Dönüşünde gözüm yok. benim aklım gidişinde, Yok sattı hatıralar senin eksikliğinde...

hani hayatta can damarım dediğimiz insanlar vardır ya.işte ben iki gün önce bir damarımı kaybettim.ikinci annemi...ölüme alışmak çok zor.onsuz olmaya alışmak çok zor.sevdiğinden ayrılırsın saçma sapan bir inat yüzünden,gurur yüzünden...ama devam edebilirsin ya da telafi edebilirsin.özür dilersin ya da özür diler hayatına can katmaya devam eder.şimdi bana öyle anlamsız geliyor ki kavgalarım, küslüklerim.ayrılsan bile bir yerlerde nefes alığını bilirsin,iyi olduğuna şükredersin.yani ben en azından böyle yapmaya çalışıyorum.ama birini gerçekten kaybettiğinde yani bu hayattan gittiğinde her şey çok boş anlamsız.bir daha onu hiç bir zaman geri getiremeyeceğim.bir daha asla gözlerinin içine bakıp saatlerce sohbet edemeyeceğiz.bir daha kimse onun gibi sevemeyecek beni.kimseyi onun yerine koyamayacağım kimse onun bana hissettirdiklerini hissettirmeyecek.ölüm çok ağır...

bazen bir şeyi kafama takarım dünyanın en küçük sorununu bile çok büyük bir hale getiririm.işte ne bileyim arkadaşımla aram açılır içime dert olur,sevdiğimden ayrılırım dünyanın sonu geldi bir daha nefes alamayacakmışım gibi gelir.insanın illa bu duyguyu tatması gerekiyormuş.diyorum ya bu söylediklerimin hepsinin bir çözümü var.ama o gerçekten gitti ve giden biri bir daha asla dönmez.keşke bir parça olsa hissedebilseydim.elimde fotoğraflarla kendimi avutur oldum.bu arada yazdıkların gerçekten çok güzel.teşekkür ederim

evet fazlasıyla azaldı anlam...