Pinhani Günlüğü

askerden dönmemle beraber kendimi istanbul trafiğinde buldum, giderken sanki daha fazlaydı, ekonomik kriz sanırım trafiği biraz traşlamış. cumartesi günü ilk konserimizi verdik. uzun aralardan sonra verilen ilk konserlerden korkuyorum. grup uyumumuzu bir miktar kaybetmiş oluyoruz genelde. bu sefer pek de öyle olmadı ve çok mutlu oldum. bu konsere çok kişinin geleceği belliydi, kötü geçmesini istemiyordum. bu aralar bazı grupların barlarda çalmama kararı aldığını duydum. bazı açılardan haksız sayılmazlar. genelde barlarda kapı açılışı 9'da oluyor , sonra grup 12:30 'ta çıkıyor. arada da iyi bir içki cirosu yakalanıyor. burda seyirci faturayı gruba kesse de sanırım hiçbir grup 12:30 sahneye çıkmak istemez. bizim konserin olduğu gün saat 10 gibi barın epeyce dolduğunu gördüm. bir an önce çıkmak için baya bi yalvardık. yine insaflılarmış da bizi kırmadılar, tabi 11'den sonra çıkabildik. çoğu insan bir saatten fazla ayakta beklemiş oldu. barda çalmanın iyi tarafları da var, bazı insanlar da evden dışarıya çıkınca mutlaka birşeyler içmek istiyorlar. neyse, tam bir çözüm yok sanırım . en kötü konserimiz böyle olsun... askerlikle ilgili buraya yazmak istediğim çok şey var. askerde sanırım en kötü şeylerden birisi beraber askerlik yaptığın kişilerle birlikte ordan ayrılamamak. özellikle benim yaptığım yerde fazla kısa dönem yoktu ve bana orda birçok şey öğreten, bana yardımcı olan uzun dönem arkadaşlarım benden aylarca önce gelmelerine rağmen yine beni uğurladılar.askerlik süresiyle ilgili bu durumun kalkacağını duydum, umarım bir an önce kalkar. üniversiteyi bitirmek birçok imkana ve duruma bağlı, bu imkanı olmayanlara ikinci bir ceza verilmiş gibi oluyor, bu da kısa dönemlerle uzun dönemlerin arasında husumet yaratıyor.
bu durum bizim hangi saatte çıkacağımıza bar işletmecilerinin karar vermesiyle benziyor sanki

sinan