າ ມະນຸດທຸກຄົນມີຄວາມສາມາດທີ່ຈະເຮັດ ໃຫ້ຈິຕໃຈຕົນເອງບໍລິສຸດໄດ້, ພັດທະນາຄວາມເມດຕາ, ຄວາມກະຣຸນາ ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງສົມບູນແບບ(ຄວາມເຂົ້າໃຈຖືກຕອ້ງ). ພຣະພຸດທະອົງຄ໌ຫັນເຫ ຄວາມສົນໃຈຈາກສະຫວັນສູ່ໃຈຂອງເຮົາເອງ ແລະ ສະໜັບສະໜຸນໃຫ້ເຮົາແກ້ໄຂ ບັນຫາດວ້ຍຕົນເອງ ດວ້ຍຄວາມເຂົ້າໃຈຕົນເອງ.

Read more...