neyimser

Açık bir mektup belki bu, belki de bir şikayet ondan bundan değil ama siz okurlardan ve yine biz yazanlardan, söyleyenlerden, “Bak şöyle olmuş.” diyenlerden. Hadi arkadaşlar, şimdi tekrar edercesine gelin etrafıma, kalın çerçeveli amerikan malı gözlüklerinizi, aşırı milliyetçi bıyıklarınızı, patronlarınızın size doğruları yazmamanız karşılığı aldığı dört çarpı dört araziye uygun ciplerinizi kapın da gelin. Bugün hesaplaşma vaktidir.


Bilindiği üzere geride bıraktığımız son bir yılda çok muhterem gazetecilerimiz çok harika haberlere imza attılar. Bilinen örnekleri kronolojik olarak vermektense zamanda geriye doğru bir yolculuk yapmayı kendi adıma uygun gördüm. Benim kim oldugumu merak edecek olursanız “Bir medya adamı olma yolunda ilerleyen sıradan bir öğrenci bir medya okuryazarı bir vatandaş, bir dünyalı, Adem oğlu vs.” derim. Unvan sıfatlarını çoğaltmak yerine söze başlamalı. Türk Telekom çalışanlarının grevinin Türk Telekomca, özel şirketler aracılığıyla kırıldığını yazmayan çok sevimli “aydın”lık ve güneşi Amerika’dan “doğan” gazetecilere bu eleştiri. Belki de Türk Haber- İş sendikasının duyurularını yansıtan muhalif dergiler vs. olmasa Türkiye hala, internet kullanıcısından telefon kullanıcısına, telekomünikasyon emekçilerine küfür ediyor olacaktı. Öyle olmadı. Birkaç muhalif dergi ve gazete, iletişim etiklerine ve halkın doğruyu bilme hakkına, yaratılan para endeksli sistemde saygı gösterdi. Grevin komünistçe bir davranış olduğunu düşünen yurdum insanı için pek bir şey ifade etmiş midir bilinmez ancak bu bir adımdır.



Basın adına adımlar atmak sanırım Türkiye’deki otuz kadar iletişim fakültesinin yola çıkış parolası olmalı. Basının olduğu yerde renkli ve sansasyonel haber arasında sıkışmış olduğu ve tüm yazarların, tüm haberlerin birbirine benzediği, tüm gazetelerin birbirinden farkı olmadığı şu günlerde bir adım atmak gerekiyor. Bu adım çok muhafazakar Zaman, çok kemalist Cumhuriyet, çok solcu Evrensel, çok liberal Radikalce atıldı aslında. Bu gazeteler arka sayfa güzelleri, pop idolü köşe yazarları yerine gerçekten taşıdıkları fikirleri yansıttılar gazetelerinin tüm sayfalarına. Fethullah Gülen gazetesine korkmadan ilan verebiliyor; Radikal’de Oran Kürtler için savaşabiliyor, Evrensel sol için yazmaya devam ediyor, Cumhuriyet demokratik mücadelesine harika bir reklam kampanyasını da arkasına alarak devam ediyor. Bu gazetelerin söyleyecek bir şeyleri var. Peki diğerlerinin nesi var?


Sahi beyler sizin neyiniz var? Hürriyet’in ve Milliyet’in editörlerinin aynı masada gazeteleri hazırlayıp sadece renk tonları ve fotoğrafları değiştirmediklerini kim iddia edebilir? Köşe yazarları dışında ne farklıdır ki bu iki gazetede?


Peki neden onca gazetesi var kızı TÜSİAD başkanı olan medya patronunun? Gazetenin objektifliğini kaybettiği yerde duruyoruz çünkü. Reklam verenin desteğiyle ayakta duran gazetenin. Çünkü Aydın Bey’in işine gelmiyor “Ormanları harap etmeyin, şu malum arazi yasasına dur deyin.” demek. Kim bilir ne büyük araziler bekliyor hanedanını ve arkadaşlarını? O gazetenin kağıdı nereden geliyor? Ormandan. “Ormanı kesmeyin.” derse arası bozulmaz mı Aydın’ım Doğan’ımın kimi insanlarla?


1700’lerin başına doğru ortaya çıkan gazete kavramının geldiği son noktada bir internet medya organında yazılıyor bu yazı. Her şeye ve herkese hakkını verip hak etmediğini göstererek. Çok sevgili Posta ve benzeri gazetemsi editörleri, rica ediyorum “Bunu da basın!”

Okan Bayülgen, eleştirilere tahammül edebilen biri olmalı ki, üst üste yaptığı üç program da (Sürpriz, Hacı Yatmaz ve Kanal D'deki tasarım programı) vasatı aşamamış olsa bile kamera arkasından spotların altına geçmiyor. Yenilenme bir pop ikonu için doğal olarak gerekli bir süreç. Bugün Tarkan'ın popülerliğinin sadece gazete sayfalarıyla sınırlı kalıp İsmail YK'nın daha büyük bir kitleye etki etmesinin sebebi neyse, Okan Bayülgen'i de diğerlerinden ayırıp bir süre sonra tekrara düşmeye itecek budur: “HEDEF KİTLE!”.



Sözlük gençliği olarak betimleyebileceğimiz kitleyi kendine takipçi seçen OB (43) kendini solcu olarak tanımlayanlardan. Yani kurulu düzen çoğumuzu olduğu gibi O'nu da muhtemelen rahatsız ediyor. Kenan Evren'i, Turgut Özal'ı, Ecevit'i, Demirel'i yaşayanlardan sadece biri belki; ama aldığı hukuk eğitimi, bir dönem elinde bulundurduğu “Devlet Tiyatroları'nın en genç yönetmeni” ünvanı gibi şeyler bile bir gazete küpüründe karşımıza çıkınca bu adamda var bir şey diyoruz.




Kendisi için açılan başlıklarda Atatürk de dahil olmak üzere bütün siyasetçilerden daha çok yorum olan bu adam bu günlerde garip bir tutumla bizi olabildiğince kendinden saklıyor; ama elinden kalemi, kağıdı bırakmıyor olacak ki her gün yeni bir projeyle geçiyor insanların karşısına. Sanırım unuttuğu bir nokta var: Türk televizyon izleyicisinin yapısı. Kendisi bir röportajında “Televizyon hastalar ve yaşlılar içindir” demişti. Ne yazık ki internet çağı olarak adlandırılan çağımızda bile biz gençler obezite ve türlü rahatsızlıkların pençesinde hiçbir şey yapmayışımıza televizyonu meze ediyoruz. Buna bağlı olarak Sürpriz'in ya da Hacıyatmaz'ın izleneceği saatlerde kumandaya biz gençler hükmediyoruz.



Biz Gülben Ergen'i, Hülya Avşar'ı, Deniz Seki'yi görmek istemeyen nesiliz. Popüler kültürün eskimiş cikletlerini yenileriyle değiştirmek isteyen, yani popüler olanı değiştirenleriz. Bugün Türkiye'de en çok satanların etnik müzik albümlerinden sonra pop albümler yerine rock tabanlı albümler olmasını da Türkiye sanırım bize borçlu. Doğal olarak bizim talebimiz önem kazanıyor. Alternatif olan, farklı olan ilgi çekiyor. Ve bunca senedir bizi ekran başına kilitleyen adam “Sürpriz” programının yapımcısı olunca davayı satmış muamelesi görüyor. Tarafından uçurulmak bile bir onur kaynağı olan adam bir anda onlardan biri oluveriyor.



Televizyon izleyicisi ve popüler kültür tüketicisinin merhametli olmadığı tüm dünya ülkelerinde bilinen bir gerçek. 1995'in manşetleriyle günümüz manşetleri arasında konu olarak büyük bir fark olmasa da isimlerin değiştiğini rahatlıkla görebiliyoruz. Okan Bayülgen kalıcılığı yakalayamamış ve tekrara düşmüş işler yapan bu insanları bazen konuk etti bazen eleştirdi. Eminim kısa zamanda onlardan biri olmamak üzere harika bir dönüş yapacaktır. Özlediğimiz o yüzü, yeni çıkan hafif göbeği ve sakallarıyla karşımıza çıkarıp bizi rahata erdirecek, Cumartesi'ye renk katacak olduğuna eminim, ya da emin olmak istiyorum. Aksi halde, kimin kimi uçuracağı pek belli olmaz.

SARPHAN UZUNOĞLU

Televizyon izlerken karşımıza çıkan onlarca ayrıntının arasından bir tanesini seçerek onun üstünden yazı yazmaca günlerimiz geride kaldı. Ülkede gündem başbakanın önüne atılan kasadan çok daha ciddi artık; çünkü o kasaları atacak derman kalmadı esnafın, işçinin kollarında. Gün korku günüdür. Lağım fareleri gibi bok çukurlarına sinenler bugün çukurlarından çıkmış, hak edenleri kemirip onları da inandırıp sömürmeye devam ediyor.

Günümüzde youtube’u takip etmeyen internet kullanıcısı olmadığından bugünlerde karşımıza en çok çıkan yorumun “Bilmem ne kemalistler süpüreceğiz sizi!” olduğunun farkına varmışsınızdır. Toplumdaki bu kamplaşmadan bahsetmek isterken herkes, çok farklı bir kamplaşmadan bahsedesim var. 1 Mayıs’ta televizyon karşısına geçip "Acaba allahsız gomünisler nasıl dayak yedi?" sorusunu soran halkın artık bu olaylara karşı giderek duyarsızlaşmasından bahsedeceğim.

AKP, eline geçirdiği bu çok haşırdatıcı güç ve sözde muhaliflerin harika pohpohlamalarıyla Amerikan bayrağına eklediği son yıldızın keyfini otorite bakımından orgazm yaşayarak gösteriyor ve bu orgazmı yaşarken sperm olarak adlandırabileceğimiz ve halkı korumak için alınan araçlardan çıkan sularla halkı ıslatıyor. Bu ülkede konuşmak isteyen nice aydının vurulduğunu gördükten sonra DİSK binasına girmenin suç olduğunu ve oradan çıkmanın tamamen şerefsizce (kime göre neye göre) bir davranış olduğunu gördük.

Polis, copu poposunun yanına koyduğunda, kendini daha erkek hissettiğinden olsa gerek, bir anda ideoloji sahibi oluyor ve silahla gelen ideoloji de hümanist değil faşist, sadist ve benzeri oluyor. Devrim kelimesinin üzerinde bu denli korku yarattığı bedenlerimiz işkenceye hazır bekliyor bu aralar doğal olarak.

“Bize masal anlatma!” diyen çiftçinin ağzını kapayan eller de bir emekçinin elleri ama neye emek verdiğin ve bilincin de önemli. Ben 68′liyim sözünü güvenle söyleyebilen şimdinin yaşlıları mı ben 2008′liyim diyen günümüz gençleri mi daha önde özgür düşünce ve entelektüellik bakımından?

Soru da cevap da basit. Siz yine de muhalif davranmayın. Malum artık ıslanmak da olası kana bulanmak da.