บ๊ะจ่างของแม่
Friday, 6. June 2008, 06:24:20
17 มิถุนายน 2550
ฉันเฝ้าดูแม่วุ่นอยู่กับการทำบ๊ะจ่างมา 2 วันแล้ว
2 วัน เสาร์-อาทิตย์ วันพักผ่อนที่คนทำงานออฟฟิศอย่างฉันเฝ้ารอ
แต่งานของแม่ไม่เคยมีวันหยุด
เริ่มจากวันเสาร์ที่แม่เตรียมของ ซื้อหาใบไผ่ (เขาว่ามันมาจากไผ่ต้นใหญ่ๆ) ที่ใช้ห่อบ๊ะจ่าง…ชื่อใบอะไรฉันถามแม่แล้วแต่จำไม่ได้ ว่ามันชื่อใบอะไร เช่นเดียวกับกับคำถามที่ว่าทำไมต้องไหว้บ๊ะจ่าง เทศกาลอะไร ตรงกับวันไหน ฯลฯ ที่ฉันถามทุกปีและแม่ก็ตอบทุกปี
จากใบไผ่แห้งใบใหญ่ที่พอกลับถึงบ้านเราต้องเอามาคัด ตัด แช่น้ำค้างคืนไว้ก่อนถึงใช้ได้ แม่ก็ไปซื้อหา ข้าวเหนียว ถั่วลิสง กุ้งแห้ง ไข่เค็ม เผือก ไชโป๊ว พริกไทย เนื้อหมู แต่ละอย่างหาไม่ยากใช่มั้ย
ใช่, แต่ของที่แม่ซื้อไม่สำเร็จรูปสักอย่าง
ไข่เค็มที่ทางร้านตอกคัดเฉพาะไข่แดงไว้ขายสำหรับเทศกาลนี้แม่ไม่ซื้อ ต้องโน่น ไข่เค็มที่ยังพอกโคลนอยู่…ร้านตอกไว้กี่วันแล้วไม่รู้ไม่สด แม่ให้เหตุผล
เผือกกวนเองปั้นเอง
ไชโป๊ว…เหมือนกันเอามาหั่นเองที่บ้าน
พริกไทยเลือกชนิดเม็ด ตำเองจะได้ไม่ละเอียดจนเป็นฝุ่นแป้ง หอมและได้รสกว่า แม่ว่ายังงั้น
ผงหมักหมูน่ะหรอ ไม่มีทางแม่ไม่ใช้หรอก
อ้อ…ซื้อถ่านด้วย ต้องเตาถ่านเท่านั้นถึงอร่อย
จับจ่ายซื้อของเสร็จสรรพกลับถึงบ้าน แม่แช่ หั่น ตำ สับ หมัก กวน ปั้น โดยมีฉันเป็นลูกมือที่ช่วยอะไรไม่ได้เท่าไหร่
เช้าวันอาทิตย์แม่ตื่นแต่มืด อุปกรณ์พร้อม เครื่องปรุงพร้อม แม่ห่อใบไผ่เป็นกรวยใส่ข้าวเหนียว กุ้งแห้ง ไข่เค็ม เผือก ถั่ว ไชโป๊ว หมู เสร็จสรรพรวบห่อเป็นรูปสามเหลี่ยมเหมือนขนมเทียน มัดด้วยเชือก ผูกรวมกันเป็นพวง แม่ห่อลูกแล้วลูกเล่า จากพวงแรกเพิ่มเป็น สอง สาม สี่ ฉันอดถามไม่ได้
“เราก็ไม่ได้ไหว้เยอะอะไร ซื้อเอาไม่ดีกว่าหรอ ไม่ต้องเหนื่อย”
“ซื้อเค้าลูกนึง 25-30 เสีย 300 ได้ 10 ลูก ทำเอง 300 ได้ 30 ลูกมั้ง”
“10 ลูกก็พอแล้วนี่ แล้วแม่จะทำเยอะๆ ไปทำไมเนี่ย” ฉันนับๆ ดูได้เกิน 70 ลูกแล้วล่ะ
“ก็ทำเผื่อบ้านอากู๋ 20 บ้านอาซิ้ม 20 แบ่งให้บ้าน….” แม่ไล่เรียงให้ฟังว่าจะ ‘แบ่ง’ ให้ใครบ้าง
ใช่, แม่ทำแบบนี้ทุกปี และฉันก็ถามซ้ำๆ อยู่ทุกปี แม่ตอบแบบนี้ทุกปี
สิ่งที่ฉันสงสัยอีกอย่างแต่ไม่ได้ถาม คือ “แล้วทำไมบ้านโน้นบ้านนี้ที่แม่ว่าไม่ทำเผื่อบ้านเราบ้าง…?”
จะถามทำไม ในเมื่อแม่สอนเรา พี่ๆ น้องๆ ว่า “มีอะไรช่วยคนอื่นได้ไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็ช่วยเขาไปเถอะ แต่อย่าไปหวังอยากได้อะไรจากคนอื่น”
กว่าบ๊ะจ่าง 86 ลูกจะสุกทั้งหมดก็ปาเข้าไปบ่าย 2 ไม่พักรอให้หายเหนื่อย บ้านไหนอยู่ใกล้แม่เดินเอาบ๊ะจ่างไปแจกจ่ายให้ บ้านไหนอยู่ไกลแม่โทรฯให้เขาขับรถมารับเอาไปเอง
บ๊ะจ่าง 6 ลูกสุดท้ายไม่มีไข่เค็ม…เครื่องไม่ครบ
แน่นอน 6 ลูกนั้นยังอยู่ที่บ้านเรา
และแน่นอนกว่านั้น ถ้าให้แม่เลือกหยิบมากินเอง แม่ต้องหยิบจาก 6 ลูกนั้น !!!
แม่สอนเราทั้งคำพูดและการกระทำ
6 มิถุนายน 2551
1 ปีผ่านไปไวอย่างเหลือเชื่อ เป็นอีกปีที่ฉันห้ามแม่ไม่สำเร็จ
ตอนนี้แม่คงกำลังวุ่นอยู่กับการทำบ๊ะจ่าง ซึ่งปีนี้ฉันมีส่วนร่วมเพียงแต่ตำพริกไทยเตรียมไว้ให้ล่วงหน้าและ...รอกิน
WIDGETIZE
สายน้ำพระจันทร์ # 6. June 2008, 08:45
เร็วเหมือนกันเนอะ
อ่านเรื่องนี้ เมื่อ ๑ ปีที่แล้ว
น่าจะมีนักการเมืองที่เป็นคนอย่างแม่ นึกถึงคนอื่นก่อนเสมอ
ที่บ้านห่อแค่ขนมเทียน ขนมเข่ง เองอ่ะชนา
ไม่ได้ช่วยแม่มานานหลายปี
หลังจากหนี เอ้ย หลังจากไม่ได้อยู่บ้านมานานปี
ว่าแล้วก็อยากกินบะจ่าง บ้าง บะจ่างเจ
romanceguy # 6. June 2008, 16:39
nana # 7. June 2008, 13:04
โอว...เจ๊ภาสุดยอดเลย (คริๆ เมาท์แม่ซะ)
ถามแม่ว่าอันไหนแบบพิเศษที่จองไว้ ไข่เค็ม 2 ลูก
แม่บอกหน้าตาเฉย "ไม่มี"
romanceguy # 7. June 2008, 23:52
น้ำพี้ # 8. June 2008, 05:58
อ่านทีไรก็นึกอยากหม่ำบ๊ะจ่างทีนั้น...
ไข่เค็มสองฟอง...คลอเรสเตอรอลเยอะนะชนา
nana # 9. June 2008, 10:27
tk9 # 10. June 2008, 05:31