Doesn't matter what...

Ten filmik:

o ślicznym kotku imieniem Charley zainspirował mnie do myśli, ze każdy kotek zasługuje na miłość. Nie, żebym kiedykolwiek myślała inaczej, po prostu uświadomiło mi to moją wrażliwość, którą za wszelką cenę chciałabym czasami stłamsić.

Podobno wrażliwość to nic złego, wręcz przeciwnie. Jednak to ona sprawia ból.

Niestety moje pragnienie okazania miłości wszystkim kotkom nie jest możliwe. Bo jakby nie patrzeć rzeczywistość przedstawia sie tak, że ludzie nawet wewnątrz swego gatunku nie potrafią siebie na wzajem szanować. A niby podobno jesteśmy lepsi od zwierząt (!). Więc czemu bym miała oczekiwać, ze wobec takiej sytuacji ludzie nagle zaczną szanować i dbać o dobro kotów czy innych pupilów? Nie mówię, że każdy by tylko je krzywdził, lub odnosił się apatycznie. Jednak większość ludzi tak się robi, zwłaszcza w tak prymitywnych państwach jak Polska (gdzie władza gardzi społeczeństwem) czy gorszych (gdzie dochodzi jeszcze wielka bieda spowodowana komunizmem).

No i cóż... tyle by było jeśli chodzi o moje przemyślenia. I ludzie się dziwią, ze często jestem zamyślona, nieobecna, skoro tylko w myślach można znaleźć lepszy świat.

Oczywiście musiało się coś takiego stać! Człowiekowi brak tchu aby jakoś wszystkie sprawy szkolne załatwić jak należy, więc zaczyna sie w głowie tworzyć lista. Musze zrobić to i to i tamto i tamto... No i mnie to dopadło.

Chyba pierwsza rzecz jaka przyszła na myśl to, ze muszę dokończyć pewną sprawę dotyczącą sztuki i ekspresji własnych uczuć. Jakoś nie bardzo chcę o tym mówić. Jednak ciesze sie na samą myśl wolnego czasu, bo wreszcie będę mogła się tym zająć.

Następne to bym chciała znów zacząć ćwiczenia na wiośle. Kiepska sprawa. Odstawiłam gitarę i moją technikę szlak wzięło. Co innego, ze nigdy nie była wspaniała, ale przez jako takie próby co nieco się nauczyłam i takie marnotrawstwo. Mam nadzieje, ze okaże się ze to jest jak z jazdą na rowerze.

Dużo bym chciała przeczytać jeszcze, zaczęłam jakiś czas temu (i to dobry kawałek czasu temu) czytać o Markizie de Sade i czasach w których żył. No i co? Do tej pory czeka grzecznie na półeczce a ja czasu nie mam. Nie wspomnę jeszcze o Pilipiuku, Annie Rice, Ziemiańskim, Pratchecie (którego jestem w stanie czytać tylko w łazience! ). Grrr wrrr na mnie.

Jeszcze mi się przypomniały moje obiecanki na temat zabrania się wreszcie za php! No i cpp też niedawno planowałam bo potrzebowałam jakiegoś programu.

Muszę chyba wszystko zacząć sobie spisywać bo juz nawet nie wiem co i na co chciałam zrobić.

Moi znajomi w sumie wiedzą już że się od niedawna zaczęłam podniecać zespołem Londyn. To przez koncert całonocnej kultury w Lublinie. Fajnie było. Chciałąm właściwie przyjść na Bremenn, no ale coś pomieszali w grafikach, pozmieniali sie i Bremenn mało zobaczyłam. Ale warto było. Planuje w sobotę (9.06) iść znów na Londyn do Po Godzinach

Shame, such a shame
I think I kind of lost myself again
Day, yesterday
Really should be leaving but I stay

Say, say my name
I need a little love to ease the pain
I need a little love to ease the pain
It's easy to remember when it came

'Cause it feels like I've been
I've been here before
You are not my savior
But I still don't go

Feels like something
That I've done before
I could fake it
But I still want more

Fade, made to fade
Passion's overrated anyway
Say, say my name
I need a little love to ease the pain
I need a little love to ease the pain
It's easy to remember when it came

Read more...