And sometimes , when you fall, you fly.

Met z'n allen naar Semuc Champey. Van de ene minibus in de andere gegidst, en onze bagage van dak tot dak gesmeten. Om 's avonds nogal moe in het paradijs aan te komen.

Een dagje, meer moest dat niet zijn. 's Ochtends bij kaarslicht in de lokale grot gaan zwemmen (veel meer de moeite dan die keer bij Finca Tatin.), daarna in een rubberband de rivier afdrijven om dan 's middags te besluiten met een partijtje zwemmen in mediterraans tot appelblauwzeegroen water tussen idyllische wattervalletjes (met vissen die aan je tenen komen knabbelen...)

Had ik geweten dat de bakolie (factor 20+) het grotzwemmen niet ging overleven, ik had me nog eens ingesmeerd. Laten we zeggen, alles beneden de short was "licht gebakken"... Zo rood als Dr. Zoidberg, de lobsterlook als het ware. (Nu ja, 1 dag later, en ik voel nog altijd niks, dus 't zag er erger uit dan het was.)

Nu zit ik een dagje terug in Chichi, om wat inkopen te doen op de markt, voor ik de regio Huehuetenango bezoek. De rit hierheen was wat avontuurlijker dan anders. Enkele uren door de modder, redelijke snelheid, afgrondjes, regen, tegenliggers. Eerst met 24 in een minivanneke, om dan te eindigen in een chickenbus (of moet ik zeggen, buzze...)