Dönüşünde gözüm yok. benim aklım gidişinde, Yok sattı hatıralar senin eksikliğinde...

iç çekişlerim metrelerce öteden duyuluyor.sensizliğin yarattığı sessizlik fazlasıyla sağır edici.çok şey var söylemek istediğim ; çok şey var da sanırım benim artık konuşacak halim yok.derin bir nefes alıyorum, yutkunuyorum ama nafile kelimeler boğazımda düğüm düğüm...beynim uyuşuyor.aklımda söylenen son cümle "artık biz yokuz".her gün bu cümleyi tekrarlıyorum benliğimde bu ayrılık kolaylaşsın diye.daha önce hiç aklıma gelmeyen düşüncelerle bakıyorum fotoğraflarımıza.hiç olmamışız gibi davranmaya çalışıyorum.seni soran gözlerden kaçıyorum.ismini duymak bile gözlerimin dolmasına yetiyor.yalnız kalmayı çok özlemişim bunu farkettim bugün.ve seni biraz daha az düşündüm.günler geçtikçe böyle olmayacak mı zaten?ilk haftalar nefes alamıyormuşsun gibi gelir,sabah gözünü açtığında ilk yaptığın telefonuna bakmaktır.bakarsın ama sana "günaydın hayatım" diyen biri yok.sonra günü öldürmeye başlarsın.çalışıyorsan daha bir hırsla çalışırsın.sanki yaşadıklarının acısını işinden çıkarırcasına ya da kitaplara sararsın sabah akşam kitap okursun.bir de arkadaşların vardır ve tabi hep olacaklardır.ya onlar sendedir ya sen onlarda bu ayrılık döneminde.bazen sonunu düşünmeden onlardan etkilenirsin bazen onların söyleyeceği bir cümleye bile muhtaç hissedebilirsin kendini ama bazense sadece kendini dinlemek istersin.günü bir şekilde öldürürsün de gece yastığa başını koyduğunda vicdanınla ve onun hayali ile başbaşa kalırsın.her şey bir film şeridi gibi gözünün önünden geçer.durmadan kendine şunu sorarsın "hata neydi?"cevabını bulamadıkça daha çok üstelersin ama bu da fayda etmez.çünkü artık olan olmuştur ve "neden böyle oldu" yerine "kaldığım yerden nasıl devam ederim" gibi sorular sormalısın kendine.sonra kararlar vermeye başlarsın ve bu kararlar genelde çok ani çıkışlara sebep olur.telefonundan silersin sanki numarası aklında değilmiş gibi.mesajları silersin sanki kimse kimseye bir şey yollamamış gibi.hediyeler için bir kutu seçersin olabildiğinde gözönünde olmayan bir yere kaldırırsın.sonra fotoğralara bakarsın son derece ayrıntılı bir şekilde.her fotoğrafın sana bıraktığı o anı bir kez daha yaşarsın.sonra kendine söylenirsin "ne yapıyorum ben" diye.ve her fotoğrafta bir kusur ararsın.unutmanın en iyi yollarından biri tartışma esnasında söylenen o nacizane cümleleri aklına getirmektir ya hani işte öyle yaparsın "seni sevmiyorumlar,seni istemiyorumlar,unuttumlar" devamlı aklındadır.artık düşünmezsin acaba söylediklerinde ciddi miydi diye.çünkü bilirsin ki seni seviyorum demek nasıl zorsa seni sevmiyorum demekte yürek isterdi.ve düşünürsün "vay be ne yürekli bir adamı sevmişim ben bir kerede ağzından çıkıverdi" diye.cesaretine hayran kalırsın.ilk başlarda ona da söylersin "bu kadar kolay mı bunu söyleyebilmek" diye ama sonra düşündüğünde evet bu kadar kolaydır dersin kendine.bir sabah uyandığında aklına daha az gelecek başka bir sabah aklından çıkmayacak ama daha sonraki bir sabah hiç hatırlamayacaksın bile.onun da kimseden hiçbir farkı kalmamış bunu farkedeceksin.bu sabah yerini kimler almış diye şarkılar mırıldanırken ağzınla sadece bir küçük tebessüm olacağım bir zaman sonra dudaklarında.sen vardın,ben vardım,biz olduk ve şimdi biz yokuz...ve yine sen kendinle varsın ben kendimle...