life is a journey...

จริงอยู่ที่ความรักไม่จำเป็นต้องเคียงกาย
จริงอยู่ที่รักแล้ว แม้ไร้รักตอบก็อิ่มเอมได้

แต่จะมีกี่หัวใจที่ปรารถนารักอันอ้างว้าง
กี่หัวใจที่ต้องผ่านรอยเจ็บปวด
ให้รวดร้าว และจมอยู่แต่ในความทรงจำไม่อาจลืม

เมื่อแรกที่ผมได้ยินเพลง "ห่างไกลเหลือเกิน" ยังจำได้ว่าช่วงนั้น
เป็นช่วงเวลาระหว่างเปลี่ยนผ่านจากมัธยมต้นไปยังมัธยมปลาย
ความรู้สึกห่างไกล ไม่เท่ากับห่างแล้วหาย
เมื่อเพื่อนเคยคุ้นตลอดสามปี และเด็กสาวบางคนที่เราได้แต่เก็บงำบางคำไว้ในใจ
ไม่อาจเอ่ยคำออกไปได้ เพราะเธอคือคนเดียวกับที่เพื่อนเราชอบ?

กำลังจะจากลา

บอกได้เลยว่าตอนนั้น ตัวเองโคตรไหวหวั่นให้กับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
คิดแต่เพียงว่า จะอยู่ยังไงเมื่อไม่มีเธอ เฮ้อ อะไรจะเน่าปานนั้นวะ ไอ้บอยเอ้ย!
ก็ปลอบ ก็ตบใจตัวเองไปให้ผ่านพ้นช่วงเวลาหยุดยาวปลายภาคสุดท้ายไปให้ได้
แต่จนแล้วจนรอด ก็อดที่จะโทรศัพท์ไปหาไม่ได้

ความรักแบบหมาๆ ครั้งหนึ่ง เมื่อผ่านพ้นวัยนั้นมาแล้ว ผมเคยคิดว่ามันไม่ได้ให้อะไรกับชีวิต
นอกจากเรื่องน่าอายของเด็กหนุ่มผู้เริ่มรู้จักรักเป็น แล้วรู้ว่ารักกับแห้วนั้น บางครั้งก็ความหมายเดียวกัน
แม้จะสะกดคนละคำก็เ หอะ

จนเมื่อได้คิด และมองย้อนตัวเองหลายๆ เรื่องในห้วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
นับจากสิงสู่ อาศัยผืนหน้าเว็บขีดเขียนเรื่องที่ไม่มีใครอยากอ่านเพียงลำพัง เดียวดายในความมืด
คืนแล้ว คืนเล่า ถึงได้รู้ว่า ทุกๆ ประสบการณ์ของความรักนั้นมีส่วนช่้วยฝนทั่งให้เป็นเข็มได้

เพราะรอยเจ็บปวดที่กรีดลึกลงใจ บางครั้งเราก็ทึกทักเอาเอง
บางครั้งเราก็นึกว่า โอ้ละหนอ ช่างร้าวลึกนัก ทั้งที่จริง ใครๆ มันก็เป็น

ถึงจะถูกจะผิดหลายครั้ง แต่ผมก็เชื่ออยู่อย่างละว่า รักนั้นไม่ไร้สาระ และมีคุณค่าอยู่ที่ใจมองมากกว่าตา