And sometimes , when you fall, you fly.

Hoe we erbij gekomen zijn, ik weet het niet meer, maar we besloten met de volley op frietkotentocht te gaan. "Een vergelijkende studie van Gentse frietkoten," zo zou je het verbloemend kunnen uitdrukken. Met een 20-tal frietkoten en frietgelegenheden is Gent hiervoor ruim voorzien. Beginnend aan de Overpoortstraat, via de Papegaaistraat, naar St-Jacobs. Dat was toch het plan. Maar na de eerste twee koten hadden we met z'n tienen al 6 mediums, 4 bicky's en enkele bitterballen op. De honger begon al te verdwijnen. Drie frietkoten later, op het einde van de Papegaaistraat, besloten we dan maar om de frietjes met wat druivensap door te gaan spoelen op de Graslei.

Conclusie: de frieten in de Papegaaistraat smaakten ons het meest¹. De bicky's bij de Gouden Saté zijn nog altijd best te pruimen en de huisgemaakte kaaskroket van de Frietketel smaakte zeker naar meer.

¹) Dit was te verwachten, want we hebben de frieten daar wel ter plaatse kunnen consumeren.

Ik had nog enkele foto's van mijn laatste dagen in Guatemala vorige week, en die wil ik jullie toch niet onthouden. Een bezoekje aan een knappe tentoonstelling met moderne kunst gebaseerd op en gecombineerd met originele Mayakunst (tussen 200 vC en 600 nC). Fluiten, vazen, wierrookpotten.

Ik heb spijtig genoeg geen foto's van een andere tentoonstelling, bij de Spaanse cooperatie (waar het Spaanse vorstenpaar toevallig ook bezoek kwam) met werkjes van Dalí, Picasso, Miro, Gaudí en zo. (Alsof dat nog niet genoeg was, werden bezoekers ook gelokt met gratis wijn en chocoladefondue.)

Natuurlijk vergeet ik de processie op palmzondag niet. Dat was uiteindelijk de reden waarom ik teruggekeerd was naar Antigua. Ja, het stadje kleurde paars van 't volk. Mooie straattapijten, klaar om vertrappeld te worden. (Ik heb ook wat geholpen met het leggen van de alfombra voor de deur van het gasthuis.) Per huizenblok (tussen 50 en 100m) nam een nieuwe groep gelovigen het zware draagwerk over.

Om mij op België voor te bereiden heb ik de laatste dag ook mijn eerste echte regenbij meegemaakt. 15 minuten stortregen, waarna de straat een ondiep riviertje werd. (Achteraf gezien is het weer in België nu toch zooo slecht niet ).

Uiteindelijk moest ik ook opnieuw afscheid nemen van het project, de gastfamilie en medegasten (nog even Manuelas heerlijke brownie gaan eten in Cafe Flor). ¡Adios!

De reis terug ging verbazend vlot. Zelfs de douane passeren met de pakken koffie en kilo's jade (voor de familie en vrienden he) was geen probleem. Echt last van een jetlag heb ik nog niet, maar dat komt waarschijnlijk omdat ik feestjesgwijs nog niet in de Europese tijdzone beland ben.
Feestjes... van het ene afscheid naar het andere, Bert en Tine vertrekken volgende week voor een tijdje naar de Filippijnen (www.bertentine.blogspot.com).

PS: Nora, I write in Dutch, because I suppose German speaking girls could understand enough written Dutch. At least Schweizerin Samantha told me she could...

Om te bekomen van al dat luilekkeren vorige week, ben ik met Quetzaltrekkers van Xela (Quetzaltenango) naar het meer van Atitlan getrokken. Drie dagen met de rugzak en slaapzak door de bergen. Overweldigende omgeving, ruisende riviertjes en zinderende zon. Sterk omhoog, sterk naar beneden. Vermoeiend, lastig voor de knieen, maar zo enorm de moeite. Vanmorgen "bekroond" met de zonsopgang aan en een zwempartijtje in het meer.

Gisteren gaan kayaken, tot nu toe waarschijnlijk het onverantwoordste dat ik tot nu toe gedaan heb hier. 14km Flores-SanJose-Flores, vlak meer en mooi weer door, iets minder terug (golfjes van 40-50cm, met van dat wit schuim bovenaan). Een licht adrenaline stootje zorgde ervoor dat ik terugvloog (en 't feit dat die golven in de goeie richting stonden hielp wel). Gelukkig heb ik dat zwemvest niet nodig gehad, maar 'k was toch blij dat ik dat meehad.

Morgen ga ik zooo stijf zijn...
En dan nu, op naar 't zwemparadijs.
Adios.

Toeval, of niet? De twee lieve dames die me al eens in Chichi wisten te verrassen, zijn daar weer in geslaagd! Was ik rustig aan het zwemmen en wat aan het relaxen, ging het plots van "Guess who?". Aangename verrassing

It's a small world...

(Net gehoord dat twee meisjes uit Noorwegen vorige week voor enkele dagen ontvoerd zouden geweest zijn, op weg tussen Copán en Antigua. Ik hoop dat het niet de meisjes waren die ik in San Pedro tegengekomen ben. Maar het zou wel kunnen, want de namen leken er wel op.)