The Light of Dharma

ການເດີນທາງຮວ່ມກັນຂອງເຮົາໃນວັດຕະສົງສານ
ມີທັງຮັກກັນ ຊັງກັນ ທຳດີແນ່ ທຳຊົ່ວແນ່
ເຫຼົ່ານີ້ ຄື ກັມ ທີ່ກະທຳກັນ ຊ້ຳໆ ຊາກໆ
ກັມດີ ຫຼື ນິໄສທີ່ດີ ເປັນການສ້າງປາຣະມີ
ກັມຊົ່ວ ນິໄສທີ່ບໍ່ດີ ສະສົມເປັນອາສະວະ ກິເລສ

ການທີ່ເຮົາເກີດມາໃນທ້ອງແມ່ ຖືເປັນກັມເກົ່າ
ຜົນຂອງກັມເກົ່າທີ່ສ້າງສົມໄວ້ ປຽບເໝືອນເມັດພືດ
ການຮັບຮູ້ທາງຕາ ຫູ ດັງ ລິ້ນ ກາຍ ໃຈ
ແລະ ການລ້ຽງດູຂອງພໍ່ແມ່ ເປັນປັດໄຈ
ຫຼື ປຽບເໝືອນ ຜຸຍ ດິນ ນ້ຳ ແສງແດດ
ທີ່ຊວ່ຍບຳລຸງລ້ຽງເມັດພືດໃຫ້ງົດງາມ.

ຢ່າງໃດກໍຕາມ ເດັກນ້ອຍເກີດໃໝ່ທຸກຄົນ ຄືຜູ້ບໍລິສຸດ
ການລ້ຽງດູຂອງພໍ່ແມ່ດວ້ຍຄວາມຮັກຄວາມເມຕຕາ
ຈິງເປັນປັດໄຈສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ຈະຊວ່ຍໃຫ້ລູກເຕີບໃຫຍ່ຂື້ນ
ຢ່າງມີຄວາມສຸກ ກັງກັນຂ້າມ ເດັກນ້ອຍທີ່ເກີດມາຢ່າງຂາດຄວາມຮັກ
ຄວາມອົບອຸ່ນໃນຄອບຄົວ ຍາກທີ່ຈະມີຈິດໃຈທີ່ດີໄດ້
ມັກມີບັນຫາທາງໃຈ ເປັນຄົນຂື້ນ້ອຍໃຈ ຂື້ອິດສາລິດສະຫຍາ ຂີ້ຢ້ານ ຂີ້ໂມໂຫ ຯລຯ ເອີ້ນວ່າຈິດໃຈບໍ່ສົມບູນ

ຄວາມຮັກຈິ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຫຼໍ່ລ້ຽງຊີວິດ
ມະນຸດທຸກຄົນຕ້ອງການຄວາມຮັກຈາກພໍ່ແມ່
ຍາດພີ່ນ້ອງ ແລະບຸກຄົນທີ່ຢູ່ຮອບຂ້າງ
ເຮົາຈະເກີດຄວາມຮູ້ສຶກອົບອຸ່ນ ໝັ້ນຄົງ ປອດໄພ
ແລະສຸກໃຈ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄວາມຮັກ
ຄວາມຮັກຈິ່ງເຮັດໃຫ້ມະນຸດມີຈິດໃຈທີ່ສົມບູນ

ຊີວິດຄົນເຮົາເລີ່ມສຳຜັດກັບຄວາມຮັກໄດ້ຕັ້ງແຕ່ຢູ່ໃນທ້ອງແມ່
ອາຫານຖ່າຍທອດຈາກແມ່ສູ່ລູກຜ່ານສາຍບື
ຄວາມຮູ້ສຶກນຶກຄິດຂອງແມ່ກໍຖ່າຍທອດເຖິງຈິດໃຈຂອງລູກ
ຜ່ານສາຍບື ອາລົມໄດ້ຄືກັນ ດັ່ງນັ້ນ ການທຳໜ້າທີ່ແມ່ທີ່ດີ
ບໍ່ພຽງແຕ່ຮັກສາຮ່າງກາຍໃຫ້ເຂັ້ມແຂງສົມບູນເທົ່ານັ້ນ
ຫາກຍັງຕ້ອງຮັກສາອາລົມແລະຈິດໃຈທີ່ດີດວ້ຍ
ໂດຍການຮັກສາສີນ ພາວະນາ ຄິດດີ ເວົ້າດີ ທຳດີ
ຍາດພີ່ນ້ອງ ບຸກຄົນຮອບຂ້າງກໍຄວນໃຫ້ຄວາມຮັກ
ຄວາມເມຕຕາ ໃຫ້ກຳລັງໃຈ ແກ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງຈະເປັນແມ່

ຕາມຫຼັກຈິດຕະວິທະຍາເຊື່ອວ່າ ຈິດໃຈຂອງເດັກນ້ອຍມີຄວາມລະອຽດອ່ອນ
ຊືບຊັບສິ່ງຕ່າງໆໄດ້ງ່າຍ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ
ການລ້ຽງດູເດັກນ້ອຍໃນຊວ່ງອາຍຸ ໓-໔ ປີ ຈະເປັນຊວ່ງ
ຫົວລ້ຽວຫົວຕໍ່ສຳຄັນທີ່ຈະມີຜົນຕໍ່ການກຳໜົີດ
ຈະຮີດນິໄສ ພຶດຕິກັມຂອງເດັກໃນເວລາຕໍ່ມາ
ເດັກທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກ ຈະມີຄວາມຮູ້ສຶກອົບອຸ່ນ
ມີຄວາມໝັ້ນຄົງທາງອາລົມ ແລະເຕີບໃຫຍ່ຂື້ນມາມີຄວາມສຸກ
ເດັກນ້ອຍທີ່ຂາດຄວາມຮັກ ຖືກປະຖີ້ມ ຈະຮູ້ສຶກມີປົມດ້ອຍ
ຂີ້ນ້ອຍໃຈ ຂີ້ອິດສາລິດສະຫຍາ ຂີ້ຢ້ານ ເປັນຕົ້ນ
ຄວາມຮັກທີ່ພໍເໝາະພໍດີ ຈິງເປັນສິ່ງສຳຄັນ.

ແປຈາກ: ສາຣະສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດ ຄືຮັກແລະເມຕຕາ ໂດຍ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ມິຕຊູໂອະ ຄະເວສະໂກ

ຖ້າຈະຟັງທັມຈາກພຣະອາຈາຣຍ໌ ມິຕຊູໂອະ ກົດຟັງໄດ້ທີ່ນີ້ http://www.fungdham.com/sound/mitsuoe.html